1186. bzz bzz, czyli wieczór wśród entomologów

W sobotni wieczór spędzony w dwumieście Urbana-Champaign, jakieś dwie i pół godziny stąd w kierunku z grubsza południowym, postanowiliśmy wsadzić nos na tamtejszy uniwersytet. (TU można sobie poklikać na mapę i pooglądać zdjęcia.) Nas zainteresowało Pollinatarium, czyli niewielki oddział poświęcony roślinom i ich zapylaczom, a w szczególności ich program dla zwykłych śmiertelnikow pod hasłem "Oglądamy nocne owady".

W drodze mieliśmy pewne wątpliwości nawigacyjne - adresu doszukać się nie idzie, więc GPS odpada, a mapka wskazuje, że wjechać należy w drogę prowadzącą do stodoły, kupy siana i ściany drzew. W ścianie otwiera się jednak przecinka i tak leśnym duktem docieramy do malowanej budy, przed którą stoi sobie zardzewiała skulptura. Mamy nadzieję, że nocni goście będą jednak mniejsi i że czarna szklarnia z tyłu nie służy do zamykania przypadkowych gości.

Nie minęło wiele czasu, a Pani Entomolog z rozwichrzonym krętym włosem przyniosła pudło pudełek do łapania robaków...

...a pudełka te są nader cwane, bo każda przykrywka jest lupą, którą można nakładać z obu stron (bardzo pomocne w chwili ekscytacji wynikającej ze złapania ciekawego okazu), a dla orientacji w rozmiarze jest jeszcze na dnie centymetrowa kratka.

Dostaliśmy też siatki...

...i najpierw, zanim zapadł zmrok, poszliśmy w odrestaurowaną prerię łapać pierwsze eksponaty (które potem się wypuszcza).

Upolowaliśmy od razu COŚ, co Entomolog w Kraciastej Koszuli bez wahania określił jako baby assassin bug - po polsku, zdaje się, ta grupa nazywa się zajadkowate. 

Główne żniwa miały odbyć się jednak przy prześcieradłach rozwieszonych w trzech punktach...

...i opatrzonych specjalnymi lampami.

Zgromadzone chroboki wnosiliśmy do wnętrza malowanego budynku, gdzie oglądaliśmy je sobie pod mikroskopem.

W ten sposób zaliczyliśmy co najmniej tuzin nocnych gości, bo wymienialiśmy się pudełkami z innymi uczestnikami imprezy, szczególnie z Panem z Brwiami, w których włosy miały ze dwa cale długości i dżentelmen ów, przy swoich patykowatych nogach i ogólnie cienkiej, a długiej posturze i grubych okularach, sam przypominał jakiegoś egzotycznego owada. Oto częściowa i bardzo nienaukowa lista znalezisk:

- stag beetle - chrząszcz jelonkowaty
- western corn rootworm - stonka kukurydziana
- water beetle - zdaje się, że spokrewnione z krętakami, które kiedyś sfilmowaliśmy
- leaf hopper
- green stink bug - zielony śmierdziel przypominający pod mikroskopem biegającą kapustę, czyli prawdopodobnie odorek zieleniak (nie po raz pierwszy muszę się uśmiechnąć na widok polskich nazw :)
- cucumber bug (kuzyn stonki kukurydzianej)

 Jeśli ktoś był dzielny i dojechał do niniejszego miejsca, to jeszcze dodam, że w pollinatarium można było obejrzeć pszczoły w cienkim ulu z pleksi. Można też było ich posłuchać, przykładając ucho do metalowej siatki w kilku miejscach... ale ten bzyk brzmiał raczej groźnie, niż fascynująco.

No i jeszcze były stare ule - tu z kręconej słomy, gdzieś z Illinois...

...a tu gliniany ul z epoki wiktoriańskiej, z terenów Niemiec. Uli w takich kształtach się już raczej nie używa, bo niestety chcąc pozyskać mjut (jak napisałby Kubuś Puchatek), najczęściej niszczyło się rój.

No i tyle na razie. A jeszcze kwiatki, jeszcze samoloty, statki, mosty, zarośla...

