15:62. w nocy z piątku na sobotę padał deszcz...

...przeprowadzając tym samym test naszego dość nowego jeszcze namiotu. Mieliśmy wewnątrz suchusieńko! Pewnie, że nie była to burza z piorunami ani wichura usiłująca wyrwać szpilki z korzeniami, ale poprzedni namiocik - cześć jego sfatygowanej pamięci - przeciekał o wiele częściej.

Rano widoczność była arcymarna: przed drzwiami nie dalej niż pierwsza falka odbijająca się o organiczny falochron w postaci konarzastego pnia młodej sosny albo świerka. Za plecami - zarys drzew. I bardzo dobrze! Wybieraliśmy się bowiem do bardzo wodnistego rezerwatu z nadzieją, że wczesnym rankiem zobaczymy jakieś dzikie życie, a mgły i opary dodadzą tej wizycie uroku.

Takoż i po niecałej godzince dotarliśmy na miejsce, pierwsi :) Jechało się nieciekawie, dobrze, że można było podkukiwać na GPS-ie, czy zbliża się jakiś zakręt. No i droga w większości prosta jak strzała, bo prowadzi przez wielkie lasy na płaskich obszarach.

Rezerwat od razu przyjął nas swoistą orkiestrą. Zachwyciłam się, bo jeszcze w życiu nie słyszałam takiego ptasiego radia. Ze wszystkich stron dochodziły dźwięki - nie tylko ćwierkające (właściwie ćwierkające stanowiły mniejszość): stukania, kląskania, wrzaski, skrzeczenie, łupanie, prawie że wyjce jakieś - niesamowita sprawa!

Niedaleko parkingu przywitały nas żurawele czyli żurawie kanadyjskie (sandhill cranes). Niewykluczone, że swoimi wrzaskami ostrzegły całą okolicę, bo na pieszym szlaku nie spotkaliśmy właściwie nikogo wyraźnego. Z wyjątkiem komarów, rzecz jasna, tych był co najmniej milion. Wczesnoporanna wędrówka przez takie mokre zarośla i mokradła jest jednak magiczna - choćby ze względu na niezliczone pajęczyny przyozdobione kropelkami wody. I takie perłowe kolie zwieszają się wszędzie, gdzie tylko popatrzeć.

Po przedreptaniu szlaku (byliśmy tak skołowani w tej mgle, że zdawało nam się, iż zrobiliśmy już kilka kręgów i nie ma pewności, czy kiedykolwiek znajdziemy wyjście) udaliśmy się na pętlę do przejeżdżania samochodem. Tu napotkaliśmy nieco ptactwa, szczególnie gęsi i łabędzie. Z przydrożnej tablicy dowiedzieliśmy się, że te ostatnie to nie jakieś pospolite stworzenia, tylko łabędzie trąbiące (trumpeter swans) - największe ptaki wodne na świecie!

Na koniec wróciliśmy jeszcze na chwilkę do visitor center, gdzie nabyliśmy suweniry w postaci magnesika (T zastanawia się nad obłożeniem którejś ściany w mieszkaniu blachą, żeby perspektywicznie rozwiązać problem niedoboru miejsca na lodówce) oraz widokówek. Rzuciliśmy też okiem na gniazdo rybołowów (ospreys), widoczne przez wycelowaną w nie lunetę.

Słońce wyszło wyżej, zaczęło rozpraszać mgły, a my udaliśmy się z powrotem na północ, nad Jezioro Górne, szwendać się po innych lasach, tym razem zawierających malowniczą latarnię. Ale to już inna historyjka.

15:61. zakwitły przy drogach podróżniki...

...a my spędziliśmy długi weekend nad Jeziorem Górnym, przemierzając 1700 kilometrów. To aż dziwne - stwierdził T już niedaleko domu w drodze powrotnej - że można taki kawał przejechać i niespecjalnie to odczuć. Raz, że mieliśmy materiały wycieczkowe do czytania i analizowania. Dwa - nawet okolice prowadzącej na północ autostrady były piękne, bo z powodu obfitych opadów nadal lśni wszędzie eksplozja zieleni i masy, masy kwiatów, całe kolorowe dywany. Trzy - w drodze powrotnej słuchaliśmy sobie Skrzypka na dachu w fantastycznej interpretacji Mieczysława Voita. Udało się też przeżyć bez większych korków.

