1195. słitaśnie

Dawno nie było chwalenia się twórczością kartkową ani żadną inną... nie oznacza to jednak zastoju, a wręcz przeciwnie - praca wre, czego dowodem jest wiecznie zawalony kraftostół. Co posprzątam, jakaś bałaganiarska klątwa powoduje, że w godzinę jest całkiem podobnie, jak było.

Klei się zatem kartki, można rzec, że na potęgę; powstają torebusie (na wypadek jesiennych kraftbazarów), pierwsze komponenty do kartek świątecznych, a wczoraj zajęłam się też prototypem latarenki, która wpadła mi do głowy jako pomysł na świąteczne prezenty dla babek w pracy.

Tymczasem jednak przedstawiam pierwszą rodzinę kartek, zaczynając od wisienek. Niestety, miałam tylko jeden taki elemencik, więc kartka pozostanie unikatowa.

Wisienka jest też jedną z opcji na babeczkach - na pierwszych przykładach malowanych akwarelkami:

Na pozostałych trzech dołożyłam jeszcze Fran-tage - proszek do embossingu o zróżnicowanych gruzełkach, zawierający też drobinki brokatu:

Tyle na dziś... czekają serie motyle, psiuńciowe (boć przecie psiuńciów zabraknąć nie może), kwieciste, szerokowstążkowe... tylko trzeba trzymać kciuki za pogodę sprzyjającą fotografowaniu!

1194. łucznik i włócznik, czyli mały spacer po chicago

W ramach przygotowań do wycieczki na początku września czyszczę twardy dysk w laptopie, bo pewnie przywleczemy kilka giga zdjęć i filmików. Przebieram więc intensywnie setki fotek, odsiewam, fotoszopuję, ładuję na Picasę - mam bowiem świadomość, że kiedy pliki osiągną stan archiwizacji na płytkach, mało prawdopodobne jest, że do nich w najbliższych latach wrócę. Tak przynajmniej wskazuje doświadczenie, więc koniecznie chcę sobie porobić te streszczenia, żeby od czasu do czasu przypomnieć sobie, co tam się gdzie widziało w tych dalekich stronach, a bliższych zresztą też. Stąd Projekt Fotka.

Ze skończonych albumów mamy więc pierwszą część Kanady z zeszłego października. Jechaliśmy tam do źródeł Mississippi, potem na zachód Północnej Dakoty do parku narodowego Theodora Roosevelta, a potem do centralnej części stanu. Pozostałe dwie części wymagają jeszcze opisów, więc nie zostały ujawnione :)

A dziś w ramach odgrzebywania staroci wracam do spaceru po Chicago z początku stycznia tego roku. Głównym celem był Wodny Budynek, o którym za chwilę, bo zaczniemy od nówki przyszanowanej, jeśli chodzi o wieżowce Wietrznego Miasta, czyli Trump International Hotel & Tower. Budynek skończony w 2008 roku, czyli powstały za naszej już tu obecności, stoi sobie nad rzeką Chicago i nawet ma na spodzie małą przystań, z czym wiąże się ciekawa historyjka.

Początkowo wieżowiec ten był planowany jako najwyższy budynek na świecie - miał sięgać aż 460 metrów (chodzą słuchy, że były nawet i plany 610 metrów - aż trudno sobie to wyobrazić, pół kilometra z grubym hakiem do góry?); po atakach 11 września Donald Trump postanowił jednak tę wysokość zredukować.

Nieraz oglądaliśmy zestawienia wieżowców, zastanawiając się, jak się je dokładnie mierzy, tzn. z antenami czy bez, z piwnicami czy bez... Kiedy skończono Trump Tower, wieżowiec przy swoich 415 metrach zajmował siódme miejsce w rankingu światowym, który liczono od poziomu wejścia do szpica wieży. Aliści niedługo potem Rada do Spraw Wysokich Budynków zmieniła kryteria i zamiast mierzyć od głównej bramy, nakazała liczenie od najniższego poziomu na otwartym powietrzu. Ponieważ Trump ma dodatkowe wejście 8 metrów poniżej głównej ulicy, z chodnika nad samą rzeką, doliczono tę wysokość - i w ten sposób bez żadnej przebudowy wieżowiec przeskoczył na szóste miejsce, bo okazał się o trzy metry wyższy od konkurencyjnego.