1185. podróże z podróżnikiem

Kto widział te niebieskie kwiatki przy drodze? To właśnie podróżniki - a konkretnie Cykoria podróżnik. U nas też występuje, i to tysiącami - jechaliśmy w weekend na wycieczkę w kierunku południowym, do dwumiasta uniwersyteckiego Urbana-Champaign, i prawie cały czas przewijały się obok drobne krzaczki obsypane moim ulubionym odcieniem niebieskości. I nie ma znaczenia, czy to wielka autostrada, czy chuda dróżka w polach gdzieś, czy nawet Droga Żelazna - podróżnik wszędzie się zadomowi.

Podróżniki można zbierać w celach zielarskich, młode listki dodaje się do sałatek - a inny gatunek tego rodzaju, cykoria endywia, zaliczać się może do מָרוֹר - maror - gorzkich ziół, spożywanych przez Izraelitów w Egipcie, podczas pierwszej Paschy, tuż przed wyjściem na naprawdę wielką, czterdziestoletnią wędrówkę. Takoż i mamy kolejny związek z podróżami, choć może nieco naciągany :)

I jeszcze wspomnieć by można, że z cykoriowego podgatunku, a konkretnie z jego korzeni, po ususzeniu i zmieleniu powstaje substytut kawy. Ale tutaj już nie będę nic naciągać w celu wykazania związku z podróżowaniem :)

Za to mam nadzieję, że z tej ostatniej wycieczki będzie kilka postów gościnnych dokonanych, albo przynajmniej wspomaganych przez T, bo ja sama uczestniczyłam w kościółkowej konwencji, podczas gdy on zwiedzał okoliczne atrakcje sięgające od chmur po morskie głębie. Ha! Na środku naszego plaskatego Midwestu!

1184. północ-południe, czyli paula deen i fleczerowa

O Pauli Deen było już kiedyś, łącznie z filmikiem prezentującym jej superpołudniowy akcent; dziś chciałam wspomnieć o jej osobie z zupełnie innego powodu, a mianowicie w zeszłą sobotę, szukając w kraftosklepie czegoś całkiem innego, nie mogłam, rzecz jasna, przejść obojętnie obojętnie obok koszyków z atrakcjami po dolar pięćdziesiąt (dawniej po dolarze, ale kilka miesięcy temu się podrożyły). I cóż tam widzę! Zestawy papierów 6x6 cali, czyli ćwiartka dużego arkusza skrapowego, firmowane przez tę właśnie panią, znaną mi do tej pory jedynie z programów o garach!

Minę musiałam mieć mocno zdziwioną, dzierżąc w ręce ów zestaw, bo pracownica sklepu zatrzymała się przy mnie z pytaniem, czy nie trzeba mi pomóc. Odparłam, że mnie ten papier zdziwił, a pani rozkręciła dłuższą pogawędkę, więc conieco żałowałam szczerości - ale któż mógł przewidzieć, że trafię na taką gadułę? Zwykle takie panie, choć chętnie pomagają, od razu dają dyla, jeśli ich rada nie jest potrzebna.

Bez dalszej gadki-szmatki przedstawiam zatem okładkę zestawu, na której widać fragmenty wszystkich sześciu papierów...

...a to mój ulubiony: zioła w kubełkach ze sztućcami, nieco abstrakcyjnie, bo kto by stosował taką metodę uprawy?

Jest też kartka z napisami, chyba bardziej do zastosowania w jakichś skrapach, niż na kartkach...

...i jeszcze moje ulubione tło:

Jeśli zaś chodzi o Fleczerową z Północy, to odkryłam w tym tygodniu, że między siódmą a ósmą rano na kanale ze starociami można oglądać odcinki mojego ulubionego serialu "Murder, She Wrote", za którym się już naprawdę solidnie stęskniłam, a ową tęsknotę podgrzewała jeszcze świadomość, że ów serial leci na kanale Hallmark, ale takim, którego nie obejmuje nasz pakiet...

