1163. kubeby, czyli mój nowy idol

Od kilku dni grzebię w redakcji w archiwalnych zdjęciach (MOCNO archiwalnych, sięgających i sto lat wstecz), przygotowując prezentację na światowy kongres perfumeryjny, który organizujemy w przyszłym tygodniu. Kapitalne zajęcie, odskocznia od codziennych obowiązków - i aż uśmiecham się, oglądając wszelakich ważnych wąsaczy, wielkie bale, stare machiny, zdjęcia z podróży. Na pierwszym miejscu ulubionych znalazł się niejaki Dr Ernest Guenther, którego postać zaciekawiła mnie do tego stopnia, że ukleiłam strony w art journalu, korzystając ze starego atlasu, zdjęcia eukaliptusa i różnych ścinków.

Gdyby dziś ktoś wybrał się w podróż w takim zestawie odzieżowym, to spotkałby się co najmniej z dziwnymi spojrzeniami (T bardzo się cieszy, że do wycieczkowych szortów nie musi zakładać krawatu ani skarpet po kolana.) Ale w latach dwudziestych - trzydziestych zeszłego wieku zapewne był to szczyt podróżnej elegancji!

A tutaj trochę starszy dr Guenther, nadal elegancki:

A cóż mnie tak zaciekawiło w tym panu? Otóż objechał kawał światu (chyba tylko na Antarktydę nosa nie wsadził) zbierając dane o olejkach eterycznych, z których to danych powstało potem ogromne dzieło, zdaje się, że sześciotomowe. W tamtych czasach wiedza ta była dość pobieżna i niezorganizowana, więc jego książki stanowiły bardzo cenną pozycję, ponoć jeszcze niedawno traktowano je z wielkim szacunkiem ze względu na wartość zawartych w nich informacji.

Ponoć mamy gdzieś na zakładzie pamiętniki tego pana z jego wypraw - coś mi się majaczy, że wiele lat temu widziałam jakieś pożółkłe maszynopisy ze starymi zdjęciami; może to właśnie to? Wypatrzyłam pudła, które mogą je zawierać, ale mieszkają w wielkiej klatce, gdzie księgowość trzyma swoje archiwa, więc muszę się uśmiechnąć o klucz. Kto wie, może uda mi się dobrać do jego gromadzienników?

W archiwalnych zdjęciach były też skany starych okładek naszego magazynu, który wtedy nosił trochę inną nazwę - oto najpierwsiejsze wydanie z 1906 roku:

A tu nieco nowsze:

Co się zaś tyczy moich skromnych stroniczek - eksperymentowałam na nich z zakupionymi tydzień temu glimmer mistami:
 

Oraz nowymi pieczątkami ze zielskiem:

Oraz z proszkami do embossingu Fran-tage - taki dziwny produkt, proszek z gruzełkami, dzięki czemu po podgrzaniu, najlepiej od tyłu, daje urozmaiconą fakturę, trochę kostropatą.

No a co z tytułowymi kubebami? Otóż w trakcie grzebania natknęłam się na hasło cubebs oraz poniższe zdjęcie, i oczywiście trzeba było zajrzeć do wiki, bo takiemu zabawnemu słowu przecież nie można darować. Okazuje się, że to egzotyczna roślina - pieprz kubeba - stosowany od wieków w medycynie, żywności, perfumerii, a nawet w papierosach.

Proszę państwa - oto kubeby!

1162. psie kartki kartki psie

Od jakiegoś czasu sugerowano mi, że dobrze by było, gdybym zrobiła conieco kartek z pieskiem jakimś. W ogóle mi nie leży ten temat, muszę przyznać - gdyby chodziło o kocurki, to nie ma problemu!

Męczę więc te kartki od chyba trzech dni, zaczęłam od psiaków - najpierw zrobiłam kontury czarnym embossingiem, potem pomalowałam akwarelami, wycięłam i podkleiłam kwadracikami z pianki. A potem już "tylko" trzeba było je wmontować w całość.