Naoglądaliśmy się latarni jeziornych i wodospadów, spaliśmy nad samiuśkim Jeziorem Górnym, pływaliśmy statkiem przy Malowanych Skałach, przedzieraliśmy się przez poranne mgły i opary w ptasim rezerwacie, słuchając wrzasków rozmaitych żuraweli, oglądaliśmy pozostałości po dziewiętnastoletniej hucie... i tylko pasties nie jedliśmy, czyli pierogów kornwalijskich, bo próbowaliśmy ich zeszłym razem i prędzej pójdziemy spać o gumie do żucia niż skosztujemy ponownie tych delicji. No, ale czego można się spodziewać po brukwi i pasternaku.

Pierwszym przystankiem wyprawy była miejscowość tuż za granicą Wisconsin i Michigan - Menominee. Przeszliśmy się tam główną ulicą starego miasta, tuż nad jeziorem, obejrzeliśmy budynki naśladujące cały wachlarz europejskich stylów: rzymskie kolumny, gotyckie łuki, włoski pałacyk - i francuskie château, w którym obecnie mieści się  biblioteka.

Weszliśmy nawet do wnętrza; chodziło głównie o szkieuka, czyli świetliki, do których, jak się okazało, zwykły śmiertelnik nie ma dostępu, ale pani bibliotekarka poprowadziła nas tajnymi schodami do pomieszczenia, gdzie można było zobaczyć je z bliska. W ramach bonusu okazało się, że biblioteka jest całkiem inna od naszej, bardziej współczesnej - przypomina raczej pokoje w starym dworku. Za każdym zakrętem odkrywaliśmy nowe perełki: a to jakąś rzeźbę, a to stół z na wpół ułożonymi puzzlami, a to wielkie, panoramiczne okno z widokiem na Jezioro Michigan.

Zaniepokoiło nas trochę to, że w lipcu ubiera się tam słupy i drzewa w szydełkowe sweterki - okazało się, że i my większość weekendu spędziliśmy w dość ciepłej odzieży :)

W Munising, naszym miasteczku docelowym, nabyliśmy nowej wiedzy w zakresie nabieżników (range lights, leading lights) czyli zespołów latarni. Okazuje się, że występują czasem w parach - jedna na samym brzegu, druga dalej, a zarazem wyżej - i kierując się ich światłami można się przedostać przez niebezpieczne miejsce, na przykład wpłynąć do wąskiej zatoki.

Munising może się również pochwalić kilkoma sporymi wodospadami. Cieszyliśmy się bardzo, że temperatury były swetrowe, bo gdyby do panującej wokół nich wilgoci doszedł jeszcze upał, to byśmy się nieźle umordowali w tych lasach. A tak, to cierpieliśmy tylko z powodu komarów.

Na jednej z plaż (teraz już jesteśmy nad Jeziorem Górnym) oglądaliśmy stary posterunek Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych (US Coast Guard) z pozostałościami szyn do spuszczania łodzi z garażu na wodę.

Kolejny wodospad, Wagner Falls - największy wśród tych, do których dotarliśmy.

Pod wieczór rozłożyliśmy namiot - troszkę nas tu spotkało zaskoczenie, bo okazało się, że klamoty trzeba przenieść na własnym grzbiecie jakieś 150 metrów na najostatniejsze miejsce na polu namiotowym. Zdołaliśmy się jednak spakować w jedną turę, a miejsce po wielekroć wynagrodziło trudy.

...tylko trochę wiało i skuli tego smażenie warzywek trwało w nieskończoność, bo płomień był słaby.

Kiedy już schowaliśmy się do namiotu przed zimnem, nastąpił niezwykły zachód słońca.

I jeszcze na koniec krótkie sprawozdanie botaniczne. Po pierwsze, zaskoczyła mnie częsta obecność dzikich róż.

W zagłębieniach, gdzie stałą woda, można było zachwycić się iryskami (jednocześnie zmykając gdzie pieprz rośnie, bo podejście w celu pstryknięcia fotki oznaczało aktywizację chmary komarów).

W naszej okolicy nie spotkałam się z jaśminami, a w Munising na jednej z uliczek poczułam znienacka znajomy zapach... cudo!

No i jeszcze rozchodnik, śliczne żółte gwiazdeczki przy samej ziemi.

