1187. wkurzony słonecznik, czyli ogrodowa serendypia

Jadąc w sobotni wieczór do zapylarium (patrz poprzedni wpis) zobaczyliśmy z drogi ogród z budką i postanowiliśmy wrócić do niego w niedzielny poranek. Wstaliśmy dość wcześnie i zwinęliśmy domek, który tym razem stał nad małym jeziorkiem, prawdopodobnie pochodzenia poautostradowego (wiele razy widzieliśmy, że w okolicy hajłeju, a szczególnie wiaduktów, gdzie trzeba było trochę podsypać, znajdują się niewielkie zbiorniki wodne, a tu właśnie niedaleko taki wiadukt był).

Bez trudu zlokalizowaliśmy budkę...

... zaparkowaliśmy nieco dalej i weszliśmy przez pergolę, która, otoczona dość popularnymi roślinami, na przykład takim koleusem (czyli solenostemonem), który chyba zwykle nie jest jednak tak strzępiasty...

...w ogóle nie zwiastowała, że zaraz znajdziemy się w wielkim ogrodzie i zaleje nas oślepiająca w porannym słońcu feeria barw:

Czegóż tam nie było! Mogłabym chyba ze sto zdjęć pokazać, ale ograniczę się tylko do najciekawszych pozycji. Na pewno należały do nich malutkie paprysie w bajecznych kolorach:

Była też cała kolekcja cynii...

...i mnóstwo petunii; od tych biało-fioletowych można było dostać oczopląsu:

T zrobił zdjęcie z niższego poziomu, dzięki czemu widać całe morze barw:

Potem powędrowaliśmy do Idea Garden, który dzień wcześniej zachęcił nas do wizyty. Oto mała szopka - ale jaki wokół niej porządek i kwiecistość!

Fajnie byłoby mieć mały wiejski domek, koło domku płotek, koło płotka róże...

Większość roślin opatrzona była tabliczkami, ale akurat to zielsko, mniej więcej wysokości człowieka, było anonimowe; a to chyba rącznik (castor oil plant), z którego pobiera się rycynę i olejek rycynowy (dopiero teraz doznałam oświecenia, że to dwie bardzo różne substancje... podróże kształcą :)

Spotkanie z poniższym kwiatkiem też okazało się kształcące; to Kniphofia uvaria, po polsku trytoma albo knifofia. Polska wikipedia mówi też, że pochodzi z Kraju Przylądkowego - a cóż to takiego? Brzmi jak jakiś nieznany ląd z dawnej powieści podróżniczej. Okazuje się, że to Prowincja Przylądka Dobrej Nadziei, dawna prowincja w Republice Południowej Afryki.

Po angielsku zaś kwiecie zwie się Lilia pochodnia (torch lily), albo Rozgrzany do Czerwoności Pogrzebacz (red hot poker). W moim nienaukowym tłumaczeniu :)

Poniższa bulwa wisząca sobie niewinnie na krzaku ma całe mnóstwo nazw: oberżyna, bakłażan, gruszka miłosna (?!?), jajko krzewiaste (?!?), bakman i - botanicznie - psianka podłużna. Psianka w ogóle nie brzmi dobrze, ale niechaj będzie. Po angielsku dwie najpopularniejsze nazwy to aubergine i eggplant.

Nie przypominam sobie, żebym kiedyś wcześniej widziała żywy len, więc koniecznie trzeba ten fakt odnotować:

W skrzynce na budce wśród mnóstwa innych kwiatów były też biało-żółte petunie-miniaturki - zdaje mi się, że rzadziej spotykane, niż te oscylujące w fioletach, czerwieniach i różowościach.

Co do poniższego w ogóle nie wiem, jak się zwie, ale bardzo mi się podobają te ciapki.

Jeżyna/ostrężyna (blackberry) - przedstawiciel ogródka określonego w przewodniku jako małe owoce o dużych ambicjach. Z ciekawostek mieli tam też borówki/czarne jagody na krzakach wysokich na ponad półtora metra, ale niestety tamto zdjęcie nie wyszło zbyt ciekawie. Mam sobie marzenie, żeby kiedyś pojechać na te wysokie jagody.