Tutaj można sobie poczytać krótko, o czym jest mój Fleczerowy serial, a tu obejrzeć początkową sekwencję. Pani Fleczerowa, czyli Jessica Fletcher, mieszka w Cabot Cove, fikcyjnym miasteczku w stanie Maine, co oczywiście należy do północy. Wyliczono, że przez dwanaście lat trwania serialu zginęło śmiercią morderczą jakies dwa procent owej mieściny, bo przecież potrzebne były ofiary, których zagadkę rozszyfrowałaby nasza główna bohaterka. Na całe szczęście, ponieważ jest słynną pisarką, jeździ wiele po świecie promując swoje książki (bo w Cabot Cove mało kto pozostałby przy życiu), ale i tak, gdyby się ją widziało w okolicy, należy czym prędzej zmykać, bo bez wątpienia zaraz zjawi się jakiś niecny mordulec.

Tak, że teraz ustawiam sobie poranki w taki sposób, żeby gdzieś w tle zahaczyć kolejny odcinek Fleczerowych perypetii. Nawet dobrze, że pokazywane są o tej porze, bo jakoś poza mną nikt w domu nie okazuje Jessice szacunku i wieczorem mogłabym mieć problemy z dostępem do czasu ekranowego.

A co do papieru, to nie mam na razie nic nowego, bo a) trzeba było jeszcze dorobić trochę Eliaszów, bo na szkółkę niedzielną zapisało się więcej dzieci, niż przewidywano, b) wciągnęła mnie lektura "Emancypantek". Po raz któryś. I nie wiem, czy po Niemnie i Emancypantkach przyjdzie czas na Lalkę oraz Noce i Dnie? Ha, ale z pewnością nie na Pana Tadeusza :P

1183. weekendowe prace

Napracowaliśmy się w ubiegły weekend bardzo. Po pierwsze - skończyłam dwadzieścia sztuk kraftów w związku z historią Eliasza:

Nalepiłam wszystkie części na wstążki z pętelką na górze, żeby można było historyjkę zawiesić albo trzymać sobie na palcu. Na każdym etapie dzieciaki mają coś do wykonania, podczas gdy prowadząca będzie opowiadała poszczególne "przygody":

1 - zakończenie suszy - narysować krople deszczu na chmurze;
2 - rozmnożenie oliwy i mąki - pokolorować wnętrze amfory, jakoby przybywało zawartości;
3 - wskrzeszenie chłopca - narysować oczy i buzię (ach, przypomniały mi się na tym etapie słynne Tildy, w których obowiązkowo powinno się moim zdaniem dorysowywać usta, bo takie bezustne dzieci zwyczajnie napawają mnie strachem);
4 - cudowne zapalenie ofiary na ołtarzu - przylepiamy ogień (cienka gąbka z brokatem, bardzo przyjemny produkt);
5 - kruki przynoszą pożywienie - beżowe kółko symbolizuje chlebowy placek, a na wierzchu nakleja się ptaka niosącego chleb w dziobie;
6 - ogień spadł z nieba na wojsko - na chmurze przyklejamy gąbkową błyskawicę;
7 - rozdzielenie wód Jordanu - należy dorysować suchy ląd na falach rzeki;
8 - zabranie do nieba na powozie - przyklejamy powozowe koło.

Proste to wszystko - mam nadzieję, że się wymieści w godzinie...

...tym bardziej, że zaplanowana jest też wizyta Eliasza w szacie, którą szyłam w zeszłym roku, oraz w futrzanej kamizeli, którą tworzyłam wczoraj w bardzo ostatniej chwili, tak ostatniej, że nawet jej nie zeszyłam na ramionach za pomocą igły i nici, tylko spięłam zszywaczem. Okazało się to dość nietrwałe, jeden zszywacz się rozpiął natentychmiast przy pierwszej przymiarce, ale na szczęście osoba, która odbierała ode mnie gotowe produkty, umie sobie też radzić w takich sytuacjach i albo ponownie zastosuje zszywacz, albo bardziej mainstreamowe narzędzia krawieckie.