Teraz jednak znów zajmuje siódmą pozycję, odkąd w 2012 roku ukończono Burj Khalifa w Dubaju.

Drugi budynek, o bardzo charakterystycznym kształcie, to Lake Point Tower z 1968 roku - jedyny wieżowiec na wschód od Lake Shore Drive, autostrady biegnącej wzdłuż brzegu Jeziora Michigan. Pewnie długo tak jeszcze będzie, bo miasto wydało zakaz zapychania nadwodnych terenów, które przeznaczone są na parki i rekreacje. 

Niedaleko miał powstać kolejny ciekawy wieżowiec, Chicago Spire zaprojektowany przez Santiago Calatravę, ale niestety skończyło  się na wydłubaniu dziury w ziemi, bo potem nadszedł kryzys w budownictwie. A szkoda, bo napaliliśmy się już byli na oglądanie tej budowy i wyczailiśmy sprytne miejsce, skąd można to czynić.

Za to Aon Center (rocznik 1974) ma się całkiem dobrze - miał to być najwyższy na świecie budynek obłożony w całości marmurem, na co zużyto 43 000 płyt prosto z Carrary. Niestety, płyty owe (czyżby w ramach oszczędności?) były cieńsze, niż stosowane poprzednio, i jeszcze podczas budowy jedna z nich odpadła i uszkodziła sąsiedni biurowiec. W latach osiemdziesiątych inspekcja wykazała mnóstwo pęknięć i zagrożeń, co na początku próbowano naprawić stalowymi taśmami, ale skończyło się na tym, że w kolejnej dekadzie marmur zdjęto i zastąpiono go granitem, a z ułamka starej okładziny 25 niepełnosprawnych artystów wyrzeźbiło korporacyjne pamiątki.

No i wreszcie mamy Aqua Center, ale nie będę się tu nad nim rozwodzić, bo relacje z wizyty były już u Craftypantek, tu i tu. Na tych czterech przykładach widać jednak pięknie urozmaicenie wieżowcowych struktur.

No, a co z tym łucznikiem i włócznikiem w tytule notki? Otóż na Michigan Avenue są dwie blisko stuletnie statuy Indian na koniach - wyglądają, jakby powinni coś mieć w rękach, a nie mają. Jeden właśnie strzela z łuku, a drugi rzuca włócznią. I tyle, zagadka wyjaśniona :)

1193. laba, czyli palcem po mapie

W różnych krajach różnie się wakacje liczy, ale bez względu na lokację* każdy już chyba jest za połową... w związku z czym ogłosiłyśmy na Craftypantkowym blogu wyzwanie pod hasłem "No to Laba!", polegające na tym, że wykorzystujemy w pracach to, cośmy nawlokły z rozmaitych wakacyjnych wyjazdów. Przecież nie można pozwolić, żeby te wspaniałe bilety, mapki, foldery i inne cenności po prostu leżały gdzieś w kącie szuflady!

U mnie główną bohaterką dzieła jest mapa, bo map u nas jest zatrzęsienie, można powiedzieć; z każdego dalszego wyjazdu przybywają nowe, pobrane w różnych Visitor Center całkiem za darmo. Małe mapki idą do gromadziennika, a większe, stanowe, zachowujemy w specjalnym pudełku. Przydają się podczas kolejnych wypraw, bo atlas atlasem (i GPS GPSem), ale jednak dla pewności dobrze jest sprawdzić trasę na mapie zajmującej pół pokoju.

Wzór piramidki, wykorzystany już po raz n-ty, nie jest moim pomysłem - pochodzi z bloga Godelieve, która sama używa ten szablon w przeróżnych konfiguracjach. Oprócz mapy przyczepiłam też conieco guzików, oraz - ponownie nawiązując do wakacyjnych znalezisk - patyczki, brzozową korę i nawet kawałek muszelki. Te wszystkie eksponaty towarzyszą złotym myślom o podróżach.

Zapraszamy zatem na wyzwanie i zachęcamy do wykorzystania znalezisk, boć to prawie jakby jeszcze raz wybrać się w podróż!

*lokacja - słowo pojawiające się nagminnie w tutejszym polskim radiu, kalka z location - ale nie mogę się zdecydować, czy przypadkiem po prostu nie przyjąć go do słownika. Najczęstszy chyba kontekst to zdania typu Nasze biuro ma dwie lokacje, w Niles i w Chicago. Można by tu chyba powiedzieć filie, ale to słowo raczej mało używane... no i sama nie wiem, mam językową zagwózdkę :) O ile forma oraz insiura  drażnią mnie strasznie, bo przecież formularz i ubezpieczenie to żadna filozofia, tylko trochę dłuższe wyrazy, to z tą lokacją nie mogę dojść do ładu.