Zdjęcie wypatrzone również przez T - dla kontrastu między kolorami listków:

Futrzaste rudzielce:

Zdumiewający kwiacior - z wrażenia nie zapisałam nawet co to takiego. Od razu mówię, że to moja ręka, całkiem spora, a nie jakiegoś dziecka! Podczas patrzenia na taki ogromny kwiatostan człowiek doznaje dziwnego uczucia, że coś tu nie gra - otoczenie zmalało, czy jak? Przecież takich wielkich kwiatów nie ma!

Na koniec docieramy wreszcie do tytułowego wkurzonego słonecznika - oto zdjęcie autorstwa T, który właśnie twierdzi, że sądząc po nastroszonej fryzurze i wyrazie twarzy, ten słonecznik najwyraźniej się czymś zirytował :)

Drobny druczek: ponieważ ogrodnikiem nie jestem, chętnie przyjmę ewentualne poprawki, jeśli któraś roślina jest błędnie opisana :)

1186. bzz bzz, czyli wieczór wśród entomologów

W sobotni wieczór spędzony w dwumieście Urbana-Champaign, jakieś dwie i pół godziny stąd w kierunku z grubsza południowym, postanowiliśmy wsadzić nos na tamtejszy uniwersytet. (TU można sobie poklikać na mapę i pooglądać zdjęcia.) Nas zainteresowało Pollinatarium, czyli niewielki oddział poświęcony roślinom i ich zapylaczom, a w szczególności ich program dla zwykłych śmiertelnikow pod hasłem "Oglądamy nocne owady".

W drodze mieliśmy pewne wątpliwości nawigacyjne - adresu doszukać się nie idzie, więc GPS odpada, a mapka wskazuje, że wjechać należy w drogę prowadzącą do stodoły, kupy siana i ściany drzew. W ścianie otwiera się jednak przecinka i tak leśnym duktem docieramy do malowanej budy, przed którą stoi sobie zardzewiała skulptura. Mamy nadzieję, że nocni goście będą jednak mniejsi i że czarna szklarnia z tyłu nie służy do zamykania przypadkowych gości.

Nie minęło wiele czasu, a Pani Entomolog z rozwichrzonym krętym włosem przyniosła pudło pudełek do łapania robaków...

...a pudełka te są nader cwane, bo każda przykrywka jest lupą, którą można nakładać z obu stron (bardzo pomocne w chwili ekscytacji wynikającej ze złapania ciekawego okazu), a dla orientacji w rozmiarze jest jeszcze na dnie centymetrowa kratka.

Dostaliśmy też siatki...

...i najpierw, zanim zapadł zmrok, poszliśmy w odrestaurowaną prerię łapać pierwsze eksponaty (które potem się wypuszcza).

Upolowaliśmy od razu COŚ, co Entomolog w Kraciastej Koszuli bez wahania określił jako baby assassin bug - po polsku, zdaje się, ta grupa nazywa się zajadkowate. 

Główne żniwa miały odbyć się jednak przy prześcieradłach rozwieszonych w trzech punktach...

...i opatrzonych specjalnymi lampami.

Zgromadzone chroboki wnosiliśmy do wnętrza malowanego budynku, gdzie oglądaliśmy je sobie pod mikroskopem.

W ten sposób zaliczyliśmy co najmniej tuzin nocnych gości, bo wymienialiśmy się pudełkami z innymi uczestnikami imprezy, szczególnie z Panem z Brwiami, w których włosy miały ze dwa cale długości i dżentelmen ów, przy swoich patykowatych nogach i ogólnie cienkiej, a długiej posturze i grubych okularach, sam przypominał jakiegoś egzotycznego owada. Oto częściowa i bardzo nienaukowa lista znalezisk:

- stag beetle - chrząszcz jelonkowaty
- western corn rootworm - stonka kukurydziana
- water beetle - zdaje się, że spokrewnione z krętakami, które kiedyś sfilmowaliśmy
- leaf hopper
- green stink bug - zielony śmierdziel przypominający pod mikroskopem biegającą kapustę, czyli prawdopodobnie odorek zieleniak (nie po raz pierwszy muszę się uśmiechnąć na widok polskich nazw :)
- cucumber bug (kuzyn stonki kukurydzianej)

 Jeśli ktoś był dzielny i dojechał do niniejszego miejsca, to jeszcze dodam, że w pollinatarium można było obejrzeć pszczoły w cienkim ulu z pleksi. Można też było ich posłuchać, przykładając ucho do metalowej siatki w kilku miejscach... ale ten bzyk brzmiał raczej groźnie, niż fascynująco.