Zaś druga praca polegała na tym, że zabraliśmy Alicję nad Wielką Wodę, czyli osiedlowy basen. Kupiliśmy jej rękawki do pływania oraz wielką piłkę, spakowałam też plastikowe pudełka - i jakoś wyobraziliśmy sobie, że dziecko chlupnie do wody z wielką radością i będzie pływać. A guzik! Najpierw z pół godziny zabrało nam w ogóle przekonanie jej, żeby wstawiła nogi do wody, siedząc na brzegu basen; trzeba mieć na pamięci, że choć widziała już Wielkie Jezioro (w końcu byliśmy nad Michigan), to jednak kąpała się do tej pory tylko w małym, nadmuchiwanym cebrzyku.

Szło nam dość dobrze, choć nader powoli, aż tu Ala wyciągnęła się nagle po piłkę, siedząc sobie na krawędzi - i fajtnęła do wody na twarz! Nie minęła sekunda, jak wyratował ją stojący tuż obok Dziadek, ale kiedy ustało powypadkowe chlipanie, trzeba było zaczynać oswajanie z wodą niemal od początku. Po godzinie z hakiem postęp był taki, że siedziała u mnie na kolanach na drugim stopniu od góry, więc mamy nadzieję, że przy następnej wizycie będzie już sobie siedzieć na schodkach samodzielnie.

1182. naszczoteczkowane

Wśród przygotowań do wyzwania zębowego na Craftypantkach przeprowadziłam prosty eksperyment szczoteczkowy pod hasłem "glimmer misty dla ubogich": rozwodniłam mianowicie conieco akrylówki typu metalik (ostatnio prawie tylko z takich korzystam) i dawaj, chlapać szczoteczką, frrrt frrrt, po kartonikach zalepionych częściowo taśmą maskującą celem uzyskania pasków.

Eksperyment powiódł się w znacznym stopniu, choć nie w stu procentach; mianowicie trochę farby nawłaziło mi pod taśmę, bo bałam się ją przylepiać zbyt mocno, nie mając pewności, czy potem się sprawnie odklei. Stąd strzępiaste brzegi pasków - ale w sumie nawet podoba mi się taki efekt.

Pochlapane kartoniki zostały następnie wykorzystane w kartkach - niezbyt skomplikowanych, z udziałem niedawno nabytych na Ebayu stempelków Inkadinkado Meadow. Jak ja lubię takie zielskowe pieczątki!

I jeszcze eksperyment, który dowiódł, co się nie udaje - nie da się mianowicie upiec pasty do zębów w mikrofalówce i mieć z tego pożytek. Samo pieczenie daje ciekawą fakturę, ale niestety lepką, nawet po pomalowaniu i kilkudniowym suszeniu nic z tego się nie da zrobić. Może gdyby spsikać jakimś preparatem utrwalającym do decu? Nie posiadam jednak takowego, więc rezultaty eksperymentu po ich opisaniu poszły do śmietnika.

Ruszyła wczoraj ostro praca nad Eliaszem - mam już wycięte 80 części, co chyba nawet nie stanowi połowy... ale to nic. A najbardziej cieszę się z tego, że zaistniała konieczność małej wyprawy do kraftosklepu :)

1181. z powrotem do cukierni - tym razem na tort

Trzecia część słodyczowych kartek składa się z dwóch niemal bliźniaczych tortów - poszłam tym razem w różowinki:

Inspiracją częściowo był kolejny program na kuchennym kanale, a mianowicie teleturniej polegający na tworzeniu deserów: mrożonych, pieczonych i czekoladowych. Nie rzucił mnie był, niestety, na kolana - trudno, nie ze wszystkiego da się zrobić teleturniej, Craft Wars prowadzone przez Tori Spelling też jest ciężkim przeżyciem i nie dotrwałam nawet do końca pierwszego oglądanego odcinka.

Program deserowy był natomiast prowadzony przez dżentelmena pochodzenia izraelskiego, Rona Ben-Israela. Pobiegłam do internetu, wyguglałam gościa... i na jego torty można gapić się kwadransami!