Proces się wydłużył dodatkowo przez to, że zestawik małych pieczątek akrylowych odmówił odklejenia się od podłoża - prędzej by się chyba potargały, niż oddzieliły od plastiku. Pocięłam je zatem i przykleiłam do kostek z pianki modelarskiej. A z kolei nożyk do cięcia pianki okazał się tępy, więc trzeba było przeprowadzić krótkie poszukiwania nowych ostrzy. Na razie zestawy się trzymają - mam nadzieję, że będzie to trwałe rozwiązanie, bo niestety takich pieczątek mam więcej.

A z ciekawych materiałów mamy na tych psich kółkach tekturę z opakowań. w których czasem docierają na zakład bułki i bajgle z okolicznej piekarni.

Mam jeszcze dwa kółka, więc to nie koniec serii... a potem może jeszcze kilka kwadratów, skoro jest popyt. Ale przedzielę sobie jakimiś kwiatysiami dla wytchnienia.

1161. peace of mind

Tak się wczoraj złożyło, że przyszło mi posiedzieć samotnie w knajpce jakieś dwie godziny, więc przyniosłam sobie klej, nożyczki, kosmetyczkę z narzędziami piszącymi oraz wytargańce z gazet, które od miesięcy czekały na wklejenie do art journala.

Powstały dwie rozkładówki i jedna pojedyncza strona - oto druga z nich:

Nic nadmiernie skomplikowanego, ot - trzy czy cztery reklamy zlepione w całość. Bardzo mi się spodobało to zdjęcie, a potem hasła o spokoju umysłu wpadły po prostu dogodnie w ręce.

Obyśmy wszyscy mieli tego spokoju jak najwięcej :)

1160. fura zdjęć, czyli trzy spotkania ze szlakiem Appalachów

Obiecałam małą wycieczkę w Smoky Mountains, ale jakoś dni zlatują jeden po drugim... dobra wiadomość jest taka, że zdjęcia są już na Picasie, tylko trzeba je opisać i staną się dostępne. Póki co - mały pod-fotoreportaż, czyli jak to ze szlakiem było.

Szlak Appalachów, jak sama nazwa wskazuje, ciągnie się około 3500 km przez te właśnie góry, od Georgii aże po Maine, po drodze przebijając się jeszcze przez 12 innych stanów. Bywają, o dziwo, ambitni ludzie, którzy przechodzą całość w ciągu jednego sezonu, co zabiera średnio od pięciu do siedmiu miesięcy; zaczyna się na wiosnę na południowym końcu i wędruje na północny wschód, korzystając z ocieplającej się pogody.

Są też osoby wędrujące po tym szlaku w odcinkach - też się liczy, choć nie jest się wtedy największym hardkorem :) Idąc po naszym kawałeczku, marzyliśmy też o takiej wyprawie... ale pod koniec wędrowania doszliśmy do wniosku, że mooooooże kiedyś zrobimy jakiś kawałek, ale to raczej w nieokreślonym czasie nazywanym później.

O wędrowaniu można sobie poczytać na stronie z pamiętnikami - fajnie jest grzebać w cudzych zapiskach, więc spędziłam tam trochę czasu, zapoznając się z bólami wszelkich części ciała, ze szlakowymi aniołami, które pojawiają się nieoczekiwanie i częstują wędrowców jedzeniem, albo się nie pojawiają, tylko zostawiają skrzynie z zapasami... Na pewno jest to niesamowita przygoda, ale jak na mnie, to nie wiem, czy nie byłoby to po prostu trochę... nudne (rozważania czysto teoretyczne, bo mowy nie ma, żebym przedreptała trzy i pół tysiąca kilometrów :)

Przejdźmy jednak do konkretów, coby ten post nie okazał się równie długi, jak ów szlak, bo i tak zanosi się na mnóstwo zdjęć. Oto mapka przedstawiająca przebieg Appalachian Trail:

Nasze pierwsze spotkanie miało miejsce na tamie o nazwie Fontana Dam, w Północnej Karolinie. Nie skojarzyliśmy nawet wtedy, że przechodzi tamtędy słynny szlak, więc skupiliśmy się raczej na oglądaniu tej niesamowitej struktury, największej tamy po tej stronie Gór Skalistych.

