1166. pieski małe dwa...

...a gdzie tam dwa! Hurtem i ryczałtem - sześć, w jaskrawym porannym słońcu:

Teraz przez chwilę zajmę się innymi tematami. Przynajmniej dopóki nie dotrą nowe stemple...

1165. na warsztacie

Pomalowało się pozostałe trzy teksturowe kwadraty - mniam mniam, same oczobipności :) Co ja poradzę, że takie farby same mi włażą w ręce, a brązów i takich tam innych musiałabym szukać?

Można by jeszcze jakim stemplem pacnąć po wierzchu, na przykład z żyrandolem, ale chyba embossingiem, bo nie posiadam odpowiedniego tuszu do pieczątek, który by sobie poradził z niemal-plastikiem, a zwykły zapewne się rozmaże. Myślałam też o kwiatysiach ze szmatki z suszarki do ubrań, pomalowanych może akwarelkami, może spsikanych glimmerami?

A dla równowagi mam też spokojniejsze barwy w komponentach do następnej fali psokartek - jakoś nie mogę się przemóc i zapodać np. seledynowego psiaka; czyli raczej trzymamy się bardziej stonowanych kombinacji.

Korzystamy za to z tekturek ślicznie karbowanych, pozyskanych z kubków od Starbucksa (sama nie pijam, ale zawsze na zakładzie ktoś ma) oraz torby papierowej z piekarni Panera (TU widać, że nie ja jedna ciacham ten piękny papier). 

No i na koniec jeszcze dwie gotowe psie kartki, zdjęcia robione pędem w ostatniej chwili; tła, na których siedzą pieski, powstały z pudełek z innej piekarni, recykling musi być.

W tym tygodniu powinny dotrzeć nowe psopieczątki zamówione na ebayu... bo ileż można jedną męczyć :)

1164. poranne eksperymenta teksturowe

Zaczęło się od przyciągnięcia w sobotę z biblioteki pięknej książki - albumu...

...w której obejrzałam tyyyyle wspaniałych, kolorowych prac (tylko czemu tak mało niebiesko - zielono - fioletowych??), że i mnie zachciało się trochę warstwowo popaprać. Wstałam więc dziś bladym świtem i ponalepiałam co niebądź na kartoniki, mażąc to wszystko następnie gesso.

Na to poszła pierwsza warstwa akrylówki...

...a potem poszły inne kolory i mazidła z buteleczek, pudełeczek...

Kostropaty akcent a Fran-tage:

Zmiętki i zagiętki z bibułki, pomaziane również brokatem:

Gaza ze złotą akrylówką (i to nie bylejakie złoto, bo Royal Gold :)

Planuje się dokończyć pozostałe kwadraty w podobny sposób, a następnie wykorzystać je jako tła w karteluchach. No i będzie kontynuacja psiaków - wszystkie cztery poprzednie psokartki się już rozeszły, zamówiłam nowy stempelek, bo ileż można się bawić tym samym...

1163. kubeby, czyli mój nowy idol

Od kilku dni grzebię w redakcji w archiwalnych zdjęciach (MOCNO archiwalnych, sięgających i sto lat wstecz), przygotowując prezentację na światowy kongres perfumeryjny, który organizujemy w przyszłym tygodniu. Kapitalne zajęcie, odskocznia od codziennych obowiązków - i aż uśmiecham się, oglądając wszelakich ważnych wąsaczy, wielkie bale, stare machiny, zdjęcia z podróży. Na pierwszym miejscu ulubionych znalazł się niejaki Dr Ernest Guenther, którego postać zaciekawiła mnie do tego stopnia, że ukleiłam strony w art journalu, korzystając ze starego atlasu, zdjęcia eukaliptusa i różnych ścinków.

Gdyby dziś ktoś wybrał się w podróż w takim zestawie odzieżowym, to spotkałby się co najmniej z dziwnymi spojrzeniami (T bardzo się cieszy, że do wycieczkowych szortów nie musi zakładać krawatu ani skarpet po kolana.) Ale w latach dwudziestych - trzydziestych zeszłego wieku zapewne był to szczyt podróżnej elegancji!

A tutaj trochę starszy dr Guenther, nadal elegancki:

A cóż mnie tak zaciekawiło w tym panu? Otóż objechał kawał światu (chyba tylko na Antarktydę nosa nie wsadził) zbierając dane o olejkach eterycznych, z których to danych powstało potem ogromne dzieło, zdaje się, że sześciotomowe. W tamtych czasach wiedza ta była dość pobieżna i niezorganizowana, więc jego książki stanowiły bardzo cenną pozycję, ponoć jeszcze niedawno traktowano je z wielkim szacunkiem ze względu na wartość zawartych w nich informacji.

Ponoć mamy gdzieś na zakładzie pamiętniki tego pana z jego wypraw - coś mi się majaczy, że wiele lat temu widziałam jakieś pożółkłe maszynopisy ze starymi zdjęciami; może to właśnie to? Wypatrzyłam pudła, które mogą je zawierać, ale mieszkają w wielkiej klatce, gdzie księgowość trzyma swoje archiwa, więc muszę się uśmiechnąć o klucz. Kto wie, może uda mi się dobrać do jego gromadzienników?

W archiwalnych zdjęciach były też skany starych okładek naszego magazynu, który wtedy nosił trochę inną nazwę - oto najpierwsiejsze wydanie z 1906 roku:

A tu nieco nowsze:

Co się zaś tyczy moich skromnych stroniczek - eksperymentowałam na nich z zakupionymi tydzień temu glimmer mistami:
 

Oraz nowymi pieczątkami ze zielskiem:

Oraz z proszkami do embossingu Fran-tage - taki dziwny produkt, proszek z gruzełkami, dzięki czemu po podgrzaniu, najlepiej od tyłu, daje urozmaiconą fakturę, trochę kostropatą.

No a co z tytułowymi kubebami? Otóż w trakcie grzebania natknęłam się na hasło cubebs oraz poniższe zdjęcie, i oczywiście trzeba było zajrzeć do wiki, bo takiemu zabawnemu słowu przecież nie można darować. Okazuje się, że to egzotyczna roślina - pieprz kubeba - stosowany od wieków w medycynie, żywności, perfumerii, a nawet w papierosach.

Proszę państwa - oto kubeby!

1162. psie kartki kartki psie

Od jakiegoś czasu sugerowano mi, że dobrze by było, gdybym zrobiła conieco kartek z pieskiem jakimś. W ogóle mi nie leży ten temat, muszę przyznać - gdyby chodziło o kocurki, to nie ma problemu!

Męczę więc te kartki od chyba trzech dni, zaczęłam od psiaków - najpierw zrobiłam kontury czarnym embossingiem, potem pomalowałam akwarelami, wycięłam i podkleiłam kwadracikami z pianki. A potem już "tylko" trzeba było je wmontować w całość.

Proces się wydłużył dodatkowo przez to, że zestawik małych pieczątek akrylowych odmówił odklejenia się od podłoża - prędzej by się chyba potargały, niż oddzieliły od plastiku. Pocięłam je zatem i przykleiłam do kostek z pianki modelarskiej. A z kolei nożyk do cięcia pianki okazał się tępy, więc trzeba było przeprowadzić krótkie poszukiwania nowych ostrzy. Na razie zestawy się trzymają - mam nadzieję, że będzie to trwałe rozwiązanie, bo niestety takich pieczątek mam więcej.

A z ciekawych materiałów mamy na tych psich kółkach tekturę z opakowań. w których czasem docierają na zakład bułki i bajgle z okolicznej piekarni.

Mam jeszcze dwa kółka, więc to nie koniec serii... a potem może jeszcze kilka kwadratów, skoro jest popyt. Ale przedzielę sobie jakimiś kwiatysiami dla wytchnienia.

1161. peace of mind

Tak się wczoraj złożyło, że przyszło mi posiedzieć samotnie w knajpce jakieś dwie godziny, więc przyniosłam sobie klej, nożyczki, kosmetyczkę z narzędziami piszącymi oraz wytargańce z gazet, które od miesięcy czekały na wklejenie do art journala.

Powstały dwie rozkładówki i jedna pojedyncza strona - oto druga z nich:

Nic nadmiernie skomplikowanego, ot - trzy czy cztery reklamy zlepione w całość. Bardzo mi się spodobało to zdjęcie, a potem hasła o spokoju umysłu wpadły po prostu dogodnie w ręce.

Obyśmy wszyscy mieli tego spokoju jak najwięcej :)

1160. fura zdjęć, czyli trzy spotkania ze szlakiem Appalachów

Obiecałam małą wycieczkę w Smoky Mountains, ale jakoś dni zlatują jeden po drugim... dobra wiadomość jest taka, że zdjęcia są już na Picasie, tylko trzeba je opisać i staną się dostępne. Póki co - mały pod-fotoreportaż, czyli jak to ze szlakiem było.

Szlak Appalachów, jak sama nazwa wskazuje, ciągnie się około 3500 km przez te właśnie góry, od Georgii aże po Maine, po drodze przebijając się jeszcze przez 12 innych stanów. Bywają, o dziwo, ambitni ludzie, którzy przechodzą całość w ciągu jednego sezonu, co zabiera średnio od pięciu do siedmiu miesięcy; zaczyna się na wiosnę na południowym końcu i wędruje na północny wschód, korzystając z ocieplającej się pogody.

Są też osoby wędrujące po tym szlaku w odcinkach - też się liczy, choć nie jest się wtedy największym hardkorem :) Idąc po naszym kawałeczku, marzyliśmy też o takiej wyprawie... ale pod koniec wędrowania doszliśmy do wniosku, że mooooooże kiedyś zrobimy jakiś kawałek, ale to raczej w nieokreślonym czasie nazywanym później.

O wędrowaniu można sobie poczytać na stronie z pamiętnikami - fajnie jest grzebać w cudzych zapiskach, więc spędziłam tam trochę czasu, zapoznając się z bólami wszelkich części ciała, ze szlakowymi aniołami, które pojawiają się nieoczekiwanie i częstują wędrowców jedzeniem, albo się nie pojawiają, tylko zostawiają skrzynie z zapasami... Na pewno jest to niesamowita przygoda, ale jak na mnie, to nie wiem, czy nie byłoby to po prostu trochę... nudne (rozważania czysto teoretyczne, bo mowy nie ma, żebym przedreptała trzy i pół tysiąca kilometrów :)

Przejdźmy jednak do konkretów, coby ten post nie okazał się równie długi, jak ów szlak, bo i tak zanosi się na mnóstwo zdjęć. Oto mapka przedstawiająca przebieg Appalachian Trail:

Nasze pierwsze spotkanie miało miejsce na tamie o nazwie Fontana Dam, w Północnej Karolinie. Nie skojarzyliśmy nawet wtedy, że przechodzi tamtędy słynny szlak, więc skupiliśmy się raczej na oglądaniu tej niesamowitej struktury, największej tamy po tej stronie Gór Skalistych.

Przetuptaliśmy ponad 700 metrów w te i we wte, więc, ta-dam, mamy zaliczone półtora kilometra :)

Gapiliśmy się też w dół, a konkretnie 150 metrów w dół, na elektrownię i wypływającą z dołu odcedzoną Little Tennessee River.

Można było zejść kapkę niżej i obejrzeć spillways, czyli - korzystając z wiki jako słownika, przelewy albo też urządzenia upustowe, którymi wypływa woda, jeśli jej poziom w jeziorze osiągnie określonąwysokość.

Z drugiej strony patrzymy na spokojniutkie Jezioro Fontana...

...a potem kombinujemy, czy da się zjechać tam, o, na dół, żeby betonową ścianę ujrzeć i z tej perspektywy.

Hurra! Dało się zjechać - i zrobić jedno z moich ulubionych zdjęć T :)

Obejrzeliśmy z bliższa drugi koniec upustów, specjalnie ograniczony betonowym fartuchem, żeby woda spadająca z wysokości nie biła bezpośrednio w dno rzeki, bo zapewne migiem by je wymyła. TU można obejrzeć filmik pokazujący właśnie spuszczanie wody w Fontanie.

Kuknęliśmy też na elektrownię i stację rozsyłającą prąd, dziwując się, że nikt nas przy tym nie pilnuje.

I kazałam sobie zrobić zdjęcie z turbinką :)

Następnego dnia, jak już opowiadałam przy okazji niedźwiedzi, pojechaliśmy na Clingmans Dome (2025 m npm), najwyższy szczyt w Smoky Mountains oraz Tennessee. Widoki były przecudne, klasyczne i magiczne.

Miś musi być, a jakże - bo to przeżycie do zapamiętania na zawsze :)

Przez Clingmans Dome przechodzi też Szlak Appalachów, oznaczony takim oto słupeczkiem:

Dróżka jest wąskawa, tutaj akurat nie, ale ta jedna trzy-i-półtysięczna część szlaku, jaką przeszliśmy, w większości była stanowczo jednoosobowa, otoczona zaroślami. Wiodła samym szczytem grzbietu, więc gdzie tylko gęstwa się przerzedzała, czekały piękne, szerokie panoramy.

Na błotnistej części ścieżki zdybaliśmy stopę... albo misie, albo Yeti?

Roślinności oczywiście wszędzie zatrzęsienie; na każdym zwalonym pniu od razu robi się mały ogródek, na przykład z porostami o czarującej nazwie Brytyjscy żołnierze (Cladonia cristatella).

Warto też patrzeć w górę, na przykład na drzewa obwieszone mchem:

I znów w dół, na śliczne bluets...
 

Trzecie spotkanie ze szlakiem było, można powiedzieć, prawie całkiem zabetonowane. Miało miejsce na Newfound Gap, mniej więcej na środku drogi wędrującej przez park narodowy, na granicy Tennessee i Północnej Karoliny - umieszczono tam, rzecz jasna, stosowną tablicę, przy której trzeba odczekać w małej kolejce do zrobienia sobie bardzo nie-unikatowego zdjęcia.

Dookoła  znajduje się potężny parking, jako że miejsce to jest też punktem historycznym...

...gdyż tu właśnie Franklin Delano Roosevelt dokonał otwarcia parku. Tłumy były wtedy o wiele większe, niż przy naszej wizycie, więc może nie powinniśmy narzekać :)

Zaś tam, gdzie kończy się beton, stoi sobie niepozorna tablica... do północnego końca szlaku, do góry Katahdin w Maine, pozostało drobne 3173 kilometry :)