15:73. (15b) Droga Ku Słońcu czyli lepiej nie patrzeć w dół (wtorek)

[poprzedni odcinek] [następny odcinek]

Siedemdziesiąt kilometrów drogi wiodącej przez Glacier National Park to wielki wyczyn inżynieryjny. Spora jej część to wąska półka skalna wyciupana w zboczu, nad przepaścią – lepiej o tym nie wiedzieć, siedząc w samochodzie :)

Na powyższym zdjęciu należy zwrócić uwagę, że jest półka dla samochodów, a ponad nią druga, dla ludzi:

Na drodze występują też atrakcje w postaci wodospadzików okraszonych tęczami oraz tuneli z oknami otwierającymi się na majestatyczne widoki.

W zimie droga jest zamknięta, a zima trwa do czerwca - odśnieżanie to nie lada wyzwanie, bo w niektórych miejscach (na przykład na przełęczy Logan, gdzie będziemy już niedługo) może zalegać i ze 24 metry śniegu. (Dwadzieścia cztery - nie dwa do czterech, nie zapomniałam o kreseczce). Za pomocą sprzętu, który jest w stanie przemieścić 4000 ton śniegu na godzinę, odkopywanie trwa dziesięć tygodni. Niedaleko przełęczy jest półtorakilometrowy odcinek, przez który w niesprzyjających warunkach sprzęt może się przebijać i z miesiąc.

Droga powstała dość dawno - ukończono ją w 1932 r. Poniżej fotka z czasów budowy:

Źródło

A w ogóle to jesteśmy tu - prawie że w północnozachodnim roku Montany.

Na koniec jeszcze kilka widoczków, choć naprawdę ciężko jest dokonać wyboru, bo wokół tyle piękna!

A tak w ogóle, to glacjery są również rezerwatem biosfery :)

15:72. (15a) Witani wiatrem, czyli na kampingu St. Mary (poniedziałek/wtorek)

[poprzedni odcinek] [następny odcinek]

Glacier National Park przywitał nas wichurą telepiącą autem na parkingu i przeszywającą zimniskiem. Obawialiśmy się, czy zdołamy rołożyć namiot, a i pitraszenie kolacji stało pod znakiem zapytania. Jedyna nadzieja w tym, że może kamping jest w jakimś zacisznym miejscu, gdzie uda się wyjść z samochodu bez ryzyka, że człowiek rozstanie się z częścią odzieży i będzie jej szukał po okolicznych krzakach.

Tak rzeczywiście było – kamping St. Mary’s zlokalizowany tuż za wschodnią granicą parku, ma na tyle roślinności, że wiatr nie jest aż takim problemem. Rozłożyliśmy wiec namiot (eksperymentujemy z różną kolejnością elementów procesu biwakowego, bo nowy namiot zachowuje się trochę inaczej niż poprzedni). Kolacja też poszła bezproblemowo – dziś w menu quesadille ze smażoną papryką i pieczarkami.

Rano zdążyliśmy w sam raz na wschód słońca nad jeziorem St. Mary, który uraczył nas pokazem przepięknych kolorów na górskich zboczach:

A potem jazda uległa znacznemu spowolnieniu, bo część parkowej drogi jest w remoncie, niekiedy przejezdny jest tylko jeden pas, więc trzeba czekać na samochód-pilota.

15:71 (14) Wymarłe miasto, czyli Fort Shaw (poniedziałek)

[poprzedni odcinek] [następny odcinek]

Ten krótki odcinek opowieści stanowić będzie ilustrację powiedzonka nie zawsze pierwszy maja, czyli bywa, że danej atrakcji się nie znajduje. Miało być ghost town, czyli wymarłe miasto: spodziewaliśmy się kilkunastu starych, rozlatujących się struktur gdzieś na pustkowiu. Miasteczko Fort Shaw okazało się jednak jak najbardziej żywe, posiada nawet pocztę (wielkości jednoizbowej szkoły, ale zawsze coś), nad jej wejściem pali się światło.

Znaleźliśmy nawet drogę, gdzie miało się znajdować owo miasteczko – ale zamiast niego natknęliśmy się na pomnik dziewcząt z indiańskiej (?) szkoły, które w 1904 roku zdobyły mistrzostwo świata w koszykówce.

Teraz przed nami dwie i pół godziny drogi do Glacier National Park – rozbijamy obóz tuż za jego wschodnią granicą (a przynajmniej taki jest plan.) Krajobrazy mijamy obszerne i dość monotonne. Dobrze, że czasem zdarzy się jakaś sztuka.

15:70. (13) najdłuższa i najkrótsza, czyli Giant Springs State Park (poniedziałek)

[poprzedni odcinek] [następny odcinek]

Z wodospadów zostały ledwie resztki, ale tuż obok Missouri jest jeszcze jedna przeciekawa atrakcja: źródło, z którego dzień w dzień bije 450 milionów litrów wody. Przy takich ilościach mój rozum nie widzi różnicy między stoma czy dwustoma milionami. Albo czterystoma. Mnóstwo wody!