Przetuptaliśmy ponad 700 metrów w te i we wte, więc, ta-dam, mamy zaliczone półtora kilometra :)

Gapiliśmy się też w dół, a konkretnie 150 metrów w dół, na elektrownię i wypływającą z dołu odcedzoną Little Tennessee River.

Można było zejść kapkę niżej i obejrzeć spillways, czyli - korzystając z wiki jako słownika, przelewy albo też urządzenia upustowe, którymi wypływa woda, jeśli jej poziom w jeziorze osiągnie określonąwysokość.

Z drugiej strony patrzymy na spokojniutkie Jezioro Fontana...

...a potem kombinujemy, czy da się zjechać tam, o, na dół, żeby betonową ścianę ujrzeć i z tej perspektywy.

Hurra! Dało się zjechać - i zrobić jedno z moich ulubionych zdjęć T :)

Obejrzeliśmy z bliższa drugi koniec upustów, specjalnie ograniczony betonowym fartuchem, żeby woda spadająca z wysokości nie biła bezpośrednio w dno rzeki, bo zapewne migiem by je wymyła. TU można obejrzeć filmik pokazujący właśnie spuszczanie wody w Fontanie.

Kuknęliśmy też na elektrownię i stację rozsyłającą prąd, dziwując się, że nikt nas przy tym nie pilnuje.

I kazałam sobie zrobić zdjęcie z turbinką :)

Następnego dnia, jak już opowiadałam przy okazji niedźwiedzi, pojechaliśmy na Clingmans Dome (2025 m npm), najwyższy szczyt w Smoky Mountains oraz Tennessee. Widoki były przecudne, klasyczne i magiczne.

Miś musi być, a jakże - bo to przeżycie do zapamiętania na zawsze :)

Przez Clingmans Dome przechodzi też Szlak Appalachów, oznaczony takim oto słupeczkiem:

Dróżka jest wąskawa, tutaj akurat nie, ale ta jedna trzy-i-półtysięczna część szlaku, jaką przeszliśmy, w większości była stanowczo jednoosobowa, otoczona zaroślami. Wiodła samym szczytem grzbietu, więc gdzie tylko gęstwa się przerzedzała, czekały piękne, szerokie panoramy.

Na błotnistej części ścieżki zdybaliśmy stopę... albo misie, albo Yeti?

Roślinności oczywiście wszędzie zatrzęsienie; na każdym zwalonym pniu od razu robi się mały ogródek, na przykład z porostami o czarującej nazwie Brytyjscy żołnierze (Cladonia cristatella).

Warto też patrzeć w górę, na przykład na drzewa obwieszone mchem:

I znów w dół, na śliczne bluets...
 

Trzecie spotkanie ze szlakiem było, można powiedzieć, prawie całkiem zabetonowane. Miało miejsce na Newfound Gap, mniej więcej na środku drogi wędrującej przez park narodowy, na granicy Tennessee i Północnej Karoliny - umieszczono tam, rzecz jasna, stosowną tablicę, przy której trzeba odczekać w małej kolejce do zrobienia sobie bardzo nie-unikatowego zdjęcia.

Dookoła  znajduje się potężny parking, jako że miejsce to jest też punktem historycznym...

...gdyż tu właśnie Franklin Delano Roosevelt dokonał otwarcia parku. Tłumy były wtedy o wiele większe, niż przy naszej wizycie, więc może nie powinniśmy narzekać :)

Zaś tam, gdzie kończy się beton, stoi sobie niepozorna tablica... do północnego końca szlaku, do góry Katahdin w Maine, pozostało drobne 3173 kilometry :)

1159. proszę państwa, oto miś...

...miś jest bardzo grzeczny dziś,
chętnie państwu łapę poda.
Nie chce podać? A to szkoda.