Tyle relacji z pierwszego dnia - pozostają jeszcze dwa, nie mniej ciekawe :)

15:60. strona o niczym, ale za to kolorowa

...czyli strona, która powstała z ulotki stanowiącej przez jakiś czas podkładkę na kraftobiurku. Namalowało się tam trochę kolorów, nakleiło nawet nieco wzoru pastą strukturalną... i szkoda było wyrzucić. Przylepiłam więc jeszcze trochę resztek plączących się po rzeczonym biurku i mamy taką oto kosmatą kompozycję w pastelach:

A że ulotka dotyczyła wystawy artystycznej w Chicago, to w sam raz się do ART journala nadaje. Mimo że instalacje na owej wystawie nie były moim ulubionym rodzajem sztuki :)

15:59. diuny czyli preludium do następnego weekendu

Piękna pogoda wczoraj była - miłe ciepełko, ale nie skwar i bez wilgoci (choć moje dywaniczki wyprane w sobotę rano nadal są wilgotne); wybraliśmy się zatem na małą wycieczkę do Michigan, na Warren Dunes, zapewniające podwójne atrakcje: z jednej strony jezioro i piach, gdzie można odbywać plażing i smażing...

...z drugiej zaś - takoż piach, w postaci ogromnej góry.

Wycieczka owa stanowiła preludium do nadchodzącego długiego weekendu; wybieramy się bowiem również do Michigan, ale na jego przeciwny koniec, nad Jezioro Górne. Będziemy na Upper Peninsula - jak widać na wklejonej mapce, stan Michigan składa się właśnie z rękawicy na południu oraz z Górnego Półwyspu na północy:

Wydmy są piękne i kuszą siatką ścieżek. Okazuje się jednak, że wspinanie się na wzgórza jest o wiele trudniejsze, niż się wędrowiec spodziewa. Piasek osuwa się spod nóg, każdy krok trzeba powtarzać kilka razy i nadrabiać to, co się zjechało.

Zdołaliśmy jednak wreszcie wyleźć na najwyższy punkt i skorzystać z chłodu pod drzewami.

Uwielbiam ten letnio-jeziorny zestaw kolorów, proste trawy na wydmach, proste cienie, jakie rzucają... 

Cieszę się, że chwilami po prostu nic nie robiliśmy i był czas na całkiem zwyczajne patrzenie na te barwy, pogapienie się na to piaszczyste piękno.

Tylko powrót był trudny - po raz kolejny potwierdziło się, że miejsce spotkania kilku wielkich autostrad na południe od Jeziora Michigan i Chicago to punkt arcynewralgiczny i problem nie do rozwiązania. Przez lata budowano tam wiadukty i dodawano pasy, żeby usprawnić ruch - i kiszka, dalej stoi się w korkach. Tak długo, że można się z innymi kierowcami zaprzyjaźnić - stwierdził T.

Ale i tak było fajnie :)

15:58. sobotni poranek

Taki poranek, że nie wiadomo, od czego zacząć. Nie mam porannej kraftolekcji, to mi się struktura dnia chwieje. Lista rzeczy, które można/należałoby zrobić jest długachna, od napoczętej strony do art journala poprzez zakupy i kończenie Samsonek aż po gotowanie i rozmaite formy kurodomostwa.

Na razie piję kawkę i chyba zaraz potem przystąpię do wyprania dywaników z łazienki - trzeba je wywiesić na balkonie, bo obawiam się, że podczas suszenia w maszynie zbyt wiele ich ubędzie. Dzisiaj zapowiada się dzień mniej wilgotny niż ostatnie tygodnie, więc w sam raz pora na takie przedsięwzięcie.

W związku z czym - oraz z poprzednim wpisem o portugalskim mydle - archiwalny teledysk Filipinek o portugalskich praczkach :)

15:57. portugalskie mydło czyli dużo tu Polaków

Wybrałam się do sklepu po mydło. Generalnie tego rodzaju zakupy robimy w tanich supermarketach, ale od czasu do czasu pozwalam sobie na special mydło jako kawałeczek luksusu (choć pewnie prawdziwie luksusowa kostka kosztuje z dziesięć razy więcej). Takie mydełko sprowadza też wspomnienia sprzed lat, z czasów conieco siermiężnych, kiedy Mama trzymała special mydła w szafie z ręcznikami albo pościelą, żeby szmatki przeszły ich zapachem. Przybywały gdzieś z zagranicy, jako prezent albo składnik jakiejś paczki, i dawały podwójną przyjemność, szafianą i łazienkową.