No i jeszcze były stare ule - tu z kręconej słomy, gdzieś z Illinois...

...a tu gliniany ul z epoki wiktoriańskiej, z terenów Niemiec. Uli w takich kształtach się już raczej nie używa, bo niestety chcąc pozyskać mjut (jak napisałby Kubuś Puchatek), najczęściej niszczyło się rój.

No i tyle na razie. A jeszcze kwiatki, jeszcze samoloty, statki, mosty, zarośla...

1185. podróże z podróżnikiem

Kto widział te niebieskie kwiatki przy drodze? To właśnie podróżniki - a konkretnie Cykoria podróżnik. U nas też występuje, i to tysiącami - jechaliśmy w weekend na wycieczkę w kierunku południowym, do dwumiasta uniwersyteckiego Urbana-Champaign, i prawie cały czas przewijały się obok drobne krzaczki obsypane moim ulubionym odcieniem niebieskości. I nie ma znaczenia, czy to wielka autostrada, czy chuda dróżka w polach gdzieś, czy nawet Droga Żelazna - podróżnik wszędzie się zadomowi.

Podróżniki można zbierać w celach zielarskich, młode listki dodaje się do sałatek - a inny gatunek tego rodzaju, cykoria endywia, zaliczać się może do מָרוֹר - maror - gorzkich ziół, spożywanych przez Izraelitów w Egipcie, podczas pierwszej Paschy, tuż przed wyjściem na naprawdę wielką, czterdziestoletnią wędrówkę. Takoż i mamy kolejny związek z podróżami, choć może nieco naciągany :)

I jeszcze wspomnieć by można, że z cykoriowego podgatunku, a konkretnie z jego korzeni, po ususzeniu i zmieleniu powstaje substytut kawy. Ale tutaj już nie będę nic naciągać w celu wykazania związku z podróżowaniem :)

Za to mam nadzieję, że z tej ostatniej wycieczki będzie kilka postów gościnnych dokonanych, albo przynajmniej wspomaganych przez T, bo ja sama uczestniczyłam w kościółkowej konwencji, podczas gdy on zwiedzał okoliczne atrakcje sięgające od chmur po morskie głębie. Ha! Na środku naszego plaskatego Midwestu!

1184. północ-południe, czyli paula deen i fleczerowa

O Pauli Deen było już kiedyś, łącznie z filmikiem prezentującym jej superpołudniowy akcent; dziś chciałam wspomnieć o jej osobie z zupełnie innego powodu, a mianowicie w zeszłą sobotę, szukając w kraftosklepie czegoś całkiem innego, nie mogłam, rzecz jasna, przejść obojętnie obojętnie obok koszyków z atrakcjami po dolar pięćdziesiąt (dawniej po dolarze, ale kilka miesięcy temu się podrożyły). I cóż tam widzę! Zestawy papierów 6x6 cali, czyli ćwiartka dużego arkusza skrapowego, firmowane przez tę właśnie panią, znaną mi do tej pory jedynie z programów o garach!

Minę musiałam mieć mocno zdziwioną, dzierżąc w ręce ów zestaw, bo pracownica sklepu zatrzymała się przy mnie z pytaniem, czy nie trzeba mi pomóc. Odparłam, że mnie ten papier zdziwił, a pani rozkręciła dłuższą pogawędkę, więc conieco żałowałam szczerości - ale któż mógł przewidzieć, że trafię na taką gadułę? Zwykle takie panie, choć chętnie pomagają, od razu dają dyla, jeśli ich rada nie jest potrzebna.

Bez dalszej gadki-szmatki przedstawiam zatem okładkę zestawu, na której widać fragmenty wszystkich sześciu papierów...

...a to mój ulubiony: zioła w kubełkach ze sztućcami, nieco abstrakcyjnie, bo kto by stosował taką metodę uprawy?

Jest też kartka z napisami, chyba bardziej do zastosowania w jakichś skrapach, niż na kartkach...

...i jeszcze moje ulubione tło:

Jeśli zaś chodzi o Fleczerową z Północy, to odkryłam w tym tygodniu, że między siódmą a ósmą rano na kanale ze starociami można oglądać odcinki mojego ulubionego serialu "Murder, She Wrote", za którym się już naprawdę solidnie stęskniłam, a ową tęsknotę podgrzewała jeszcze świadomość, że ów serial leci na kanale Hallmark, ale takim, którego nie obejmuje nasz pakiet...

Tutaj można sobie poczytać krótko, o czym jest mój Fleczerowy serial, a tu obejrzeć początkową sekwencję. Pani Fleczerowa, czyli Jessica Fletcher, mieszka w Cabot Cove, fikcyjnym miasteczku w stanie Maine, co oczywiście należy do północy. Wyliczono, że przez dwanaście lat trwania serialu zginęło śmiercią morderczą jakies dwa procent owej mieściny, bo przecież potrzebne były ofiary, których zagadkę rozszyfrowałaby nasza główna bohaterka. Na całe szczęście, ponieważ jest słynną pisarką, jeździ wiele po świecie promując swoje książki (bo w Cabot Cove mało kto pozostałby przy życiu), ale i tak, gdyby się ją widziało w okolicy, należy czym prędzej zmykać, bo bez wątpienia zaraz zjawi się jakiś niecny mordulec.

Tak, że teraz ustawiam sobie poranki w taki sposób, żeby gdzieś w tle zahaczyć kolejny odcinek Fleczerowych perypetii. Nawet dobrze, że pokazywane są o tej porze, bo jakoś poza mną nikt w domu nie okazuje Jessice szacunku i wieczorem mogłabym mieć problemy z dostępem do czasu ekranowego.

A co do papieru, to nie mam na razie nic nowego, bo a) trzeba było jeszcze dorobić trochę Eliaszów, bo na szkółkę niedzielną zapisało się więcej dzieci, niż przewidywano, b) wciągnęła mnie lektura "Emancypantek". Po raz któryś. I nie wiem, czy po Niemnie i Emancypantkach przyjdzie czas na Lalkę oraz Noce i Dnie? Ha, ale z pewnością nie na Pana Tadeusza :P

1183. weekendowe prace

Napracowaliśmy się w ubiegły weekend bardzo. Po pierwsze - skończyłam dwadzieścia sztuk kraftów w związku z historią Eliasza:

Nalepiłam wszystkie części na wstążki z pętelką na górze, żeby można było historyjkę zawiesić albo trzymać sobie na palcu. Na każdym etapie dzieciaki mają coś do wykonania, podczas gdy prowadząca będzie opowiadała poszczególne "przygody":

1 - zakończenie suszy - narysować krople deszczu na chmurze;
2 - rozmnożenie oliwy i mąki - pokolorować wnętrze amfory, jakoby przybywało zawartości;
3 - wskrzeszenie chłopca - narysować oczy i buzię (ach, przypomniały mi się na tym etapie słynne Tildy, w których obowiązkowo powinno się moim zdaniem dorysowywać usta, bo takie bezustne dzieci zwyczajnie napawają mnie strachem);
4 - cudowne zapalenie ofiary na ołtarzu - przylepiamy ogień (cienka gąbka z brokatem, bardzo przyjemny produkt);
5 - kruki przynoszą pożywienie - beżowe kółko symbolizuje chlebowy placek, a na wierzchu nakleja się ptaka niosącego chleb w dziobie;
6 - ogień spadł z nieba na wojsko - na chmurze przyklejamy gąbkową błyskawicę;
7 - rozdzielenie wód Jordanu - należy dorysować suchy ląd na falach rzeki;
8 - zabranie do nieba na powozie - przyklejamy powozowe koło.

Proste to wszystko - mam nadzieję, że się wymieści w godzinie...

...tym bardziej, że zaplanowana jest też wizyta Eliasza w szacie, którą szyłam w zeszłym roku, oraz w futrzanej kamizeli, którą tworzyłam wczoraj w bardzo ostatniej chwili, tak ostatniej, że nawet jej nie zeszyłam na ramionach za pomocą igły i nici, tylko spięłam zszywaczem. Okazało się to dość nietrwałe, jeden zszywacz się rozpiął natentychmiast przy pierwszej przymiarce, ale na szczęście osoba, która odbierała ode mnie gotowe produkty, umie sobie też radzić w takich sytuacjach i albo ponownie zastosuje zszywacz, albo bardziej mainstreamowe narzędzia krawieckie.

Zaś druga praca polegała na tym, że zabraliśmy Alicję nad Wielką Wodę, czyli osiedlowy basen. Kupiliśmy jej rękawki do pływania oraz wielką piłkę, spakowałam też plastikowe pudełka - i jakoś wyobraziliśmy sobie, że dziecko chlupnie do wody z wielką radością i będzie pływać. A guzik! Najpierw z pół godziny zabrało nam w ogóle przekonanie jej, żeby wstawiła nogi do wody, siedząc na brzegu basen; trzeba mieć na pamięci, że choć widziała już Wielkie Jezioro (w końcu byliśmy nad Michigan), to jednak kąpała się do tej pory tylko w małym, nadmuchiwanym cebrzyku.

Szło nam dość dobrze, choć nader powoli, aż tu Ala wyciągnęła się nagle po piłkę, siedząc sobie na krawędzi - i fajtnęła do wody na twarz! Nie minęła sekunda, jak wyratował ją stojący tuż obok Dziadek, ale kiedy ustało powypadkowe chlipanie, trzeba było zaczynać oswajanie z wodą niemal od początku. Po godzinie z hakiem postęp był taki, że siedziała u mnie na kolanach na drugim stopniu od góry, więc mamy nadzieję, że przy następnej wizycie będzie już sobie siedzieć na schodkach samodzielnie.

1182. naszczoteczkowane

Wśród przygotowań do wyzwania zębowego na Craftypantkach przeprowadziłam prosty eksperyment szczoteczkowy pod hasłem "glimmer misty dla ubogich": rozwodniłam mianowicie conieco akrylówki typu metalik (ostatnio prawie tylko z takich korzystam) i dawaj, chlapać szczoteczką, frrrt frrrt, po kartonikach zalepionych częściowo taśmą maskującą celem uzyskania pasków.

Eksperyment powiódł się w znacznym stopniu, choć nie w stu procentach; mianowicie trochę farby nawłaziło mi pod taśmę, bo bałam się ją przylepiać zbyt mocno, nie mając pewności, czy potem się sprawnie odklei. Stąd strzępiaste brzegi pasków - ale w sumie nawet podoba mi się taki efekt.

Pochlapane kartoniki zostały następnie wykorzystane w kartkach - niezbyt skomplikowanych, z udziałem niedawno nabytych na Ebayu stempelków Inkadinkado Meadow. Jak ja lubię takie zielskowe pieczątki!

I jeszcze eksperyment, który dowiódł, co się nie udaje - nie da się mianowicie upiec pasty do zębów w mikrofalówce i mieć z tego pożytek. Samo pieczenie daje ciekawą fakturę, ale niestety lepką, nawet po pomalowaniu i kilkudniowym suszeniu nic z tego się nie da zrobić. Może gdyby spsikać jakimś preparatem utrwalającym do decu? Nie posiadam jednak takowego, więc rezultaty eksperymentu po ich opisaniu poszły do śmietnika.

Ruszyła wczoraj ostro praca nad Eliaszem - mam już wycięte 80 części, co chyba nawet nie stanowi połowy... ale to nic. A najbardziej cieszę się z tego, że zaistniała konieczność małej wyprawy do kraftosklepu :)

1181. z powrotem do cukierni - tym razem na tort

Trzecia część słodyczowych kartek składa się z dwóch niemal bliźniaczych tortów - poszłam tym razem w różowinki:

Inspiracją częściowo był kolejny program na kuchennym kanale, a mianowicie teleturniej polegający na tworzeniu deserów: mrożonych, pieczonych i czekoladowych. Nie rzucił mnie był, niestety, na kolana - trudno, nie ze wszystkiego da się zrobić teleturniej, Craft Wars prowadzone przez Tori Spelling też jest ciężkim przeżyciem i nie dotrwałam nawet do końca pierwszego oglądanego odcinka.

Program deserowy był natomiast prowadzony przez dżentelmena pochodzenia izraelskiego, Rona Ben-Israela. Pobiegłam do internetu, wyguglałam gościa... i na jego torty można gapić się kwadransami!

Oczywiście moje papierowe wypieki dalekie są od stopnia skomplikowania jego dzieł, ale coś czuję, że to jeszcze nie koniec moich eksperymentów :)

Tylko trzeba będzie zaczekać, bo na razie naciupałam sobie komponentów na torebusie. Do niedzieli trzeba też uporać się z kraftem na szkółkę niedzielną o Eliaszu - dwadzieścia zestawów po osiem przedmiocików. W przybliżeniu, bo niektóre przedmiociki składają się z dwóch, na przykład rydwan to rydwan plus kółko, a ołtarz to ołtarz plus ogień. Fsssssss.

1180. z cukierni do dentysty

Biegniemy dziś na chwilę z cukierni do dentysty, bo na Craftypantkowym blogu pojawiła się druga porcja zachęt w wyzwaniu stomatologicznym. Przeprowadziłam mianowicie eksperyment polegający na ugnieceniu glinki z użyciem pasty do zębów - i rezultaty wyszły całkiem sympatyczne! Szczegóły na blogu wyzwaniowym, a tu tylko rzut oka na kolorowość:

1179. cukierrrrnia dwa - sorbety

Cukierni część druga powstała pod natchnieniem trzech papierów, podobnie jak poprzednio wygrzebanych w dawno nie używanym stosiku; do tego oglądałam sobie kuchenny program Pauli Deen, babeczki chyba najbardziej zaciągającej po południowemu w całej amerykańskiej telewizji, a jeśli nie w całej, to przynajmniej na kanale gotującym. TU można sobie posłuchać przykładu :)

I tak jakoś słonecznie, owocowo było w jej programie - a karteluchy wyszły następujące:

A z innych letnich wiadomości - mieliśmy na balkonie ptasiego gościa! Prawdziwy dzięcioł nas nawiedził, tylko nie wiem, co on mógł znaleźć w takim koszyku z kwiatkami?

Zdjęcia nie-całkiem-doskonałe, bo robione z daleka, przez kuchenne okno, ale ptaszora widać :)

1178. zębologia artystyczna, czyli cukiernia rrrraz!

Wpis niniejszy pozwolę sobie zacząć od zdjęcia zapożyczonego ze strony miejskiej Libiąża...

...gdyż znakomicie wiąże się ono z najnowszym wyzwaniem Craftypantek, w którym postanowiłyśmy wycisnąć, co się da z materiałów związanych z uzębieniem. Zobaczcie koniecznie, co nasze Dziewczęta wyczarowały już z pasty, tubek i szczoteczek, a nawet nici dentystycznych!

[To jeszcze nie koniec, bo szykuje się druga porcja prac.]

U mnie zaś trochę przekornie - na słodko; jakoś w ten weekend, nieco pod wpływem telewizji, a oprócz tego papierów, jakie wygrzebały mi się z dawno nie przeglądanego stosiku, poszłam w jaskrawizny i ogólnie cukier i lukier. W sobotę oglądałam między innymi turniej Cupcake Wars (TU można obejrzeć próbkę) i kleiłam tematycznie zgodnie babeczki:

Z bliska (z super-bliska!) wyglądają tak - tu brokatowe błyszczydełka, "cukier" oraz kapka Glossy Accents na wisience:

Jagody z Glossy Accents:

I jeszcze trochę cukru:

Zostały mi jeszcze trzy babeczki, więc powstała kartka w nieco spokojniejszych kolorach...

... i jeszcze jedna neonówka:

I tyle na dziś - ale to nie koniec słodyczy :) Psiuńciów zresztą też nie, ale na razie trzymam je w ukryciu.