Wróciliśmy wczoraj dość późnym wieczorem z szybkiej wyprawy w Appalachy, w Smoky Mountains. Relacja dziś będzie bardzo krótka, bo ledwośmy się rozpakowali, wyłączono prąd (albo okoliczne burze coś popsuły, albo klimatyzatory hulające w upalny dzień położyły sieć), a i nam dość szybko skończył się prąd w organizmach, bo trzy intensywne dni i dwie zarwane noce dały troszkę popalić. Obejrzeliśmy więc tylko pędem zdjęcia, które wymagają jeszcze oczywiście wiele pracy (hm, Projekt Fotka zrobił niniejszym trzy kroki do tyłu...)

Wrzucam więc jedynie filmik z najbardziej niezwykłej chwili. Planowaliśmy mianowicie wstać wcześnie i zajechać na wschód słońca pod Clingmans Dome, a potem wydrapać się na szczyt i na wieżę obserwacyjną celem doświadczenia wschodu słońca. Niestety - zaspaliśmy jakieś pół godziny, ale wyszło nam na dobre, bo kiedy zaczęliśmy się wspinać na rzeczoną wieżę, zobaczyłam w lesie jakieś ruchy... i zatkało mnie, bo przecież jednak niedźwiedzie to rzadkość!

 

Pani Misica z małymi przez dobry kwadrans praktycznie ignorowała nas oraz z tuzin innych osób, które oczywiście natychmiast wywlokły z plecaków sterty sprzętu fotograficznego, z wielkimi statywami i półmetrowymi obiektywami łącznie. A ja... wzruszyłam się do łez, patrząc z niedowierzaniem na sympatyczne pycholki, na gęste futra, w których pobłyskiwała rosa w świeżym słońcu, dopiero co po wschodzie. Grzebały sobie w zielskach, wyjadały coś, aż wreszcie mama zaczęła się jednak niepokoić i przyglądać otoczeniu. W końcu bez większego pośpiechu zarządziła odwrót.

Wspominaliśmy sobie potem, że jesteśmy prawie jak magnesy na dzikie zwierze - na Alasce udało nam się zobaczyć komplet, łącznie z niedźwiedziami i wilkami, które wruszyły nawet przewodniczkę, bo widuje się je nieczęsto. Na każdej wyprawie coś się trafia, częściowo może dlatego, że zwykle bardzo wcześnie zaczynamy dzień i zwierzaki właśnie jedzą, wyłażą na łąki, niedaleko dróg.

Tak, że jeszcze będą opowieści, bo i jelenie były, i dzikie indyki, i dzięcioły, i żółw, i nawet węże... a tu jeszcze o szlaku Appalachów by trzeba wspomnieć, i o wodospadach... CDN!

1158. oczobipnie i błyszcząco

Po pierwsze - karteluszkę zrobiłam, raczej prostą, na urodziny koleżanki z pracy, ale jest w niej pewien myk: otóż ma wierzchnią warstwę z plastiku z brokatowym pokryciem - owo pokrycie widać nad klapkami, potem jest kawałek plastiku zupełnie przezroczystego i potem jeszcze brokatowy czerwony pasek.

Taki plastik był niedawno przylepiony do okładki jednego z naszych magazynów, w którym właśnie pracuje owa koleżanka, więc mam nadzieję na moment, w którym powie "ooooooooo! okładka!"

W dziale błyszczydeł mam jeszcze do zaraportowania, że powiódł się eksperyment z brokatową akrylówką w alkoholu technicznym (tak sobie będę roboczo nazywać rubbing alcohol). Myślę jednak, że farby trzeba dawać mniej, bo skorzystałam z dorady z Tubki i płyn najwyraźniej robi się przy takich proporcjach ciężki i zamiast ładnie psikać mgiełką, robią się większe placki. Placki też są ciekawe, ale nie to mieliśmy na myśli :)

Papier przy takim eksperymencie jest też przemoknięty i tak już zostaje, czyli wychodzi dwustronny.