Woda bije w kilku miejscach w okrągławym baseniku, zarośniętym gęsto zielskiem o przecudnym zielonym odcieniu. Widać wyraźnie, gdzie wyskakują te miliony litrów – kusi nawet, żeby spróbować, ale nie ma akurat dostępu na wyciągnięcie ręki i chociaż badania wykazały, że woda jest super czysta, korzystają z niej też ptaki, co tę czystość może trochę popsuć.

Zielone źródło to również początek najkrótszej rzeki na świecie, co potwierdza Księga Rekordów Guinnessa – jedyne 61 metrów, po których następuje ujście do Missouri. I w ten sposób rzeka najkrótsza na świecie wpada do najdłuższej w Ameryce :) 61 metrów do 3767 kilometrów.

Tomek zauważył, że na najdłuższej rzece świata, Amazonce, nie ma ani jednego mostu; natomiast na rzece najkrótszej mostek jest! Nakręciliśmy nawet na nim filmik:

William Clark napisał o tym miejscu tak:

Największe źródło, jakiem kiedykolwiek widział i zastanawiam się, czy nie największe w Poznanej Ameryce; woda kipi spod kamieni nieopodal brzegu rzeki i spada od razu do rzeki 8 stóp i utrzymuje kolor aż przez milę, nadzwyczajnie przejrzysty i o niebieskawym odcieniu.

Na koniec zajrzeliśmy jeszcze do haczerii czyli wylęgarni ryb – jako że Montana jest ulubionym miejscem wędkarzy, stan stara się przeciwdziałać wyłowieniu przez nich wszystkich ryb i dopuszcza do systemu wodnego małe rybki. W wylęgarni można rzucić okiem na wielkie koryta z maleństwami i pokarmić za pięć centów większe egzemplarze w okrągłym baseniku przygotowanym specjalnie dla turystów.

15:69. góra z górą się nie zejdą...

...a trzy maluchy w Chicago - owszem :) Tak, tak, chodzi o Fiaty 126. TE maluchy.

Wybraliśmy się w niedzielę na powitanie Juliana - malucha z Chrzanowa (!), który przez ostatnie dwa miesiące z hakiem przebijał się dzielnie przez 27 stanów, od Nowego Jorku poprzez Key West na Florydzie, Kalifornię, do Wyoming, Dakoty Południowej i wreszcie na metę w Chicago. Dzielny był niebywale, wyskrobał się nawet ponad Rysy i przedarł przez dział wodny.

Oto fotorelacja:

Gratulujemy Kamilowi-kierowcy (i jego towarzyszce Natalii, ale nie ma jej niestety na żadnym zdjęciu).

Przyjechała też Skoda aż z Brytyjskiej Kolumbii.

A potem zjawił się cały rządek starych polskich samochodów!

Gdyby mi ktoś jeszcze tydzień temu powiedział, że w Chicago napotkam piękną, żółtą syrenkę, to bym się postukała w głowę.

I duży fiat też był, w ślicznym żurawinowym kolorze - nie wiem, jak to możliwe, ale kiedy wsadziłam do niego głowę, zapachniało mi dokładnie tak samo, jak ze 35 lat temu w naszym czekoladowym fiacie :)

Gałka! Z zatopionym w plastiku złotym autkiem - zawsze zazdrościłam właścicielom takich skarbów.

Refleksje po tym spotkaniu mam rozmaite. Na przykład taką, że choć wśród wielu znajomych uchodzimy za "podróżników", to nasze doświadczenie z szacunkiem chyli czoła przed gościem, który ma za sobą 57 krajów i to w nie najbardziej oczywisty sposób, bo na przykład do Chin wybrał się koleją transsyberyjską, a Stany zwiedzał, jak widać, maluchem.

Ani po nim, ani po jego towarzyszce nie widać dumy z tych wszystkich dokonań - ot, po prostu swojskie ludzie, uśmiechnięci, otwarci i sympatyczni. I cieszą się z tego, że u wielu ludzi maluch na tych tysiącach kilometrów wywołał uśmiech na twarzy. Doceniają przy tym fakt, że niejedna osoba im po drodze pomogła choćby darując zimne piwo, kiedy z jakiejś tam przyczyny zmuszeni byli stanąć na poboczu.

Jeszcze inna myśl - my przemieszczamy się generalnie impalą z wielkim bagażnikiem i sporą ilością miejsca na tylnym siedzeniu, gdzie swobodnie można wrzucać wszelakie graty i w ogóle nie przejmować się ich ilością. I tak, co prawda, pakujemy się minimalistycznie (szczególnie w porównaniu z pierwszymi wyprawami, które nauczyły nas, że da się przetrwać, pozostawiwszy w domu większość klamotów, które intuicyjnie chciałoby się zabrać.) Niemal wszystko jest w użyciu, i to wielokrotnie. Natalia i Kamil mieli do dyspozycji o WIELE mniejsze możliwości, a jednak dali radę. Można się nabawić egzystencjalnego rozmyślania o tym, co tak naprawdę jest człowiekowi potrzebne.

I całe to spotkanie zmotywowało nas do zastanowienia się nad następną wyprawą, w początkach września - kroi się Kolorado, Utah i poskrobanie Nevady w postaci parku narodowego Great Basin. Stąd nowy link po prawej, na razie do przed-przedwstępnych planów, ledwo-co się wylęgających. Jedno wiadomo: na pewno jedziemy autem z klimą i większą przestrzenią w bagażniku :)