1192. skrzydlato

Dziś karteluszki związane ze skrzydlatymi mieszkańcami naszego świata - zakupiłam kiedyś na mega-wyprzedaży stempelek z budką dla ptaków i okazuje się, że znakomicie się te budki prezentują w zdublowanej, trójwymiarowej postaci:

A do tego jeszcze kartka motyla, która nie jest niczym sensacyjnym, bo po prostu wycięłam kawałek papieru i dołożyłam jedynie motylka, takoż trójwymiarowego.

Jest to nauczka dla mnie, żeby nie kupować papierów z łakomstwa, bo potem nie umiem ich zużyć... Motyle pochodzą z pięknego bloku 30x30, o motylach właśnie, które to karty byłyby świetnym tłem dla dużych skrapów. Jako że takich dużych dzieł nie popełniam, papiery leżą... Całe szczęście, że też były nabyte na wyprzedaży. A lepiej było poczekać, aż producent wypuści może mniejsze bloczki z tymi samymi motywami!

Zmieniając temat: w ramach przygotowań do następnej wyprawy spędzam sporo czasu na Dzikim Zachodzie - za pomocą komputera oraz wkrótce przewodników, które przybędą dziś z biblioteki. Znajduję wiele przyjemności w zaglądaniu za pomocą Google'a w miejsca, gdzie na przykład planujemy nocleg, choćby nad jeziorkiem Cochiti, obok puebla o tej samej nazwie:

Cieszę się też na perspektywę backcountry camping w Capitol Reef w Utah; z tego, co wyczytałam do tej pory, można się tam rozłożyć obojętnie gdzie, tylko trzeba pobrać darmowe pozwolenie w Visitor Center i zawędrować co najmniej pół mili od dróg i szlaków. Fakt, że trzeba targać klamoty na własnym grzbiecie, ale ludzie nie takie rzeczy noszą i nie na takie odległości :)

Zwykle obawiamy się rozbijać namiot byle gdzie, bo nawet pustkowie przeważnie do kogoś należy, a ten ktoś mógłby zakwestionować takie zachowanie i oskarżyć nas o trespassing, a tu w parku najwyraźniej można? Jedyne nasze dotychczasowe doświadczenie z takim spaniem miało mimo wszystko wyznaczone granice i trzeba było sobie znaleźć słupek z numerem, a w Capitol Reef chyba jest zupełny luz :)

1191. gruszki, ważki i derenie

Dzisiejsze kartkowe rodzeństwo na oko nie ma ze sobą nic wspólnego - i rzeczywiście, łączy je tylko to, że główne motywy siedziały w pudełku ze prefabrykatami chyba z rok i wreszcie postanowiłam je wykorzystać.

Mamy więc dogwood, czyli dereń...

...gruszki z tego samego zestawu pieczątek, co dereń (bardzo lubię motyw gruszek)...

...oraz ważkę, uklejoną w foremce z papieru toaletowego :)

I jeszcze zbliżenie na szczegóły...

...i krótki rzut oka na kraftostół, na którym powstaje piramidka z wodnistym haiku.

Szukam tylko tytułu...

Raindrops in the Pond
Haiku by the Pond
Water Among the Trees 
Rainy Day Haiku
Haiku for a Rainy Day

I kto wie, co się jeszcze wymyśli... Mam też zestawy haiku na noc i chyba na zimę. Można jechać z koksem :)

1190. koronkowo

Dzisiaj króciutko, w odróżnieniu od ostatnich rozgadanych postów :) Trzy kartki z jednej rodziny, połączonej materiałami (ach, jak mi się podoba ten zielony krrropiasty kartonik!) i ogólnym schematem.