Zielska na balkonie też mają oczobipne kolorki w porannym słońcu:

A już jutro wieczorkiem jedziemy na wycieczkę i mam nadzieję, że upoluję na niej mnóstwo kwiecia, gdyż Smoky Mountains to ponoć mekka kwiatolubów! Polowanie będzie tylko fotograficzne, bo to w końcu park narodowy :)

1157. o poranku...

...dokonałam dziś wielu rzeczy, ugotowałam jarzynki na sałatkę, przysmażyłam pieczarki do zapiekanek, powymyślałam to i owo, ukleiłam tablice do opowieści... ale zdjęcia to mi wyszły wyjątkowo marne. Trudno, robiłam je pędem, a nie ma gwarancji, że wieczorem będą lepsze, a dziś już musze zawieźć całość szkółkowych produkcji do koleżanki-nauczycielki. Takoż z braku laku dobry kit.

Mamy więc tablicę o uciszaniu burzy - baza to samo niebo i fale, a opowiadająca będzie przylepiała postacie, chmury itd. Tablice mają około 60x90cm. 

Do tego dzieciaczki dostaną też tła - niebo, chmury i łódź. Resztę będą doklejały, ewentualnie kolorując. Pioruny są samoprzylepne - bardzo jestem z nich dumna, bo początkowo planowałam zakup gąbki samoprzylepnej, ale okazało się, że żółtej samoprzylepnej nie ma, ale za to jest czerwone. Stąd pioruny są dwukolorowe :)

A że wczoraj byłam zdenerwowana niesłuszną, moim zdaniem, krytyką (na dodatek od osoby, która naprawdę powinna się przyjrzeć belkom w swoim oku, zanim zajmie się cudzymi źdźbłami), wycinanie osiemnastu piorunów miało wspaniałe działanie terapeutyczne :)

Druga historia to siewca i cztery rodzaje roli - tutaj jedynym elementem dodanym przez opowiadającą będzie siewca, no i potem ziarenka (naklejki). A, no i jeszcze ptak wydziobujący ziarno z drogi oraz dorodna pszenica na dobrej ziemi. Reszta jest już przytwierdzona na stałe.

W ramach prac ręcznych dzieci dostaną pokazywane wcześniej pudełka z czterema ziemiami, gdzie również będą dodawały naklejki-ziarenka i dorosłą pszenicę. A koleżanka zamierza też przynieść pojemniki z przykładami tych ziem, coby mieszczuchy mogły podotykać. I jeszcze w pierwszy dzień konwencji będzie sadzenie prawdziwych nasion w prawdziwej ziemi, po czym nastąpi Wielki Przekręt i w drugi dzień podstawi się jakieś maleńkie roślinki, żeby w trzeci dzień dzieciaki mogły wziąć do domu "wyrośnięte" pamiątki :)

Oprócz tego, zainspirowana pogaduchami z nieocenioną Mrouh, eksperymentowałam wczoraj ze zrobieniem domowych glimmer mistów z alkoholu (rubbing alcohol, żadne tam wina i likiery) oraz cieni do powiek. Cienie były dość jasne, więc mimo, że ciecz wyglądała dość atrakcyjnie i migocząco, na papierze ślad jest ledwo-ledwo widoczny. Nie ma nawet jak zdjęcia zrobić.

Na następnym etapie zamierzam pomieszać z alkoholem farbę akrylową. Widzę na tubce, że można, a przy tym kolor powinien powstać trochę bardziej intensywny, no i może nie trzeba będzie się martwić, czy psik przyczepi się do papieru, dodawać lepiszcza itd.

No i kartkę jeszcze zrobiłam... ale już wysłana :)

1156. pomarańczowe lato

Wczoraj był bardzo pomarańczowy, słoneczny dzień - gościliśmy Wnuczkę Alicję i oczywiście odbyły się standardowe zajęcia typu czytanie (mam nową ulubioną książeczkę - There's a wocket in my pocket; trochę się waham, czy czytać dziecku po angielsku, skoro staramy się nie mieszać języków, czyli żeby dana osoba posługiwała się tylko jednym, ale może jakoś to będzie... Ala i tak trochę miesza, a babcia hoduje nadzieję, że jednak się te słowa powsypują ostatecznie do właściwych, OSOBNYCH pojemników i mała nie będzie pongliszować, dorzucając na dodatek okruchy hiszpańskiego.

Babcia również miała pomysł, żeby nauczyć się razem z Alą hiszpańskiego, ale po namyśle postanowiła wykorzystywać do tego celu osiedlowego Meksykanina. Dzisiaj mam piękne i niezbędne nowe słowo, które planuję mu zaprezentować - martillo neumático, a to dlatego, że dziś na osiedlu ryją młoty pneumatyczne:

Esta mañana, los trabajadores rompieron las aceras con martillos neumáticos.)

Wracając jednak do Ali - było budowanie farmy, robienie i jedzenie zapiekanek, zabawy z Dziadkiem na balkonie, stemplowanie, rysowanie, nawlekanie koralików - oraz wyprawa do parku i na plac zabaw.

T eksperymentuje nieustannie z nowym aparatem:

Mój stary Coolpixik, troszkę nadpsuty i popełniający samowolki w zakresie wysuwania obiektywu, też daje radę:

W zakresie kraftów zaś - gotowe są cztery gleby do przypowieści o siewcy:

Przypominam też, że u Craftypantek trwa wyzwanie biżuteryjne, a jutro będą opowieści o tym, jak zrobić sobie koralik z materiału budowlanego!

1155. enchanted highway

Dziś z okazji niedzieli wybierzemy się na małą wycieczkę za pomocą filmiku, na który natknęłam się przy okazji porządkowania zdjęć (Projekt Fotka posuwa się naprzód - powoli, bo powoli, ale jednak udaje mi się zapełniać  kolejne komórki w tabelce, choć nadal pozostają jeszcze działy w ogóle nie tknięte.)

Poniższe nagranko pochodzi z początku Enchated Highway w Północnej Dakocie. Stoją tam przy drodze ogromne żelaziwa, że skorzystam ze ślicznego słowa mojej Mamy, w postaci rozmaitych rzeźb - owadów, ryb, bajkowych postaci. Jadąc autostradą krajową numer 94, zasuwającą dwa i pół tysiąca kilometrów od Chicago po Montanę, z daleka widzi się potężną instalację z dzikimi gęsiami. Zjeżdża się, oczywiście, bo nie można przepuścić takiej okazji, ogląda i kręci filmik - drżący, bo wygwizd na tym wzgórzu panuje nielichy:

registered tax return preparer

As they say, in life two things are inevitable: death and taxes. The conclusion is, then, that tax preparer jobs should be quite stable, no matter what the economy looks like. One place that will help you become a Registered Tax Return Preparer is fastforwardacademy.com - a company that provides individuals and companies around the world with necessary tools to efficiently manage their needs in professional education. As the name itself says, this site is designed to make every effort to supply the most useful and efficient exam prep material, so the students can learn fast and pass, thus fast-forwarding their careers in the fields of taxation, securities and insurance.

The site helps you in multiple ways: you can learn how to prepare tax returns and pass the IRS RTRP test with one complete book, plus 10 hours of RTRP CPE. The comprehensive wages and business review covers both wages and small business returns 1040 series. The materials have been updated for the 2011 test period; they are organized with key concepts, tips, examples, and quizzes. You also get free online practice questions, which you can study chapter by chapter with the book.

Fastforwardacademy.com offers three levels of classes, so you can choose what fits best with your current level of knowledge and with your needs, and you can use these classes on any device. Before you spend any money, you can try their test bank just by registering. Once you sign up for a course, you will receive a physical book, no matter where you are in the world. To make sure that the customer is satisfied, all these courses have a pass guarantee, plus a 30-day money back guarantee.