Oczywiście moje papierowe wypieki dalekie są od stopnia skomplikowania jego dzieł, ale coś czuję, że to jeszcze nie koniec moich eksperymentów :)

Tylko trzeba będzie zaczekać, bo na razie naciupałam sobie komponentów na torebusie. Do niedzieli trzeba też uporać się z kraftem na szkółkę niedzielną o Eliaszu - dwadzieścia zestawów po osiem przedmiocików. W przybliżeniu, bo niektóre przedmiociki składają się z dwóch, na przykład rydwan to rydwan plus kółko, a ołtarz to ołtarz plus ogień. Fsssssss.

1180. z cukierni do dentysty

Biegniemy dziś na chwilę z cukierni do dentysty, bo na Craftypantkowym blogu pojawiła się druga porcja zachęt w wyzwaniu stomatologicznym. Przeprowadziłam mianowicie eksperyment polegający na ugnieceniu glinki z użyciem pasty do zębów - i rezultaty wyszły całkiem sympatyczne! Szczegóły na blogu wyzwaniowym, a tu tylko rzut oka na kolorowość:

1179. cukierrrrnia dwa - sorbety

Cukierni część druga powstała pod natchnieniem trzech papierów, podobnie jak poprzednio wygrzebanych w dawno nie używanym stosiku; do tego oglądałam sobie kuchenny program Pauli Deen, babeczki chyba najbardziej zaciągającej po południowemu w całej amerykańskiej telewizji, a jeśli nie w całej, to przynajmniej na kanale gotującym. TU można sobie posłuchać przykładu :)

I tak jakoś słonecznie, owocowo było w jej programie - a karteluchy wyszły następujące:

A z innych letnich wiadomości - mieliśmy na balkonie ptasiego gościa! Prawdziwy dzięcioł nas nawiedził, tylko nie wiem, co on mógł znaleźć w takim koszyku z kwiatkami?

Zdjęcia nie-całkiem-doskonałe, bo robione z daleka, przez kuchenne okno, ale ptaszora widać :)

1178. zębologia artystyczna, czyli cukiernia rrrraz!

Wpis niniejszy pozwolę sobie zacząć od zdjęcia zapożyczonego ze strony miejskiej Libiąża...

...gdyż znakomicie wiąże się ono z najnowszym wyzwaniem Craftypantek, w którym postanowiłyśmy wycisnąć, co się da z materiałów związanych z uzębieniem. Zobaczcie koniecznie, co nasze Dziewczęta wyczarowały już z pasty, tubek i szczoteczek, a nawet nici dentystycznych!

[To jeszcze nie koniec, bo szykuje się druga porcja prac.]

U mnie zaś trochę przekornie - na słodko; jakoś w ten weekend, nieco pod wpływem telewizji, a oprócz tego papierów, jakie wygrzebały mi się z dawno nie przeglądanego stosiku, poszłam w jaskrawizny i ogólnie cukier i lukier. W sobotę oglądałam między innymi turniej Cupcake Wars (TU można obejrzeć próbkę) i kleiłam tematycznie zgodnie babeczki:

Z bliska (z super-bliska!) wyglądają tak - tu brokatowe błyszczydełka, "cukier" oraz kapka Glossy Accents na wisience:

Jagody z Glossy Accents:

I jeszcze trochę cukru:

Zostały mi jeszcze trzy babeczki, więc powstała kartka w nieco spokojniejszych kolorach...

... i jeszcze jedna neonówka:

I tyle na dziś - ale to nie koniec słodyczy :) Psiuńciów zresztą też nie, ale na razie trzymam je w ukryciu.

1177. smażalnia i burzownia

Nastały wielkie upały - na dziś zapowiedziano dociągnięcie do rekordowego 105 stopni Fahrenheita, czyli razem z wilgotnością powietrza odczuwalna temperatura na pewno przekroczy czterdziechę. (Rekord dotyczy chicagowskich temperatur w ogóle, odkąd zaczęto je zapisywać, więc to nie przelewki.) Mogą też być burze, co ma swoje dobre strony, bo poleje i jest nadzieja. że chociaż odrobinę się schłodzi... ale, z drugiej strony, trzeba uważać, jakie wypowiada się życzenia i jakie wysyła ku niebiosom modlitwy, bo można dostać w odpowiedzi straszną burzę, która pozbawi 350 000 odbiorców prądu, pozamyka sklepy, stacje benzynowe, powyrywa z korzeniami część okolicznego drzewostanu - jak na przykład u nas w zeszłą niedzielę.