1189. conmut, czyli smażymy następną wyprawę

Jeszcześmy się dobrze nie otrząsnęli z Dwumiasta z zeszłego weekendu, a tu trzeba się brać za komponowanie następnego programu, boć to tuż-tuż - za miesiąc i troszkę, celem wykorzystania wolnego poniedziałku na Labor Day! Weźmie się do tego cztery dni wolnego i wyjdzie baaaardzo długi, dwuweekedowy weekend :)

W prawej kolumnie jest link do roboczej strony, gdzie trwa układanie trasy; mamy ogólne pojęcie, a teraz dopasowuje się czasy przejazdów i zwiedzań do dni i noclegów. Pierwsze podejście było o wieeeele za długie; obciachaliśmy więc najbardziej zachodnią część oraz wyskok do Arizony, to znów wygląda na to, że został jeszcze dzień. Bez dokładniejszych obliczeń nie ma jednak pewności.

Po raz kolejny okazało się też, że musimy odwrócić kierunek trasy - mieliśmy najpierw jechać "u góry", czyli częścią północną, wracać południem; te przeskoki są najbardziej monotonne, trzeba się przeprawić przez megapłaskie stany albo setki kilometrów trawników, więc T przygotowuje już mądre księgi do słuchania :) No i okazało się, że poręczniej będzie zajechać najpierw na południe.

Tak to wygląda biorąc z domu...

...a tu bardziej szczegółowy ogląd docelowych okolic:

Z atrakcji wymienię tylko kilka - na przykład przeciekawe formacje (tent rocks) w Kasha-Katuwe (Nowy Meksyk) [wszystkie zdjęcia z wikipedii]:

Drugie podejście do Taos, glinianego miasta z listy UNESCO - w zeszłym roku próbowalismy tam zajechać, ale mieszkańcy (bo to żywe miasto, a nie muzeum) akurat obchodzili jakieś święto i wjazdu nie było.

UNESCO 2, czyli Chaco Culture National Historic Park - starożytne wykopaliska:

(Jest jeszcze UNESCO 3 - Aztec Ruins National Monument, ale nie chcę przeginać ze zdjęciami :)

Przeprawiamy się potem do Utah, gdzie skupiamy się na czerwoniastych skałach w Natural Bridges National Monument...

...Capitol Reef National Park...

...i Canyonlands National Park.

Mamy też nadzieję na slot canyon - przejście jakimś wąziutkim kanionem, który powinien znajdować się tuż przy bardzo malowniczej drodze nr 95.

 W zakresie kanionów kroi się przepiękny - i czarny - kanion rzeki Gunnison w Kolorado.

Pod koniec jeszcze piachowe diuny, takoż w Kolorado...

Trochę cywilizacji i osiągnięć nowszej techniki też się pojawi, na przykład mosty, nieustannie mnie fascynujące, szczególne te trudne, jak Royal Gorge w Kolorado...

...albo Hite Crossing w Utah.

W ramach ostatniego ciekawego miejsca, pod sam koniec wyprawy, będzie jeszcze katedra na kampusie US Air Force Academy w Colorado Springs, struktura niesamowita, z pięknymi witrażami :)

I ponieważ zwyższa się nieco czasu, będziemy jeszcze rozważać sensowność zjechania w Nowym Meksyku bardziej na południe, celem zwiedzenia obserwatorium radioastronomicznego o zakręconej nazwie Very Large Array - zestawu 27 ogromnych anten, rozstawionych w kształcie litery Y, patrzących na kwazary, pulsary, czarne dziury... no kosmos, jednym słowem!

Byłaby to kolejna wyprawa pełna zadziwień... bo tak mało wiem o radioastronomii, o budowie mostów, o geologii, o Aztekach, ale z każdego wyjazdu przywozi się kilka kropelek nowych informacji i człek odrobinę mądrzeje, a już z całą pewnością przekonuje się o tym, jaką jest w tym (wszech)świecie drobinką; jednocześnie zaś tyle osiągnęliśmy jako ludzkość, w szczególności zaś jestem wdzięczna budowniczym dróg i producentom samochodów, że mamy możliwość w te cudeńka wsadzać nasze ciekawskie nosy :)

PS. Jeśli zaś chodzi o dziwne słowo w tytule - jest to złożenie skrótów pocztowych trzech stanów: CO NM UT :)

1188. historia statków na oceanie złocistej kukurydzy, czyli morskie opowieści z drugiej ręki

Takim właśnie sloganem - tym o oceanie złocistej kukurydzy - reklamuje się Narodowe Muzeum Modeli Statków i Historii Morza w niewielkiej wiosce Sadorus, mieszczącej się wśród ogromnych pól kukurydzy kilka mil na południe od dwumiasta Urbana-Champaign, wokół którego kręcimy się w tym tygodniu (całkiem niespodziewanie zrobiła się nam tutaj spora wycieczka w odcinkach, ale w końcu są wakacje, co sobie będziemy żałować :)

Szkieuko-opowieści tym razem są z drugiej ręki, bo muzeum zwiedzał tylko T; istnieje zatem szansa, że mniej się rozgadam. Koniecznie trzeba jednak wspomnieć, że gdyby policzyć wszystkie 150 statków z okładem, dodać do tego liczne obrazy na ścianach muzeum i choćby tylko co większe eksponaty, na każdego z 416 mieszkańców wioski przypadłby co najmniej jeden przedmiot.

Początki kolekcji miały miejsce ponad 50 lat temu, kiedy to chłopak, który potem został doktorem architektury, zaczął kupować modele statków; ściągał potem nabytki z tak odległych miejsc, jak Grecja, Indie czy Chiny, w czasie studiów w Kaliforni kupował modele z filmów kręconych w Universal Studios (np. Cleopatra, Ben Hur, Tora Tora), aż wreszcie w 1998 roku zapadła decyzja, by nabyć obecny stuczterdziestoletni budynek, odrestaurować go i tam właśnie umieścić cały ten zbiór, wraz z biblioteką i sklepikiem.

Największą atrakcją, albo przynajmniej jedną z większych, jest ośmiometrowy model statku Queen Mary, sporządzony z ponad miliona wykałaczek i 30 litrów kleju.

Tu, na przekroju, widać lepiej, ile pracy musiało wymagać wysklejanie takiego olbrzyma:

RMS Queen Mary, zwodowany we wrześniu 1934 roku, miał 311 metrów długości i odznaczał się wielką szybkością; z Southampton do Nowego Jorku można było przedostać się w niecały tydzień. Pędził ponad 50km/h i choć morską prędkość zwykle podaje się w węzłach, pozwolę sobie skorzystać z kilometrów, bo te węzły za nic w świecie do mnie nie przemawiają.

Owa zaleta konstrukcyjna została wykorzystana w czasie II wojny światowej, kiedy po przystosowaniu i uzbrojeniu służył do transportu wojska, przewożąc ponad 800 000 osób na różne fronty - w tym podczas jednego, całkiem rekordowego rejsu, ponad 16 000! Nie mieści mi się w głowie nawet załadowanie takiej ilości narodu na statek, a co dopiero sensowny transport. (Ciekawe, co by na to powiedział Noe, pakujący do Arki stada zwierząt :)

W ciągu 31 lat służby Queen Mary przewiozła ponad dwa miliony pasażerów; podróżowała nią chociażby Królowa Matka Elżbieta, a także Dwight Eisenhower, Winston Churchill, Marlena Dietrich, Eleanor Roosevelt oraz... Flip i Flap :)

We wrześniu 1967 roku Queen Mary przekroczyła Atlantyk po raz tysiąc pierwszy i zarazem ostatni, kierując się do Long Beach w Kaliforni, gdzie została zacumowana na stałe i teraz można sobie ją zwiedzać, co zapisuję mentalnie w wyimaginowanym kajeciku pod tytułem "Jeśli będziemy w ___, to koniecznie trzeba zwiedzić ___."

A poza Queen Mary atrakcji w muzeum było zatrzęsienie i oczywiście znów ciężko było wybrać tylko kilka zdjęć ciekawych, a zarazem reprezentatywnych. Oto zatem eksponat, który nazwałam sobie "statek z chrustu", bo na pierwszy rzut oka wygląda jak poplątana sterta gałęzi, a to maszty, liny i wszystko, co potrzebne.

Przy okazji można na powyższym zdjęciu zobaczyć, że ściany również są zawieszone, niemal miejsce w miejsce, rozmaitymi sztukami. W ogóle, jak doniósł T, ciężko się tam robiło zdjęcia, bo nawet poruszanie się wśród muzealnego zagracenia wymagało ostrożności i finezji.

Tutaj ciekawie złożyły się trzy modele z czwartym statkiem na obrazie:

Modele parostatków, jak na Mississippi za czasów Tomka Sawyera...

I jeszcze statek azjatycki...

...z fantastycznymi szczegółami:

I tak to całkiem niespodziewanie natrafiło się wśród plaskatych pól kukurydzy na muzealną perełkę!

PS. Dla zainteresowanych - TUTAJ jest więcej zdjęć.