W sklepie udałam się najpierw ku półkom papierniczym i świeczkowym. Nic tam nie kupiłam (nawet nie zamierzałam), bo papieru w chałupie i tak jest za dużo, a ileż można notatek pisać. Świec w lecie się nie pali, choć mam dziwne podskórne przekonanie, że palenie świeczki wysuszyłoby to superwilgotne powietrze, jakie od kilku dni wisi w okolicy. Ale chyba jednak tak nie jest, bo zdaje się, że chemiczny proces spalania może nawet dodać wody. Grzebanie we wspomnianych towarach daje jednak wiele przyjemności.

Może też wiązać się z pewnym zaskoczeniem, jeśli kobieta kilka metrów dalej rozmawia przez telefon i stwierdza: Jestem teraz w sklepie, to nie mogę rozmawiać, bo tu jest dużo Polaków i rozumieją, jak mówię po polsku.

W tym momencie nie wiem, czy ma mi być głupio, że zawadzam pani, bo rozumiem po polsku, czy może zabawnie byłoby coś jej powiedzieć - po polsku właśnie - o tym rozumieniu :) Udaję jednak, że nic się nie dzieje i gmeram dalej w notesikach.

Polaków - a właściwie głównie Polek - rzeczywiście jest w tym sklepie sporo. Przyjechałam sobie w porze nielunchowej, żeby uniknąć tłoku na drodze i w samym sklepie, więc zastanawiam się, czy aż tyle osób nie pracuje? Jest para w wieku emerytalnym, to wiadomo. Pani emerytka ogląda szkła i cały czas coś nadaje, mieszając bylejaką polszczyznę z dość podłym angielskim, na dodatek lekko wulgarnym. Na stoisku biżuteryjnym klientka też rozmawia ze sprzedawczynią po polsku; właściwie mówi prawie cały czas ta ostatnia, zachwalając świecidełka. Uderza mnie, że zwraca się do klientki per ty, choć nie są aż tak młode, żeby spoufalanie się usprawiedliwić wiekiem. Nie jest to odosobnione zjawisko (kiedyś w supermarkecie spożywczym T doznał szoku, kiedy tak się do niego odezwano na wędlinach), ale kto wie, może panie akurat się znają.

Dziwnie się czuję po tym wstępnym tu jest dużo Polaków i rozumieją, więc wybieram moje mydełko (obwąchawszy chyba ze dwadzieścia kostek, w tym niektóre po dwa razy, to nie taka prosta sprawa) i zmykam ze zdobyczą do kasy. Po drodze kolejna pani wysyła dziecię z misją: Idź, stań już w kolejce, bo nie zdążymy do dentysty, ja tu jeszcze popatrzę. A w kasie, o dziwo, przeważnie kobietki o wyglądzie hinduskim plus jedna w hidżabie. Ot, tygiel.

Mydełko leży na stole i pachnie, uprzyjemniając mi produkcję peruk dla dwudziestu małych Samsonków na szkółce niedzielnej. Peruka to może za dużo powiedziane, ot - opaska na głowę z warkoczami z grubachnej włóczki. Ale to już temat niemydlany, na osobną historyjkę.

15:56. maziaje i klajstry

Od czasu do czasu kleję sobie coś tam w art journalu, ot tak, dla rozpędzenia rozumu albo też relaksacyjnie. Testowałam również pomysły na sobotnie zajęcia z Lili, ale teraz przeszłyśmy do koralików (zobaczymy, na jak długo, bo dziecię odkryło zeszłym razem, że nawleczenie nawet jednej prościutkiej nitki jest dość czasochłonne, szczególnie jeśli konsekwentnie odmawia się pójścia łatwiejszą drogą i bierze do ręki każdy koraliczek, żeby go palcami nałożyć na żyłkę :)

Jedne strony są bardziej udane, inne mniej... celem poniższej było zakiszenie brazylijskich znaczków, które wpadły mi w ręce. Wyszedł trochę plac budowy i bałagan, ale to dobrze. W końcu budowanie to też skill. I malowanie, do którego nawiązuje próbka kolorów z Wielkiego Sklepu Budowlano-Remontowego.

Tu też temat budowlany - bardzo mi się podobała wielkomiejska grafika, a szkoda było wyrzucić.

I trzecia strona z serii "koniecznie chcę to zakisić" - metka z biżu, jakie dostałam na Gwiazdkę w zeszłym roku:

I samo biżu:

 

Zaczęłam przy tym wszystkim nowy tom journalowy, bo w poprzednim było ponad siedemdziesiąt stron i już ciężko było je przewracać. W tym też kółka są ogromniaste, perspektywiczne :)