Padły dwa spore drzewa na parkingu - szczęśliwie nie trafiły w żaden samochód.

Pojechaliśmy, rzecz jasna, oglądać poburzowy świat i od razu napotkaliśmy nieoczekiwane śmietniki:

Oraz Morze Błękitne na środku osiedla:

Okolice w promieniu kilku kilometrów... ciekawe, czy firma ubezpieczeniowa jest ubezpieczona od skutków burzy?

Kolejne ulice pozawalane drzewami...

...oraz światłami.

Oponownia najwyraźniej straciła dach.

A tu zastanawiam się, czy to wiatr, czy coś przelatywało?

We wtorek prąd jednak wrócił, więc wczoraj siedzieliśmy w znośnej temperaturze w domu (wolne z okazji Święta Niepodległości). Skończyłam bardzo fajną książkę - The Memory Keeper's Daughter; widzę, że istnieje również po polsku jako Córka opiekuna wspomnień. To jedna z tych powolnych powieści, które wciągają, a na koniec zmuszają do głębokich przemyśleń i niekończącego się dumania, jak ta książka ma się do mojej własnej historii.

A potem przeleciałam przez połowę... Nad Niemnem :) Coś mi się wydaje, że to jedna z moich ulubionych książek, czytana już dość kilka razy, film też sobie od czasu do czesu oglądam - i jakoś się nie nudzi. Mimo, że T natrząsa się bezlitośnie z tej lektury, twierdząc przykładowo, że na każdy czasownik przypada tam statystycznie sto przymiotników, a i czasowniki też występują tam same powolne - na przykład nie ma tam biegania, ale za to na pewno jest dużo płyyyyynięęęęęęcia.

Co zaś się tyczy papieru - zmontowałam karteczkę z kwiatkiem, czyli wreszcie coś wedle moich upodobań... z psiuńciami jednak jeszcze nie koniec, mam trzy gotowe do wykorzystania.

No i jeszcze jedno zajęcie, które staram się ostatnio wykonywać choćby przez chwilkę codziennie - po przerwie wróciłam do przebijania się przez hebrajski. Nadal nie zaczęłam studiować pierwszego rozdziału z podręcznika, bo zawzięłam się, że muszę opanować wpierw czytanie bez zastanawiania się. Przepisuję więc sobie tekst - najczęściej jakiś psalm - razem z nikkudami, czyli kropeczkami i kreseczkami oznaczającymi samogłoski, następnie smaruję transliterację, po czym porównuję ją z nagraniem. Cieszy mnie bardzo, bo jakieś 95% się zgadza :)

Doceniam niniejszym po raz kolejny istnienie internetu oraz zamieszczonych w nim materiałów - jak to miło, że można sobie wygrzebać bez trudu i hebrajski tekst pisany, i nagrania, a nawet i wersję interlinearną, coby sobie zrozumieć poszczególne słówka.

טוֹב לְ הוֹדוֹת לַאדונָי

1176. sześć wcieleń jednego psiuńcia

Kolejny atak psiuńciów... a tu jeszcze chyba ze cztery czekają! Szybkie karteluszki, chyba najbardziej podoba mi się ta pierwsza:

A ta mi chyba wyszła najkiepściej... cóż, nie zawsze pierwszy maja.

Głębokich przemyśleń brak, podobnie jak prądu... od niedzielnego południa, czyli już 48 godzin. Zawartość lodówki poszła się paść, na szczęście nie było jej wiele; kot bidny się smaży, leży na płytkach, to mu nieco chłodniej... pod wieczór i w nocy też jest gorąco, a na dodatek robię sobie światło ze świeczek, które też, jak wiadomo, raczej grzeją niż chłodzą.

Ale może już do nas prąd idzie, bo na okolicznych skrzyżowaniach włącza się coraz więcej świateł, stacje benzynowe działają i nawet niektóre sklepy - z remontowym Home Depot na czele. Taką panią upolowałam dziś w drodze do pracy: