szkieuka

1098. seryjnie

2012-02-02T11:47:00.001-06:00

Sprężyłam się wczoraj i wysklejałam sześć kartek, więc w sumie seria chryzantemowa (itp.) składa się z siedmiu sztuk, każda przynajmniej ciutkę inna, bo choć łatwiej jest zrobic taśmociąg i pacnąć wszystkie jednakowe, to moja dusza nie za dobrze znosi takie akcje i utrudnia sobie sprawę.

Ponieważ jestem wdzięczna Pani-z-Pracy za zamówienie, w ramach podziękowania zrobiłam jeszcze szybką zakładkę z resztek:

A szukając w klozecie czegoś zupełnie innego (zdaje się, że szmatki, coby na pionierską modłę załatać wyrwę w rękawie Tomkowej odziezy roboczej) natknęłam się na zestaw skrapowy, który ma już dooooobre kilka lat:

Dostałam go najzapewniej od kogoś, bo kolory i motywy nie do końca "moje", ale skoro już są, to na pewno się je jakoś wykorzysta :)

(Tym bardziej, że inna Pani-z-Pracy poprosiła o trzy kartki, tym razem w tonacji fioletowo-niebieskiej, zdaje się, że pójdą na tapetę pieczątki z kotami i żyrandolami, bo coś mi do tej pani pasują.)

1097. panorama kraftostołu

2012-02-01T09:16:00.000-06:00

Tak to wygląda na dziś...

...klei się właśnie serię kartek "z chryzantemami" - chociaż nie mam przekonania, że całe kwiecie z tego zestawu (K&Company, ofkors) to akurat chryzantemy, na pewno są tam też słoneczniki i żonkile. Pani w pracy zamówiła pięć sztuk, bo mówi, że podarowała mamie kilka, które zakupiła jakiś czas temu, ale mama się za bardzo do nich przywiązała i nie jest w stanie ich nikomu wysłać. Ciekawy problem :)

1096. francuszczyzna w toku

2012-01-31T11:59:00.003-06:00

Powoli, powoluśku klei się francuskie łuki gotyckie...

1095. co w trawie piszczy

2012-01-30T10:04:00.000-06:00

Z tytułową trawą chyba nie do końca wiadomo, bo przykryta jest obecnie śniegiem... zaś co do kraftostołu, to po dokonaniu pół tuzina prób różnych kombinacji skończyłam wreszcie naszyjnik z klawiszem. Nie mam zbyt wielkiego doświadczenia w tworzeniu biżuterii, więc i pewnie mój twór jest daleki od doskonałości... ale spokojnie zalicza się do kategorii "może być". Klawisz okleiłam w górnej części niebieskim sznureczkiem, bo był jakiś taki łysy i chyba z tego wynikało niepowodzenie poprzednich prób. Jako kleju użyłam Glossy Accents, bo zdaje się, że Tim Holtz w swoich dwunastu Christmasowych tagach w ten sposób przylepiał niektóre elementy, więc postanowiłam zaeksperymentować.

Przypominam niniejszym o trwającym jeszcze chwilkę wyzwaniu muzycznym - mój klawisz na pewno się nadaje do tego tematu :)

Kontynuując wyzwania craftypantkowe - zeszłej nocy, jak już wspomniałam, nareszcie spadło nieco śniegu, teraz w dzień topnieje, gdzieś po drodze jeszcze przymarzło, więc może się będzie coś działo w meteopakiecie! Natenczas pakiet wygląda następująco:

W dziedzinie nowych nabytków pochwalę się zdobyczą ze Sklepu Drugiej Szansy, w którym dziś wszystko jest za pół ceny. Nabyłam więc zestaw napoczętych motków różnych grubych nici (nie do końca wiem, co to dokładnie jest kordonek, więc nie będę ryzykować fachowej terminologii). Lubię takie fragmentaryczne szpulki, wolę mieć mniejsze kawałki, ale za to w wielu kolorach. A całość kosztowała jakieś 75 centów.

A na kraftostole mamy obecnie następny projekt - składankę z gotyckich łuków:

No i jeszcze link trzeba zapodać - na portalu etraveler ukazał się wywiad z moim siostrzeńcem Mikołajem i jego kolegami o zeszłorocznej wyprawie do Pakistanu. Smacznego czytania!

1094. meteopakiet

2012-01-26T10:57:00.000-06:00

Na Craftypantkowym blogu zaczęłyśmy właśnie zupełnie świeży projekt - długoterminowy, bo pierwszy etap trwa do końca kwietnia, a drugi jeszcze parę miesięcy dłużej. Szczegóły oraz raport z przygotowań w wykonaniu naszej ekipy można wyczytać w zalinkowanym powyżej poście; w skrócie powiem tu jedynie, że chodzi o to, by sporządzić pakiet rozmaitych materiałów i wystawić go na kilka miesięcy na działanie czynników atmosferycznych. Czynniki coś w tym roku niewyraźne, i to po obu stronach Atlantyku - kiepskawo trochę z deszczem i śniegiem, ale przed nami jeszcze dwa miesiące z hakiem, więc może się uda.

Potem skarby się rozwija, poddaje ewentualnie niezbędnemu czyszczeniu i tworzy Sztukę.

Zapakowałam więc do mojej wiąchy rozmaitość papierów i materiałów roślinnych, jak również conieco metalu (liczę na to, że zardzewieje i poplami otoczenie.)

Jako czynniki potencjalnie barwiące dołożyłam filtr z ekspresu do kawy razem z fusami oraz rozprułam stary mazak - jeśli wszystko inne zawiedzie, to przynajmniej on powinien napaprać!

Całość obwiązałam w szeroką taśmę z muślinu, która została mi z szycia szaty Abrahama kilka miesięcy temu (ha, opłacało się zakisić :) i wyłożyłam na balkon. Czekam teraz z niecierpliwością na opady, obojętnie jakie!

1093. między wandalem a nurkiem śmietnikowym

2012-01-25T14:09:00.001-06:00

Śpieszę donieść, że moje najnowsze znalezisko nie wymagało rzeczywistego nurkowania do wnętrza śmietnika, a choć czułam się trochę jak wandal, bo odłamywałam kawałki większego i bardzo szacownego przedmiotu, to jednak nie sądzę, że ktokolwiek byłby w stanie zrobić jeszcze z niego jakiś użytek.

Jechałam sobie mianowicie przedwczoraj wieczorem do domu i już na osiedlu zoczyłam w ciemnościach jakiś osobliwy mebel przy śmietniku. Pomyślałam najpierw, że to może następny eksponat do wintażowej kolekcji T - wszak mamy już stare radio lampowe z gramofonem oraz podobnie moderny telewizor. Zawróciłam, wylazłam z auta pomimo niesprzyjającej mokrej, lodowatej i wietrznej aury i oto oczom moim ukazało się mniej więcej takie coś.

Klamot był z wierzchu mokry i omarznięty, z tyłu nie posiadał ścianki, a wnętrzności były mocno pordzewiałe. "Jak znalazł na craftypantkowe wyzwanie muzyczne!" - zakrzyknęłam w duchu... ale okazało się, że klawisza żadnego zabrać się nie da i już. Flaczki na tyłach też były nie do ruszenia... pozostało jedynie brutalne odłamanie językowatych klawiszy widocznych u góry.

Na klawiszach są napisy - znam je, bo w kościółku rodzinnym w Polsce jest instrument takoż mocno wintażowy, ale na pedały, nie na prąd. Posiada jednak gałki, które można wciskać bądź wyciągać, a na nich całkiem podobne słowa. Co do niektórych nie wiem nawet dokładnie, co znaczą, taki na przykład diapason... ale od razu sprawdziłam, czy jest vox humana, bo natychmiast przyszło mi do głowy sporządzenie naszyjnika z takim napisem...

Vox humana oczywiście był! T zabrał był wczoraj bordowy język do pracy, wyrównał ułamanie, wywiertał dziurkę - i oto mam składnik do biżu, zupełnie wyjatkowy, i nie posiadam się z radości :)

Na zdjęciu voxowemu klawiszowi towarzyszą inne języki oraz kwiatysie, które zrobiłam wczoraj w pracy w przerwie lunchowej - ot, kawalątko kartonika, pod spód podklejone petelki z włóczki. Małe podobają mi się chyba bardziej, mają kartkowe wymiary :)

1092. wodnisty wpis

2012-01-19T10:57:00.000-06:00

Po opisywanej już wycieczce do Downtown, do Aqua Tower, należało sporządzić odnośny wpis do Gromadziennika, pierwszy w tegorocznej edycji. Oto cztery stroniczki zainspirowane wodą (falisty papier) i złocistymi kółkami na ścianie we wnętrzu hotelu (niech żyją indyjskie pieczątki z krakowskiego Tuluza):

1091. wena łaskawie wróciła...

2012-01-18T10:41:00.002-06:00

...albo też została przymuszona do powrotu za pomocą zamówienia złożonego przez pewną panią w pracy :) Takoż i wczoraj siadłam i zmontowałam dwie rodziny karteluszek - jedna oparta na ptactwie z bloczku papierów K&Company, druga - na ścinkach papierów z tego samego zestawu, tylko trochę bardziej abstrakcyjnych:

I trochę szczegółów:

Mam nadzieję, że wena się ostanie na kraftostole, bo naprawdę dobrze byłoby uzupełnić zapasy "towarów"...

1070. plany były taaaakie na długi weekend...

2012-01-17T14:14:00.001-06:00

...a wyszła z nich jedna karteczka na gotowo, i to prosta, oraz kilka niedokończonych jeszcze stron w Gromadzienniku, ale za to przeczytałam kawał książki The Red Queen. Kupiłam ją sobie w dolarowcu w piątek, czekając, aż przybędzie T z kluczem od mojego pojazdu i umożliwi mi dostęp do moich, zamkniętych wewnątrz :)

Karteczka zaś wygląda następująco:

I to by było na tyle, bom jest wyczerpana długim weekendem oraz sportami.

jak to z chałą było

2012-01-16T08:38:00.000-06:00

אתה ײ אלהינו מלך העולם המוציא לחם מן הארץ

Baruch atah Adonai, Elohaynu, melech ha-olam ha-motzi lechem min ha-aretz.
Blessed are you, Lord, our God, king of the universe who brings forth bread from the earth.
Błogosławiony jesteś Ty, Adonai, nasz Bóg, Król Świata, któy wydobywasz z ziemi chleb.

Zrobiłam w sobotę szabasową chałę. Nie obyło się bez przygód, bo, jak pisałam poprzednio, przygody mam ostatnio na każdym kroku.

W piątek pojechałam do polskiego sklepu po "żywe" drożdże, bo do tych suchych to jakoś nie mam zaufania, a nie chciałam się zniechęcić od razu przy pierwszym w życiu cieście drożdżowym, że mi wyszedł zakalec. Drożdży w sklepie nie było, ale za to zatrzasnęłam sobie kluczyki w samochodzie. Dobrze, że było się gdzie przechować do przyjazdu T, bo mróz nastał ostatnio wielki.

W sobotę rano pojechałam znów do tegoż samego sklepu, bo pani obiecała, że w sobotę rano drożdże będą. Nie było - ale miały dojechać za pół godziny. Powędrowałam więc do supermarketu meksykańskiego zrobić sobie inne zakupy. Wędrowałam do auta obwieszona siatami, aż tu nagle stanęłam jak wryta, słysząc siarczyste polskie przekleństwa, wywrzaskiwane na cały parking przez pana z chodzikiem... zbaraniałam, jako żywo, bo odzwyczaiłam się od tego słownictwa, a szczególnie w takiej głośności. Brrrr.

Drożdży dalej nie było, więc pani poleciła mi poczytanie sobie polskich magazynów. Nie minęło dziesięć minut - przyjechały! Kupiłam cały wielki kawał, ale znów miałam zagwózdkę, bo metka, która wyskoczyła ze sklepowej wagi, twierdziła, że jest ich 0.65 kg, ale chyba coś mieli źle ustawione, bo cała kocha (której kupiłam pół) ważyła funt, czyli ok. pół kilo.

No nic, zadzwoniłam do domu w Polsce, celem doinformowania się względem drożdży i ciasta, po czym przystąpiłam do działania. Wszyscy wiedzą - rosną drożdże, rośnie ciasto, potem rośnie już gotowy produkt, zanim się go jeszcze upiecze. Radował mnie niezwykle widok rosnącego mojego własnego ciasta drożdżowego, gapiłam się na poszerzającą się szczelinę z uśmiechem na paszczy.

Ciekawym etapem było oczywiście zaplatanie chały - skorzystałam w tym celu z filmiku na Tubce, coby sobie z czterema wałkami poradzić.

Chały zrobiłam dwie (bo wedle żydowskiego zwyczaju tak należy) - tu na blasze przed upieczeniem...

...a tu po upieczeniu:

No i wszystko szło pięknie, aż spróbowałam schłodzonego wypieku... rety, niesłone! Sprawdziłam przepis trzy razy, soli w nim nie ma... i teraz mam zagwózdkę, czy to pomyłka, czy może celowo się ciasta nie soli, bo podczas szabasowej wieczerzy zanurza się kawałki w soli?

Komitet moich królików doświadczalnych posmakował i stwierdził, że mogę piec dalej. Następnym razem dorzucę jednak nieco soli, ot, eksperymentalnie.

1068. szybkie kartki

2012-01-14T08:26:00.000-06:00

W zeszły piątek miałam wirusa na komputerze w pracy - aż musiał iść do kliniki na leczenie.
W niedzielę popsułam kartę do aparatu.
W poniedziałek zgubiłam MP3 playera (we wtorek na szczęście się znalazł).
W środę zgubiłam przywieszkę do kluczy, umożliwiającą wchodzenie do sportów (też się znalazła, przez współpracownika.)
W piątek, czyli wczoraj, pojechałam po drożdże do polskiego sklepu (których zresztą nie było) i zatrzasnęłam sobie kluczyki w samochodzie. Musiałam czekać, aż T przybędzie i wyratuje mnie z opresji.

Po pierwsze - mam nadzieję, że ta passa się już skończyła, bo dziś robię pierwszy raz w życiu ciasto drożdżowe i fajniej byłoby, gdyby nie wyszedł zakalec. Przymierzam się do sabatowej chały, takiej plecionej, wedle żydowskiego przepisu. Tylko sobie muszę drożdże przywieźć, najlepiej nie zatrzaskując przy tym kluczyków, bo dziś T jest naprawdę bardzo daleko.

Po drugie - mam też nadzieję, że powyższe nieszczęścia, których część wynika z mojego gapiostwa, nie są skutkiem na przykład wytrzęsienia mózgu podczas biegania albo innych ćwiczeń? Bo z jednej strony mam wrażenie, że łatwiej mi jest zapamiętać nowe słowa (nawet hebrajskie) i inne informacje, a z drugiej - takie bambulce sadzić...

No i karteczki by trzeba było produkować, bo po ostatnich sprzedażach zostało mi raptem cztery. Dorobiłam na chybcika taką oto prostą rodzinkę:

1067. post strażacki :)

2012-01-12T10:33:00.000-06:00

W zeszłą niedzielę odbyliśmy nieplanowaną wycieczkę do centrum Wietrznego Miasta, głównie celem zapoznania się z dość nowym wieżowcem - Aqua Tower. O zewnętrzu i wnętrzu struktury można poczytać na Craftypantkach, tu i tu, a poniżej chciałam jeszcze dorzucić kilka słów o polskim akcencie, na jaki się natknęliśmy.

Tuż obok Aqua Tower stoi mianowicie pomnik z napisem "Watroba":

Stoi on przed remizą numer 13. Oczywiście polskie nazwisko nas zaciekawiło i popowrocie wyguglaliśmy, kto zacz. Okazało się, że Pan Walter Wątroba to jedynystrażak z tego oddziału, jaki poniósł śmierć podczas akcji, a miała onamiejsce w listopadzie 1976 roku pozarejonem tej remizy, w Fisk Station, dość paskudnie dymiącej elektrowni węglowej.Waltera przytrzasnął taśmociąg do transportu węgla i udało się go wyciagnąćdopiero po amputacji nogi, ale niestety na skutek odniesionych obrażeń zmarł.

Z innych ciekawostek - strażacy mają prawo korzystać ze specjalnych tablic rejestracyjnych i o ile zwykły śmiertelnik z Illinois wozi na tablicach Lincolna (choć po prawdzie Lincoln wcale się tu nie urodził :), to strażak ma specjalny znaczek, który lepiej widać tu:

No i jeszcze inny rodzaj oznakowania, który zobaczyłam pierwszy raz w życiu - otóż w remizie (jak również na policji i w innych podobnych instytucjach) można anonimowo zostawić noworodka do adopcji. W 2011 roku minęło 10 lat odkąd wprowadzono to prawo w Illinois i teraz istnieje ono już we wszystkich 50 stanach. Podczas tej dekady uratowano w ten sposób 69 dzieci (dla porównania - na śmietnikach i w innych okropnych miejscach pozostawiono ich 62, z czego połowa zmarła :(

Następna wycieczka w planach to Sears Tower (czyli Willis Tower, ale mało kto używa tej nowej nazwy), by stanąć wreszcie na szklanym balkonie na sto-którymś piętrze - może wieczorem? Żeby przy okazji pooglądać morze światła? A dalej - Instytut Orientalny z całą masą eksponatów z Bliskiego Wschodu. I z pomnikiem upamiętniającym pierwszą kontrolowaną reakcję nuklearną, który jest całkiem niedaleko.

1066. w to mi graj

2012-01-09T11:37:00.002-06:00

W styczniu Craftypantki zapraszają do zmierzenia się z muzyką - "obrabiamy" mianowicie to, co w jakiś sposób związane jest z nutami, piosenkami itd. Tu i tu można sobie zobaczyć, co wykombinował nasz zespół (sypnęło pracami na tyle, że trzeba było je przedstawiać w odcinkach :), a poniżej są moje dwie propozycje, które siedziały mi już w rozumie od jakiegoś czasu, ale jestem zbyt przywiązana do moich starych kaset, by którąś z nich rozpruć i nieodwracalnie zalterować.

W zeszłą niedzielę nieoczekiwanie wpadła mi jednak w ręce kaseta obca, z którą nie odczuwałam żadnego związku emocjonalnego. Rozkręciłam ją więc wtrymiga, co przypomniało mi staaaaare czasy, kiedy to taśmy się psuły np. poprzez wkręcenie się w magnetofon albo zerwanie i wtedy uruchamiało się zestaw "mały naprawiacz kaset", by cenne nagranie uratować. Oczywiście zdarzało się, że taśma się rozwijała, drobne części z wnętrza wyskakiwały i turlały się w nieznanym kierunku...

...tu jednak nie musiałam się martwić o takie rzeczy, bo kaseta raz rozmontowana w takim stanie już pozostała. Pogessowałam ją i pomalowałam akrylówkami, pooklejałam, pokropkowałam. W środku sa kartki jakoby w albumie, a całość związana jest kawałkami taśmy z dyndadełkami, między innymi właśnie flaczkami z wnętrza.

Kaseta przybyła do mnie w pudełku, które znakomicie nadało się po podrasowaniu na stojącą ramkę na złote myśli:

Zapraszamy zatem do eksperymentów - niechaj nam w duszy zagra (i zaśpiewa) na początek nowego roku!

1065. program Daniela, Szadracha, Meszacha i Abed-Nego

2012-01-07T11:07:00.000-06:00

Mam sobie kilka refleksji o programie sportowo-odchudzającym, bo jak tak człowiek ciupie składniki na sałatki, to ma dużo czasu na przemyślenia. Nazwałam sobie te działania programem Daniela, Szadracha, Meszacha i Abed-Nego. Celowo unikam słowa "dieta", bo w moich uszach brzmi okropnie i od razu zniechęca.

Księga Daniela 1:11-13:
"11. I rzekł Danijel do sługi, którego był postanowił przełożony nad komornikami nad Danijelem, Ananijaszem, Misaelem i Azaryjaszem:
12. Doświadcz proszę sług twoich przez dziesięć dni, a niech nam dadzą jarzyn, którebyśmy jedli, i wody, którąbyśmy pili.
13. Potem przypatrzysz się twarzom naszym, i twarzom innych młodzieńców, którzy jadają pokarm z potraw królewskich, a jako obaczysz, tak uczynisz z sługami twymi."
(Biblia Gdańska)

Kontekst jest taki, że około roku 606 p.n.e. Żydzi znajdują się w niewoli w Babilonii, a tamtejszy król Nabuchodonozor życzy sobie wybrać z podbitego narodu młodzież do przeszkolenia, żeby po trzech latach stali się jego dworzanami. Wśród wybrańców jest właśnie Daniel i jego trzej przyjaciele - w cytacie mają imiona hebrajskie, ale jakoś łatwiej jest mi ich spamiętać wedle imion nadanych im w Babilonii.

W ramach szkolenia młodzieńcy mają też jeść potrawy i pić wino ze stołu królewskiego. Daniel jednak stara się z tego wywinąć i jeść raczej jarzyny, na co opiekun grupy początkowo nie chce przystać, obawiając się, że rezultaty tej akcji przyprawią go o gardło u króla (jak ja lubię starą polszczyznę Biblii Gdańskiej :)

Ustalają, że odbędzie się dziesięciodniowa próba, po której podejmą ostateczną decyzję. Okazuje się, oczywiście, że Daniel i spółka wychodzą na tym jak najlepiej i zdobywają w ten sposób zgodę na samodzielne decydowanie o swoim pożywieniu, czyli obroku, że znów sięgnę do słownictwa z BG.

Werset podsumowujący jest w Biblii Gdańskiej nieco zagadkowy, bo mówi, że młodzieńcy byli tężsi - trudno mi sobie wyobrazić, że na zielsku człowiek utuczy się bardziej, niż na potrawach królewskich, zapewne mięsnych i o wiele bardziej kalorycznych. Chyba, że chodzi tu o tężyznę, a nie tęgość. Bardziej podoba mi się tu Biblia Tysiąclecia, która wyraża się jaśniej i powiada, że "wygląd ich był lepszy i zdrowszy, niż innych młodzieńców".

Wracając więc z tego wielkiego objazdu do mojego programu - pięć dni jedzenia praktycznie samego zielska, i to w większości na surowo, plus cztery sporty dały wyniki, których się absolutnie nie spodziewałam. Podejrzewałam nawet T o jakieś mataczenie w kwestii naszej wagi łazienkowej - bo przecież jakże mogłoby ubyć 6-7 funtów???

W każdym razie jestem przeszczęśliwa, że bez jakiegoś nadludzkiego wysiłku widać rezultaty... i byle tylko dalej się tego trzymać, nawet kiedy dojadę do plateau, czyli momentu, w którym strasznie trudno jest popchnąć wskazówkę wagi choćby kawalątek dalej.

1063. światło

2012-01-05T15:06:00.002-06:00

O świetle dzisiaj będzie, a to w związku z wyzwaniem w Galerii Rae. Gdzieś tam się napatoczyła wiadomość o tym temacie, na biurku od pewnego czasu leżała kartka ze świecą wytargana z jakiegoś magazynu, a do tego słuchało się przez święta Mesjasza... i tak się te elementy wyskładały w stronę do art journala:

Tekst to werset z Proroctwa Izajasza 9:2, który właśnie w Mesjaszu występuje. Poniżej wykonanie tego fragmentu, które wygrzebałam na Tubce i doznałam zachwytu - chyba jeszcze nigdy nie patrzyłam komuś śpiewającemu w twarz z aż tak bliska :) Normalnie czuć wibracje głosu z ekranu.

Werset zaczyna się śpiewać dopiero w trzeciej minucie, ale i wstęp warto obejrzeć - te zapadające ciemności widać na twarzy Pana Solisty, aże się można wystraszyć! A potem następuje radość z pojawienia się światłości.

Z innych tematów: na sportach byłam dziś ze Stefkiem-Anglikiem, co wymagało pewnego dostosowania emocjonalnego, bo oto facetowi, który zna mnie tylko z biura, czyli w "ładnym" wyglądzie, trzeba się będzie przedstawić w różowych gatkach dresowych, a po kilku minutach i moja facjata nabierze równie jaskrawego odcienia fuksja-pink. Oraz będzie się malowniczo ociekało potem.

Poszło jednak całkiem miło - w następnej edycji dołączy zapewne Żółty, że tak sobie niepoprawnie politycznie pozwolę napisać.

Z kolei odnośnie nadchodzącej wyprawy - trochę nam przycięto skrzydła, bo okazuje się, że bilet do Petry - samo wejście - kosztuje $135 od łebka! Myśleliśmy, że całość uda się zmieścić w $200 od osoby razem z dojazdem - tyle bym jeszcze wydała na ten cud świata, ale najwyraźniej nie ma mowy, żeby tak się stało, nawet jeśli zamiast dołączyć do (droższej) zorganizowanej wycieczki z Eilat podjęlibyśmy trud dostania się tam na własną rękę.

Trudno - zamiast tego kroi się snorklowanie w jeden dzień, oraz łapanie oddechu po dość morderczym locie nocnym do Turcji, mini-zwiedzaniu Stambułu, również nocnym locie do Tel Avivu i pięciu godzinach telepania się autobusem przez pustynię do Eilat. Uff, na samą myśl czuję się zmęczona... W drugi dzień chcielibyśmy zobaczyć Timnę.

Drugim podcięciem była wiadomość, że wycieczka nie przewiduje wyłażenia na Masadę na własnych nogach - będzie można ewentualnie zlecieć. Wyjeżdża się kolejką. Trudno. Nie zawsze pierwszy maja - no i dlatego właśnie wyprawy generalnie organizujemy sobie sami :)

1063. kości bolą...

2012-01-04T10:16:00.000-06:00

...po tych wczorajszych sportach. Szłam, biegłam, potem znowu szłam, potem jechałam na rowerze (bardzo marny sposób spalania kalorii), a na koniec wdrapałam się na elliptical i... omal nie spadłam z wyczerpania po ledwo trzech minutach. (Tak przy okazji - wie ktoś, jak się ten elliptical nazywa oficjalnie po polsku?)

W domu potem padłam na pysok i na tym się skończyła przygoda na wczoraj... Mam nadzieję, że się jednak łatwo nie poddam, odbyłam dziś pogawędkę z grafikami i może się trochę podczepię pod nich, tylko że oni chodzą podczas lunchu, co wymagałoby przeorganizowania dnia. W ten sposób utworzylibyśmy grupkę międzykontynentalną - polsko-brytyjsko-tajlandzką :)

1062. poczatek kolejnego gromadziennika

2012-01-03T10:27:00.000-06:00

Zbliża się kolejna wyprawa, więc czas rozpocząć nowy gromadziennik! Zrobiłam sobie wstępny wpis o planach, o kupowaniu biletów, o podejmowaniu decyzji. Wykorzystałam różne ścinki, które się już zbierały od jakiegoś czasu - zdjęcia z magazynów podróżnych, kapelusz z ulotki o karcie kredytowej, opakowanie z czekolady, takie tam. Teraz trzeba będzie dorobić stertę kartek na dalsze zapiski.

A skoro o decyzjach mowa - zapisałam się wczoraj na sporty, czyli na siłownię. Jakoś wraz z przekręceniem się licznika urodzinowego przybyło również mnie samej, święta oczywiście też się do tego dołożyły. Zobaczymy, na ile mi starczy zapału, żeby jeść same "zdrowe" rzeczy i męczyć się na machinach. Siłownia sama w sobie motywuje, bo nie da się zapisać na mniej niż pół roku. Koszt jest niewielki, ale znając moją skąpiracką duszę, będzie chciała jak najwięcej z tej opłaty wydusić :)

Cudnie byłoby zrzucić parę funtów (wolę myśleć o funtach, bo są dwa razy łatwiejsze, niż kilogramy), no i trzeba przygotować szanowny organizm na wiosenną wyprawę. Cel jest taki, żeby wdrapać się samodzielnie na Masadę, a nie wjeżdżać wagonikiem :)

1061. podsumowanko

2012-01-02T12:02:00.000-06:00

...nie chodzi jednak o coś tak ambitnego, jak podsumowanie minionego roku, o nie! W niniejszym kraftopamiętniku chciałam jedynie utrwalić pozostałą po poprzednim poście część dzieł na szkółki niedzielne dla dzieci. Czasem skrobię się poniewczasie po głowie, że zgodziłam się na aż tyle prac... ale jakoś to wszystko na koniec udaje się wykonać, i tylko pozostaje mi docenić fakt, że T okazuje wyjatkową cierpliwość co do wiecznie zasypanego wszystkim stołu. Nie denerwuje się również, że sweter, jaki przyniósł do pozszywania czeka w kolejce ze trzy tygodnie, jak nie więcej, a słynna Sztuka z Alaski w tejże kolejce przebywa już półtora roku.

W pierwszy dzień, opisywany poprzednio, tematem był Dawid-pasterz.W drugi - Dawid-król. Oprócz sklepowych koron, które dzieciaki samodzielne ozdabiały, mieliśmy pokazany już pałac oraz przebywające w nim postacie:

Uszyłam też dzieciom pelerynki, żeby mogły się poczuć jak królewny i książęta... wyszło mi trochę karnawałowo, bo jeszcze był trzeci kolor, nowo-orleańsko zielony, no i ten wzorek też jakby historycznie nie na temat, ale co tam, rakom się podobało :)

W trzeci dzień - czyli dzisiaj - mówi się o Dawidzie-muzyku. Wyprodukowałam w tym celu liry - oczywiście był problem z tym, co to lira i jak wyglądała w biblijnych czasach. Znalazłam jednak to zdjęcie i na jego podstawie wyrysowałam sobie mój kształt (na tekturze z pudła na papier do ksero :)

Po ozdobieniu lir naklejkami dzieciaki dostaną książeczki, gdzie będą wklejały ilustracje w nutkach wedle wlepionych już na gotowo wersetów z miniaturkami. Wybrałyśmy kilka głównych tematów Psalmów, w miarę zrozumiałych dla kilkulatków: stworzenie, historia Izraela, pasterz, życie w pałacu z Saulem, Słowo Boże, modlitwa.

Inna grupa zajmuje się z kolei historią Jerycha - poproszono mnie o zrobienie kartonowych mieczy, przy użyciu których mają się odegrać sceny podboju miasta :)

No i jeszcze dwustronna ilustracja - z jednej strony mamy Rahab z czerwonym paskiem (hm, o tym chyba Dobra Księga akurat nie mówi...) oraz czerwony sznur wywieszony przez okno...

... a z drugiej strony Izraelici dmą w trąby, walą się mury - oczywiście miejsce oznaczone czerwonym sznurem pozostaje w miarę nietknięte.

Uff, musze się przyznać, że napracowałam się nad tym wszystkim... ale potem jest satysfakcja, jak dzieciaki wciągają się w lekcję i mają radochę. Teraz jednak przechodzę do całkiem innych działań - w końcu nadchodzi pora ogłoszenia nowego, styczniowego wyzwania w Craftypantkach!

Colorado Living

2011-12-30T09:27:00.002-06:00

This guest post from Edgardo Rosa
Colorado is the place for me and I can’t believe it took me this long to realize it. There’s something about the outdoor nature of all the people here as well as the open air and the freshness of the trees that just makes me feel more at home than I’ve ever felt in my life. I love that at any moment I can get outside and go for a run or a bike ride or even skiing and that’s part of the draw when it comes to living here, you know? I recently looked into ADT security colorado springs had to offer because I’m thinking of buying my own place – even in Colorado roommates are less than ideal. I would like to come home just once NOT to smell patchouli burning and tons of disgusting dishes in the sink but I’m going to have to wait a few more months until I can get more money saved up. There’s no reason to rush a big decision like this one!

1059. pałac i pastwisko

2011-12-28T09:57:00.002-06:00

Na kraftostole (i, jak się okazało, kraftopodłodze) odbywają się obecnie przygotowania do szkółek niedzielnych w nadchodzący weekend. Tematem jest Dawid - pasterz, król i muzyk. Pasterz wystąpi na paszach zielonych i nad wodami spokojnymi, razem z owieczkami, strasznym lwem i nie mniej strasznym niedźwiedziem. Potem dzieciaki będą robiły swoje owieczki, tzn. głównie przylepiały do nich waciane kulki.

Dawid - król zasiądzie w pałacu na tronie. Trochę ten pałac muszę jeszcze podrasować, bo coś pustawo w nim - tak naprawdę nie wydaje mi się, że królowie izraelscy mieszkali w takich kolorowych budowlach z gotyckimi oknami, widzę ich raczej w kamiennych zamkach, ale na potrzeby tej godziny pałac się trochę naciągnie, choć generalnie jestem zwolenniczką trzymania się realizmu.

Zostaje jeszcze muzyk - będę produkować liry :) oraz książeczki mówiące, o czym śpiewał Dawid, czyli tematyka jego psalmów: stworzenie, historia Izraela, pasterstwo, modlitwa, Słowo Boże, perypetie z Saulem.

No i jeszcze historia całkiem odrębna - zdobywanie Jerycha, do której potrzebne mi będą obrazki oraz... poproszono o... kartonowe miecze.Tyyyyle jeszcze do wycięcia i uklejenia!

W kolejce czeka sławetna, napoczęta już sztuka z Alaski oraz pierwsze kartki do Gromadziennika o Izraelu; tradycyjnie robię wpis w okolicy zakupienia biletów albo robienia rezerwacji. Na razie mam stertę materiałów.

I całe szczęście, że na stole siedzi pomocnik, bo przecież sama nie dałabym sobie z tym wszystkim rady!

1058. od Dan do Beerszeba

2011-12-27T10:21:00.001-06:00

Święta, święta - i po świętach. Jakoś szybko te dni zleciały, ale miło i spokojnie. Wczorajszy dzień przeleżałam na kanapie z powodu przeziębienia, a taaaakie miałam plany... Obłożyłam się książkami i przewodnikami odnośnie następnej wyprawy i nawet udało nam się zakupić bilety na samolot! Po raz kolejny doszłam do wniosku, że choć uwielbiam przemieszczać się i zwiedzać, ten początkowy etap wymyślania dat i zakupu biletów normalnie boli.

Wedle najbardziej pierwotnej wersji mieliśmy się zatrzymać na jakieś dwa dni w Stambule, ale T wymyślił, że może lepiej byłoby to zamienić na Eilat nad Morzem Czerwonym. Polska grupa wróciłaby sobie do domu, a my ruszylibyśmy w dalszą drogę. Nic z tego jednak - podróż wypadłaby w sobotę, a tam ani rusz, asfalt zwinięty, kółka odkręcone, nie da się jechać. Dopiero kiedy przyczepiliśmy ten dodatkowy etap z przodu, wszystkie kawałki układanki ślicznie wskoczyły na swoje miejsca.

Plan na dzień dzisiejszy jest zatem następujący:
Etap 1 - w Turcji mamy 8h czasu podczas przesiadki, więc planujemy szybki wyskok do Hagia Sophia i Błękitnego Meczetu, żeby choć z wierzchu zobaczyć, a może się uda wsadzić nos do środka. Liczymy na szybki transport metrowo-tramwajowy :)
Etap 2 - w niedzielę jedziemy autobusem z Tel Avivu do Eilat, tam w poniedziałek pożyczamy auto i udajemy się do "kopalni Salomona" w Timna oraz zwiedzamy okolicę; w drugi dzień zapisujemy się na wycieczkę do Petry. Gdzieś po drodze upychamy rafy koralowe. W środę wracamy autobusem do stolicy. Gdyby jeszcze jakimś sposobem udało się zatrzymać w Beerszebie, to byłoby fantastycznie.
Etap 3 - z grupą z Polski robimy półtoratygodniową pętelkę z Tel Avivu na północ, aż do Dan, z Jeziorem Galilejskim, Morzem Martwym, Cezareami, Tyberiadą, plus kilka dni w Jerozolimie.

Teraz, kiedy już wiemy, gdzie i kiedy lecimy, nadeszła część najprzyjemniejsza - czytanie, planowanie szczegółów, napawanie się zdjęciami. I tworzenie Dokumentu Podróżnego, zalinkowanego po prawej stronie :)

Dla uczczenia tego wydarzenia - radosna piosenka żydowska, Hava Nagila, w której T z jakiejś przyczyny słyszy "Chałwa, Tequila" :)

1057. dzień drobnych misji

2011-12-22T11:48:00.000-06:00

Dziś czeka mnie sterta małych czynności - zaczęłam od... rozprostowania gałązek na choince, ustrojonej już parę tygodni temu przez Dziadka z Wnuczką. Małe sprzątania, wyprawa do biblioteki, zakupy tycie, składanie prania, takie tam. Jedna większa - pieczenie ciasteczek, co też znalazło odbicie w dzisiejszym tagu. I mam całą kolejną rozkładówkę!

16 - przyszła paczka z PL
17 - piekłam serniki z limonkami i czarnymi ciasteczkami
18 - kończenie kartek-domków
19 - rozdawnictwo kartek w pracy, pakowanych z niebieskimi wstążeczkami
20 - wizyta audytora Larry'ego
21 - wyprawa do Hobby Lobby po ramkę na Sztukę z Alaski (nie minęło półtora roku, a już...)
22 - przyszło nowe wydanie Cloth Paper Scissors
23 - snickerdoodles!

W muzeum dziś kolejna błyszcząca kartka - taka sobie białoperłowa, z wytłoczeniami. Prosta, skromna, a jest się w co zapatrzyć.

Kartka druga (to by było za wczoraj :) jest całkiem niezwykła w dotyku, bo wydrukowana na jakimś takim zamszowym papierze. Po pierwsze się więc maca i prawie że wącha :) Po drugie - trzeba ją odsunąć trochę od nosa, żeby zobaczyć, że stoi na niej rządek brzóz, bo z bliska może to wyglądać na jakieś abstrakcyjne plamy.

Po trzecie zaś - patrzymy pod światło, żeby przeanalizować dodatek srebrzystej folii w zagłębieniach oraz jej kontrast z wspomnianym zamszem.

Ta ciekawa poligraficznie kartka przyszła daaaawno temu do pewnej redaktorki, która już u nas od paru lat nie pracuje. Z odwrotu dowiadujemy się, że przysłała ją firma FiberMark, specjalizująca się właśnie w niecodziennych materiałach drukarskich, a zamsz nazywa się Senzo.

A żeby dzień wśród domowego kurodomostwa nie wypadł nazbyt przygnębiająco - kitek świąteczny! (Niniejszym muzeum jest na bieżąco :D) Nie jest to nawet prawdziwa kartka, tylko reklamka producenta kartek, z całą listą ofert na odwrocie - ale przecież takiego obrazka nie można wyrzucić!

1056. przedświąteczne opowieści

2011-12-22T11:22:00.002-06:00

Mam wrażenie, że w ubiegłym tygodniu przedświąteczne przygotowania trochę mnie wypaliły - okoliczności niejako wymusiły zrobienie sterty rzeczy na dzień i na godzinę, po czym jjakoś mi skrzydła opadły... razem z tymi klapkami, które trzymają okulary na nosie, bo dzień po dniu urwały mi się obie, ale już naprawiłam za pomocą zestawu zakupionego w Walmarcie :)

Zatem, zamiast sprzątać, pitrasić, kupować sterty prezentów, a nawet kleić - czytałam sobie grubachną księgę, 420 stron (możliwe, że to najgrubsze tomisko w tubylczym języku, jakie kiedykolwiek przeczytałam). I nawet nie będę używać w stosunku do niej słowa "przebrnęłam", bo choć to biografia, frunęło się przez nią z przyjemnością.

Muzeum Kartek też trochę się zapóźniło, więc nadrabiamy, żeby się wyrobić przed Wigilią. Na zeszłą niedzielę przypadła karteluszka z obrazkiem, który na pierwszy rzut oka można by uznać za kicz, ale jakoś te zimowe scenki lubię. Ta poniżej pochodzi z litografii opublikowanej przez firmę Currier & Ives, założoną przez dwóch (nieco oddalonych) szwagrów na przełomie XIX i XX wieku, a na tyle słynną, że odniesienie do nich znajduje się nawet w popularnej świątecznej piosence (1:35).

Currier & Ives naprodukowali masę ilustracji upamiętniających scenki z amerykańskiego życia - krajobrazy, wyścigi koni, portrety, statki, wydarzenia historyczne - ale największą popularność zdobyły obrazki zimowe, do dzisiaj przedrukowywane na kartkach i innych świątecznych artykułach.

Moja kartka obramowana jest kropeczkowatą złocistością, a dodatkowo obszar samej ilustracji ma fakturę udającą płótno. Mimo być może "nadsłodyczy" lubię się przyglądać obrazkowi i jego fantastycznym szczegółom- płatków śniegu nie widać, ale każdą omrożoną trawkę owszem :)

Kartka poniedziałkowa jest w porównaniu z powyższą szokująco prosta - ot, okrąg ze złocistych kropeczek, lekko embossowanych, plus trzy ciepłe słowa: Joy, Peace, Cheer.

Wreszcie wtorek - kartka świadcząca o tym, że w święta niemożliwe jest użycie zbyt wielkiej ilości brokatu :) Tutaj pokryto nim całą powierzchnię i dzięki temu kartka sprawia wrażenie, że sama świeci!

1055. ket szmet

2011-12-20T13:27:00.000-06:00

Stół w jadalni do dzisiejszego poranka stanowił pobojowisko wzniecone klejeniem kartek. Dziś jednak musiałam wreszcie na nim posprzątać, bo miał się zjawić Pan od Podatków. (Za to w kraftowni ogłosiłam stan klęski żywiołowej, bo ciężko dostrzec, jakiego koloru jest wykładzina).

Wysprzątałam zatem, niezbędniki ustawiłam na szafce z gramofonem, resztę wyniosłam, wyprasowałam biały obrus, rozłożyłam, poszłam myć gary, a kiedy wróciłam...

... stół został zawłaszczony przez Kotka Szprotka. Kto by przypuszczał, że kotu tak zależy na uporządkowanym stole i białym obrusie.

1054. postęp w pracach przedświątecznych

2011-12-19T10:48:00.002-06:00

Ta-dam, z radością stwierdzam, że zakończyłam dziś działalność kartkową - ostatnie dwie, lokalne, poszły w pocztę oraz rozdałam pracowe domki. Domkoza zatem również dobiegła końca, przy czym na finiszu, kiedy miałam karteluchy pakować do kopert, okazało się, że coś gdzieś pokręciłam z wymiarami i dach ani rusz to koperty nie wlezie.

Takoż i sklejałam czem prędzej stertę wiekszych kopert, udając, że przecież tak było od samego początku zaplanowane. Przydała się przy tym bibułka z dolarowca, z ładnymi srebrno-niebieskimi zawijaskami.

Z kolei gruba część soboty odbyła się w kuchni, gdzie czyniłam przygotowania do polsko-kościółkowej wigilii wigilii, bo okazało się, że za tydzień większość ma już plany. Niczym Martha Stewart wysmażyłam dwa serniki i trzy sałatki, przygotowałam dekoracje na stół, wykleiłam kartki, zafarbowałam włosy i nauczyłam się grać kolędy :) A ostatnią karteluchę wysmarowałam o siedemnastej, 20 minut przed wyjściem.

Najprzyjemniejszą częścią tej działalności był sernik limonkowy. Pierwszy raz robiłam sernik po amerykańsku i chyba pierwszy raz korzystałam z limonki. Na dno z pokruszonych krakersów (takich miodowatych, graham crackers) wlewało się biały ser, a na to ser podbarwiony lime curd oraz samo curd. Nie ma co udawać, że kolor wziął się z limonki - kapnęłam conieco barwnika spożywczego, jak wskazywał przepis.

A potem jeździ się po tym nakapaniu patykiem do szaszłyka i robi marmurki! Zabawa przednia - i niewykluczone, że teraz zwykłych, białych serników już nie będzie, tylko same wzorkowate :)

Sernik na czarnym dnie z Oreo cookies też się udał, ale nie był aż taką frajdą.

Nadrabiamy dziś właśnie za opisaną powyżej sobotę - bardzo mi się podoba ta geometryczność i oryginalne kolory. Okazuje się, że fajne kartki nie muszą być czerwono-zielono-złote :)

A tutaj pniaczki w kominku z bliska - kartka jest też bardzo miła w dotyku, wydrukowano ją na grubym kartonie bez żadnej blyskotliwości, ponoć w 100% z materiałów recyklingowanych. Przyszła do nas w pracy, zdaje się, że z jakiejś agencji reklamowej.

1053. bordowo, tagowo

2011-12-16T10:41:00.000-06:00

Wczorajszy dzień zakończył drugą grudniową tago-rozkładówkę w art journalu. Jakoś mi wszystko na bordowo wyszło, czyżbym się jakoś podświadomie zainspirowała tłem?

8 - próbka serii bombkowych kartek
9 - pierwszy śnieg
10 - wysyłka magazynów w drukarni + lunch głównie z seniorami
11 - koncert świąteczny w Chicago
12 - próbka kartek z koronkami
13 - instalacja gałęzi... perypetie z pianką florystyczną
14 - śniadanie Egg Harbor Cafe w pracy
15 - Dzień Produktu w pracy, czyli rozdawnictwo kosmetyków

Przez kraftostół przelatuje ostatnia seria kartek - praktycznie każda trochę inna, ale schemat ten sam. Na razie naciupałam sobie baz.

Jutro zaś będę się zajmować sałatkami i sernikami - zobaczymy jak to pójdzie. W planie jest sernik czekoladowy z czarnymi ciastkami oreo oraz sernik zielonkawy, limonkowy. Oba eksperymentalne, jak na mnie - dość ambitne :)

Na koniec tygodnia w muzeum wrzucamy wesołą kartkę zimową - misie słuchają I-coda (gra słów z I-podem, oczywiście, cod to dorsz :)

1052. kratka z kremem

2011-12-15T10:41:00.002-06:00

Przedstawiam dziś kartkę w kratkę- wykorzystałam na niej resztki barwionego papieru z listopadowego wyzwania Craftypantek (tu przypomnienie - czekamy na kreatywne opakowania prezentów!) oraz niebieską siatkę, której ścinek wyhaczyłam, kiedy niedawno ocieplano redakcyjny budynek. No przecież nie można wyrzucić takiej fajnej siateczki!

W muzeum dziś śnieży orientalnie - przyglądam się tej małej, skromnej karteluszce i niby nie ma na niej nic oficjalnie japońskiego, ale nie mogę sie oprzeć wrażeniu, że to właśnie japoński ogród. Uwielbiam takie grafiki, szczególnie jeśli mają ciekawe szczegóły, na przykład rozgwieżdżone niebo :)

Japońska kartka była za wczoraj, a dziś ocieplamy atmosferę za pomocą malowniczej góry owoców. Pachnie mi tu przedświąteczną kuchnią, a jednocześnie jakimś starym almanachem, z którego już wylatują kartki, ale przecież za nic w świecie nie można się go pozbyć, bo każda kartka to wspomnienia i tradycje.

A w ramach muzealnego bonusu przedstawiam Christmasowe znaczki, jakimi w tym roku uraczył nas urząd pocztowy:

1051. białozłociście

2011-12-13T11:26:00.001-06:00

Zrobiłam bardzo koronkową kartkę z pokazanym wczoraj elementem - nie mogłam się zdecydować, czy te falbanki kropeczkować, czy nie, ale w końcu poszłam na całość. Prostota pozostała w bardzo ograniczonej kolorystyce, a poza tym - hulaj dusza!

Na zakładzie dziś wymiany kubków świątecznych, ciastek, do tego trzydzieste urodziny jednej z graficzek... a u mnie cała para idzie w klejenie, jakoś nie mam głowy do tych wszystkich (trochę wymuszonych, jak dla mnie) tradycji biurowych. Z wyjątkiem tego, że na wspomniane urodziny ma przybyć śpiewany telegram, zamówiony przez przyjaciół z Kanady. Nigdy jeszcze nie widziałam takiego zjawiska, wiem tylko, że istnieje, więc czekam z niecierpliwością :)

W muzeum nadrabiamy dziś za wczoraj - taka kartka była zaplanowana, eko- i politycznie poprawna (drukowana na papierze z recyklingu), ale za to niezwykła kształtem (chuda i wysoka) i fajnie zilustrowana. W widocznych na poniższym zdjęciu dziurkach przeciągnięta była jeszcze kukardka, ale trzeba było ją oczywiście usunąć, żeby kartkę otworzyć.

A na dzisiaj, żeby kolorystycznie pasowało do zrobionej rano kartki, wrzucimy sobie taki oto obrazeczek, wydrukowany na papierze fotograficznym - takim groszkowatym, jak dawne zdjęcia:

Patrząc na front, można by mieć wątpliwości, czy to aby na pewno kartka świąteczna, ale wnętrze to potwierdza:

Pojęcia nie mam, kto to Mary i Frank - i nie wiem też, skąd eksponat znalazł się w moich zbiorach :)

1050. przedświąteczna atmosfera

2011-12-12T11:56:00.000-06:00

Świąteczną atmosferę podkręciliśmy wczoraj za pomocą koncertu - wybraliśmy się w szóstkę, co nam się jeszcze chyba nigdy w kwestii muzyki nie zdarzyło. Fantastyczna muzyka Christmasowa, kolędy z najbardziej znanych - i utwory, których wcześniej nigdy nie słyszałam. No i można było śpiewać z chórem, a zaśpiew przez trzy tysiące osób (w przybliżeniu) naprawdę robi wrażenie.

Koncert zakończył się brawurowym Hallelujah z Mesjasza - podziwiam chór, że po dwóch godzinach występu miał w sobie tyle mocy. Fajnie jest budować sobie takie wspomnienia :)

Na kraftostole nie działo się zbyt wiele, bo pochłonęły mnie inne zajęcia, powstała jedynie malutka karteluszka dziękująca za pomoc koleżance z pracy (bez której nie rozplątałabym supła fakturowego, największego wyzwania w tym roku). Karteczka jest wielkości mniej więcej dwóch pudełek zapałczanych i składa się głównie ze ścinków.

A oprócz tego jedzie się z koksem komponentowym - zimny embossing na następną serię kartek.

W muzeum mamy zaległości, bo weekend przeleciał pędem... na sobotę zaplanowana była kartka wypiekowa. Wydrukowano ją na zwykłym półkredowym (?) kartonie, ale bardzo lubię się przyglądać temu zdjęciu, bo tyyyyyle na nim wszystkiego!

Na niedzielę zaś przypadła kartka artystyczno-religijna drukowana na grubszym kartonie udającym kanwę - niniejszym dziękujemy Leonardowi za urozmaicenie muzeum :)

1049. wysyp gwiazdkobaniek

2011-12-09T12:35:00.001-06:00

Dziś rano skończyłam kleić ostatnią część zamówienia od kobietki z pracy. Wczoraj zaczęłam tę serię od testowego taga:

A potem się posypało:

Zdjęcie stadne:

Gwoli porządku zamieścić jeszcze należy rodzinną fotkę poprzedniej serii, wczoraj dokończonej wykropkowaniem:

Znienacka moim najlepszym kumplem stała się buteleczka z Glossy Accents - można kropkować, wypełniać, akcentować... a nawet cały kształt pociągnąć jak szkiełkiem.

W muzeum miała być dziś inna kartka, ale ponieważ rano sypnęło pierwszym śniegiem...

...nastąpiła zmiana planów i obrazek dziś znów śnieżysty i mroźny...

...ozdobiony niewielką ilością błyszczydła, w sam raz:

1048. kartkofabryka

2011-12-08T11:28:00.001-06:00

Oto co powstało z wczorajszych prefabrykatów:

Trochę pracy-w-toku, a to jeszcze nie koniec zamówienia...

Na kartce w muzeum nie ma dzisiaj prawie niczego - i chyba dlatego przypadła mi do gustu :) Dopiero po głębszym przyglądnięciu się widać zaśnieżony krajobraz, kto wie, czy nie we mgle.

Kartka wydrukowana jest na miękkim papierze o "lnianej" fakturze, który rozkłada się następująco:

Wydaje mi się, że pochodzi z jakiegoś zrzutu, nie była adresowana do nikogo mi znanego. Za to wiemy z jej wnętrza, że wysłano ją w 1988 r. oraz że ilustracja pochodzi z obrazu niejakiego Charlesa McCaughtry'ego, który ma sobie galerię tutaj. Nie doszukałam się w niej akurat tego malowidła, ale za to można napaść oczy innymi mgiełkami!

1047. ładny pasztet

2011-12-07T09:51:00.001-06:00

N Craftypantkach prace kumulacyjno-opakowaniowe prezentują dziś kombatantki. Moje dzieło wzięło swój początek w Pasztecie Wiejskim Firmowym, który musieliśmy pędem zjadać, żebym pozyskała pudełko w celach kraftowych. Pomalowałam je najpierw gesso, a potem akrylówkami - białoperłową i błękitną. Miały być jeszcze przecierki papierem ściernym, ale się nie udały, bo farba schodzi zwitkami, zamiast prezentować srebrny metal spod spodu.

Przykrywkę wymodziłam sama z kartonu - dawno już nic okrągłego nie konstruowałam, więc wyszło mi ciut krzywawo. Na to poszło znowu gesso i akrylówki, a na samym wierzchu kółko z papieru kredowego barwionego kremem do golenia i barwnikami spożywczymi. Do tego puchata śnieżynka, takoż z kremu i kleju białego. Do tego ozdóbstwa i błyszczydła skrapowe - brokaty, farbka 3d, embossing na gorąco, dziurkacz Marthy S.

No i mam nadzieję, że wyszedł mi z tego w miarę ładny pasztet :)

Obecnie zaś przez kraftostół przelatuje kolejna partia kartek świątecznych - na razie prefabrykaty, czyli obrazunie sporządzone za pomocą embossingu na gorąco i akwarelek.

Testową odbitkę zrobiłam na tagu do grudniowej kolekcji - z radością stwierdzam, że pierwsza rozkładówka się już zapełniła :) Daleko tym moim tagoszczakom do dzieł Tima H., który w swoich procesach nie schodzi poniżej 30 kroków, ale co tam, grunt, że powstają.

1 - papiery używane w kartkach świątecznych
2 - werset z rozważań przypowieści Salomona
3 - wizyta w kraftosklepie z wykorzystaniem kuponu zniżkowego
4 - ciasteczka spękane - cappuccino crinkles
5 - tworzenie puszki na wyzwanie Craftypantek
6 - finisz tłumaczenia kościółkowego kalendarza
7 - kolekcja kartek embossingowo-akwarelowych

A w muzeum dzisiaj znowu zaspy, tylko że z piasku, więc raczej wydmy. Karteluszka niewielka, na najzwyklejszym kartonie lekko błyszczącym, ćwiartka A4, i nic o niej nie wiem, bo ktoś mi ją przekazał do przeróbki, utargawszy wcześniej tylną część (w ramach ochrony danych osobowych, hehe). Stąd ten brzydki brzeg po lewej. Niezmiernie podoba mi się jednak ta ilustracja i chętnie bym ją jakoś twórczo zmałpowała na moje własne kartki :)

1046. śniegu jeszcze nie ma...

2011-12-06T09:49:00.001-06:00

...ale święta, oczywiście, coraz bliżej. Craftypantki w ramach przygotowań zapraszają dziś na Wielką Premierę prac naszych Świeżynek - pakujemy mianowicie prezenty świąteczne, korzystając z materiałów i technik przedstawianych od stycznia bieżącego roku. Można sobie wybrać jedną, ale zachęcamy serdecznie do kumulacji! Dla ułatwienia sporządziłyśmy album z kolażami - pamiętnik prac stworzonych w ciągu ostatnich 11 miesięcy.

Kombatantki wypowiedzą się na ten sam temat jutro, a u mnie dziś w ramach zapowiedzi tag z resztek powstałych przy tworzeniu mojego opakowania... i chyba na dodatek nie jest jeszcze skończony, bo widzę, że zapomniałam dorobić krechę przy Ł! No i nie ma cyferki. Ale tak to jest, jak się tworzy bladym świtem po bardzo krótkiej nocy.

Śnieg za to zawitał znów do kartkowego muzeum. Dziś pasiemy oczy Sztuką przez duże S, a mianowicie obrazem samego Claude'a Moneta pod tytułem "Pociąg w śniegu". To jeden z moich ulubionych malarzy, o ile nawet nie NAJ. Cieszę się, że od czasu do czasu możemy wsadzić nos do Instytutu Sztuki i pooglądać jego oryginały - toż to jak dziury w ścianach, przez które zagląda się do całkiem innego świata (często w oczobipnych kolorach, co oczywiście raduje moje serce :)

Dodaję jeszcze bonus oznajmiając, że dotarli już do nas pierwsi Trzej Mędrcy. Trochę się pospieszyli, ale to nic nie szkodzi - dołączają w ten sposób do mojej małej kolekcji mędrcowych kartek :)

1044. poszukiwania, eksponaty

2011-12-02T16:39:00.001-06:00

Na Craftypantkach ogłoszono wieści - raz, że nastąpiło podsumowanie wyzwania listopadowego, najwyraźniej dość trudnego, a dwa - mamy nowe koleżanki! Dołączyły do nas Jamajka, Noami i Novinka, co nas wielce raduje! Nasze małe prywatne forum aż bulgocze od pomysłów na grudzień, które już-już będziemy prezentować jutro, bo dziś tradycyjnie Michelle proponuje ukwiecanie świata.

W muzeum mamy z kolei do nadrobienia zaległą kartkę z wczoraj, bo weekend przeleciał jak kometa i niestety nie wszystko udało się weń wcisnąć. Na niedzielę był przeznaczony mglistozimowy widoczek na dość sporej kartce (około połówki A4). Chciałabym myśleć, że to nasze Chicago, ale naprawdę nie mam pojęcia, jak Wietrzne Miasto wyglądało w czasach dorożek, więc nie będę się wymądrzać.

A na dziś kartka zupełnie inna, otrzymana w redakcji od firmy Redken. Wydrukowana jest z lekkimi wytłoczeniami na grubaśnym kartonie (dobry milimetr); kolory jakieś mało świąteczne na pierwszy rzut oka, ale może to ma być srebrzystość z czerwonymi akcentami? No i sam motyw też daleki od tego, czego można się na kartce Christmasowej spodziewać. Ale to Redken, więc mają prawo :)

A tak wygląda politycznie poprawny tył:

1043. kolorowa choinka

2011-12-02T16:37:00.001-06:00

Dziś niewielka kartka z choinką- taką nabazgraną, kolczastą, i może przez to trochę inną od wszystkich. Bańki są ozdobione czarnymi kropkami z brokatem. Producentem jest słynny Hallmark.

1042. grudniownik raz

2011-12-02T11:14:00.001-06:00

Dzielna jestem i mam już trzy tagi... czyli jeszcze tylko dwadzieścia dziewięć zostało. Widać już nieco lepiej, jak się to będzie prezentowało na stronie.

Pierwszy tag wstępny jest ze starej koperty; drugi przedstawia ścinki świątecznych papierów, jakie właśnie mam na kraftostole, a trzeci (zupełnie bez związku ze świętami) upamiętnia wczorajsze studium Przypowieści Salomona.

W muzeum dzisiaj znowu zaspy, ale miasto wody lśnią srebrzyste drzewa. Kartka jest politycznie poprawna, bo "Merry Christmas" zastąpiono na niej "Season's Greetings", więc co się komu podoba, to sobie może podciągnąć. Zwykle nie jestem zwolenniczką masowych błyszczydeł, ale święta stanowią wyjątek :) Tęczowo srebrzyste drzewa fajnie się komponują z embossingowym śniegiem.

Kartka przyszła do redakcji w pakiecie reklamowym od firmy produkującej takie właśnie korporacyjnie neutralne życzenia; w środku jest napis "tu wydrukujemy twoje przesłanie", czyli raczej mało świątecznie, ale i tak pozwoliłam sobie eksponat przechwycić do kolekcji.

1041. zimowe esy-floresy

2011-12-01T12:55:00.001-06:00

Dziś kartka malutka, niecałe 10x14 cm, prościutka, niemal czarno-biała... ale któż nie zadziwia się magicznymi scenkami, usypanymi z białych płatków? A jeśli przez zaspy chlupie się jeszcze jakaś woda...

Intrygowało mnie od zawsze to, co dzieje się na granicy wody w stanie ciekłym i w stanie stałym, czyli śniegopłatkowym. Jakoś sobie wyznaczają, gdzie która sięgnie i takie to wszystko gładko zorganizowane...

Przypomina mi się ostatni dzień w Polsce w zeszłym roku, chyba już zaczynał się grudzień. Po południu siostra ze szwagrem przewlekli mnie przez śnieżyste bezdroża, częściowo właśnie nad rzeczułkami, trochę większymi od tej na zdjęciu. Bardzo to mile wspominam, choć umęczyłam się przy tym wędrowaniu niewąsko :)

1040. nowe strony

2011-11-30T10:22:00.001-06:00

Kolejna strona z ostatnich dwóch tygodni... chyba dlatego, że nie mogłam się w żaden sposób pozbyć tego zdjęcia w tle, bardzo intensywnego pod względem kolorów i ogólnego zagracenia. Takoż i dopisał się, wspomnieniowo z czasów studiów w Krakowie, wierszyk o Xanadu (jakżeż ja lubię to słowo :), a do tego naprzylepiało się ścinków różnych i powstała taka oto wirująca rozkładówka:

Skąd ten rower? - zapytałby ktoś.
A czemu nie? - odpowiadam... i uśmiechałabym się przy tym pod wąsem, ale wąsa nie ma, więc raczej pod nosem, ale to brzmi o wiele mniej szlachetnie. Takie to strony, prowokujące do bujania w obłokach.

A w związku ze świętami, podczas klejenia kolejnych kartek (utajnionych :) pomyślałam sobie, że może spróbowałabym tym razem podpiąć się pod grudniowniki, choć w minimalnej wersji - tagowej. Zrobiłam sobie 8 stron w art journalu, na każdą z nich zmieszczą się 4 chude tagi... i zobaczymy, na ile mi starczy zapału. Oto tag wstępny, przy którym odkryłam, że żółty klajster z brokatem znakomicie nadaje się do rozświetlania okien na obrazkach:

Dzisiejsza kartka niekoniecznie wygląda na świąteczną, ale wewnątrz ma wdrukowane fabrycznie życzenia na tę porę roku. Dostaliśmy ją w redakcji od firmy wspomagającej nas w organizowaniu targów.

Baaardzo mi się podoba ten wzorek - gdzieś pomiędzy mozaiką a witrażem, kolorowy, śliczny i symetryczny.

1039. turlają się kulki

2011-11-29T09:55:00.001-06:00

W ramach eksperymentów kraftowo-chemicznych naturlałam sobie koralików z mąki ziemniaczanej i soli. Szczegóły są w craftypantkowym wpisie, więc tutaj ograniczę się jedynie do zdjęć, cobym miała na pamiątkę.

W zeszłym tygodniu ukleiła się leśna strona w artjournalu, taka z wierszykiem chyba nieco staromodnym, ale przyjemnym, autorstwa niejakiej Leonory Speyer:

The trees are God's great alphabet:
With them He writes in shining green
Across the world His thoughts serene.

Mały eksperymencik był zawarty na tej stronie - kwadraciki tektury owinęłam bibułką, na tym narysowałam ramki farbką 3d i kiedy wyschła, wypełniłam owe ramki Glossy Accents. Powstały takie malutkie, błyszczące kafelki:

Dzisiejsza kartka jest dość spora - po rozłożeniu ma format bliski A4. Dostaliśmy ją w redakcji od firmy Givaudan. Kartka po pierwsze jest ekologicznie poprawna, bo wyprodukowano ją mając na względzie ochronę środowiska, a po drugie - wspomaga szlachetny cel, gdyż firmuje ją UNICEF.

Trudno ją trochę sfotografować, bo całe tło jest matowosrebrzyste, a na to poszły liściodrzewa i gwiazdki takoż srebrne, ale bardziej błyszczące.

1038. tropikalnie i śnieżyście

2011-11-28T09:37:00.001-06:00

Collage Cafe rozważa w tym tygodniu smaki z dzieciństwa. Zastanawiałam się dość chwilę, jakie by one były, może woda z saturatora? Taka z sokiem? Bo już jej jako takiej nie ma, ale zawsze można mineralną z butelki z jakimś syropem sobie zapodać i jest.

Olśnienie przyszło jednak, gdy napoczęłam świeżo zakupioną eksperymentalną gumę. Rety! Toż to ten sam smak, co daaaawno temu w Polsce! Myślałam zawsze, że to brzoskwinia, a tu okazuje się, że miałam na języku owoce tropikalne.

Oczywiście wtedy nie był to Trident, ale jakoś ta tropikalność jest powtórzona.Co do materiałów na artjournalowej stronie - raczej prosto, tło z Christmasowych papierów z otrzymanej jakiś czas temu paki, trochę ścinków, gigantycny ćwiek, który do niczego nie pasuje, kuronka z ostatnio nabytego dziurkacza MS, pisaki, żółty klajster z brokatem. Bo brokat ostatnio być musi.

W Muzeum dziś kolejny zimowy widoczek - tym razem czarno-biały staloryt. Karteluszka została pozyskana jakiś czas temu w Sklepie Drugiej Szansy i przywiązałam się do niej na tyle, że zapewne z nikim się nią nie podzielę. :) Chyba, że obrazkiem na blogu :)

Środek kartki zawiera drugą ilustrację:

1038. japońska zima?

2011-11-27T07:26:00.001-06:00

Dzisiejszą kartkę dostałam w stosiku darowanym przez kogoś na zakładzie ze słowami "na pewno ci się te kartki do czegoś przydadzą". Zamiar dawcy był zapewne taki, że je potnę i wykorzystam w jakichś kraftach, więc i oddzierając osobiste części kartek nie za bardzo uważał... stąd brzydkie utarganie zimowego obrazka.

Pierwszą myślą, jaką wywołała ta ilustracja, było "o, zima w Japonii". Nie minęły jednak trzy sekundy... "zaraz, znajoma struktura! I ona wcale nie należy do Japonii!"

Bardzo mi się podoba to zaskakujące zestawienie - iluzja japońskiego drzeworytu (mam nadzieję, że dobrze tłumaczę sobie Japanese woodblock printing, choć to nie jest chyba drzeworyt w najbardziej standardowym zrozumieniu) i paryska ulica. No i jest to zimowy obrazek :)

1037. przedświątecznie

2011-11-26T14:08:00.001-06:00

Między wczorajszym wieczorem a dzisiejszym porankiem powstała seria kartek zamówionych przez T. Dekorację centralną stanowi stempelek z szopką, radośnie nabyty za całego jednego dolara w tanim koszyku w Michaels. Wmontowałam go w świąteczną bańkę, po czym w różnych konfiguracjach umieściłam na tłach. Oto przedstawiciele:

T zbyt wiele na swoich kartkach nie pisze, więc nie zostawiłam mu dużo miejsca :)

W oczekiwaniu na Święta otwieram dziś Muzeum Kartek Świątecznych. Wygrzebałam mianowicie w składach stosik ulubionych, którymi chciałabym się podzielić, bo samo branie ich do ręki sprawia mi przyjemność. Plan jest taki, by codziennie przedstawiać jedną - a dziś, na dobry początek, mamy aże trzy.

Pierwsza z nich podkreśla to, co niestety komercha przyćmiła - Jesus is the reason for this season. Do tego mój ulubiony motyw - trzej mędrcy - oraz ulubiony schemat kolorystyczny na tę porę roku, czyli niebieskości. Proweniencja kartki nie jest znana.

Druga karteluszka jest jednowarstwowa i będzie miała koło 35 lat. Przysłał ją mój Tato, przebywający natenczas we Francji (jak widać po napisie). Mam podobnych kartek całą serię, a tę od zawsze darzę szczególną sympatią. Chyba nawet mając pięć latek wykazywałam przywiązanie do zimowych scen na kartkach świątecznych, co przetrwało aż do dziś :)

No i trzeci eksponat - kartka otrzymana stosunkowo niedawno, w redakcji, od jednej z drukarni wykonującej dla nas drobne zamówienia. Śnieżynka (kolejny ulubiony motyw świąteczny) wycięta jest drobiazgowo i, co najważniejsze, ma SZEŚĆ ramion. Śnieżynki ośmioramienne nie istnieją i mnie lekko irytują :)

1036. jakiego koloru jest zimno?

2011-11-23T13:27:00.001-06:00

Ostatnio jakoś kleją się artjournalowe strony, jedna za drugą...pewnie trochę terapeutycznie. Poniższa w odpowiedzi na post w Collage Cafe, gdzie, co prawda, pytanie było inne, ale takoż o zimnie:

Szczegóły - ilustracje zimowe z ulotki z rachunku za prąd oraz z reklamy urzędowych kartek świątecznych; poza tym zawijaski na literach poczynione srebrnym długopisem, śnieżynka dziurkaczowa, kawalątko kalki z dziurkowanym brzegiem, pasiasty papier - wnętrze koperty jakiejś urzędowej, nowy koronkowy dziurkacz MS. No i brokatu conieco, bo ostatnio żadna strona nie może się obejść bez błyszczydła.

1035. pierwszy filcok w życiu

2011-11-23T10:44:00.001-06:00

Pora się conieco pochwalić pierwszym w życiu przeżyciem filcowym. Zaprosiła mnie do siebie na urodzinowe kraftowanie Karen, właścicielka sklepiku Fairy Tale Fashions na Etsy. Przygoda była wielka, poczynając od tego, że pierwszy raz jechałam samodzielnie z GPS-em, musiałam się przeprawić przez kilka Straszliwych Autostrad (mnóstwo pasów, bramki, rozjazdy, pętle, ach! Dawniej jakoś byłam bardziej samodzielna, ale teraz w zasadzie wszędzie jeździmy razem, Tomek ma mapę okolicznych hajłejów w głowie, więc się odzwyczaiłam od używania tej części mózgu.)

Karen mieszka z funfelką w malutkim domku, który nazywają cottage i jest to słowo znakomicie oddające jego naturę; wystrój bardzo kobieco-filiżankowy, wymuskane szczegóły, Simon i Asher - dwa futrzaste kocury, pokoiki jak w domku dla lalek i jej pracownio-sypialnia na czymś w rodzaju stryszku, z wyginanym dachem i starodawnymi meblami. I oczywiście ścianką z pojemników na kraftmateriały.

Część kobietek zajęła się klachaniem, a część zasiadła przy wielkim, jak na ów domek, stole. Wyjechały koraliki, bransoletki z zawieszkami, co tam kto ze sobą przywlókł, no i oczywiście filc. Przyniosłam kłaki zakupione rok temu w Polsce, Karen odpaliła igły i gąbkowe podstawki i zaczął się pokaz. Takie to łatwe miało być - ale oczywiście rezultatem mojej pierwszej próby był nieforemny plasterek, zbity i ciężkostrawny :)

Potem jednak szło coraz lepiej i do końca sesji nafilcowałam płatków na taki oto kwiatyś, po czym przy pomocy Karen je połączyłam (jako baza przydała się moja pierwsza krzywulcowa próba), więc pozostaje mi przytwierdzenie koralika i zapinki od spodu.

Nadal jednak najbardziej lubię papierrrrr :) Oto strona komentująca moje ostatnie dni na zakładzie, po przenosinach do tego nowego miejsca, co nie ma wielkiego sensu i na dodatek obfituje w dźwięki zupełnie niepotrzebne w miejscu pracy... ale ponieważ się nie da tego zmienić, trzeba jakoś przy obecnym biurku zakwitnąć. Poniższa strona artjournalowa nadaje się na wyzwanie w Kreatywnym Polu.

1034. smakowanie słów

2011-11-22T09:38:00.001-06:00

Skończyłam wczoraj wreszcie strony artjournalowe, które mieszkały w podręcznym pudełku ze dwa tygodnie chyba, pisałam o nich jakiś czas temu. Chodzi o cieszenie się słowami, zgłębianie ich smaku, o czytanie, szukanie historii w otaczającym świecie, o poznawanie nowych słownych perełek.

Kilka szczegółów - maszyna do pisania, guziki z niedawno otrzymanego pudła skarbów - wymagają mycia, ale za to jest ich multum i naprawdę nie trzeba się ograniczać w zużywaniu (jak widać, napaćkałam guzikostwa ile weszło :D). Główne ilustracje pochodzą z jakichś broszur reklamowych otrzymanych na zakładzie, zdaje się, że jedna o owocach była, a druga o czekoladzie. Do tego kawałeczek serwetki z ludowym wzorem, chiński papier z Chinatown, reklama St. Augustine na Florydzie (z tekstem, że na każdej ulicy można znaleźć historię), strona z "Great Expectations", która to książka jest fajnie pożółknięta, ale trudno w niej znaleźć stronę nie mówiącą o jakimś nieszczęściu. Ot, plusy dodatnie i plusy ujemne.

1033. od anyżku po żurawiny

2011-11-21T10:29:00.001-06:00

W ciągu minionego weekendu właściwie nie dojechałam do zaplanowanych projektów papierowych, bo czas zjadły mi inne zajęcia - takoż przyjemne i pouczające.

W sobotę większość poranka spędziłam w kuchni, tworząc Żurawinowo-pomarańczowe świąteczne minibabeczki. Miniaturki są takiej wielkości, że dostosowana do nich muffinowa blacha ma 24 wgłębienia, a kółka na dno babeczek wycina się o średnicy ok. 6 cm.

Zaczęłam jeszcze w piątek, smażąc konfiturę z żurawin, soku pomarańczowego i gwiazdek anyżku. Anyżek i żurawiny poddałam obróbce po raz pierwszy w życiu, więc samo to stanowiło wyzwanie :) Dodatkowo była chwila, gdy zdawało się, że zbyt daleko z tymi babeczkami nie zajadę, bo konfitura miała w sobie nieprzyjemną gorycz. Szczęśliwie podczas pieczenia gorycz znikła, pozostawiając smakowitą kwaskowatość.

Niemniej jednak minibabeczki są bardzo pracochłonne, szczególnie jeśli się człowiek uprze, że mają wyglądać tak, jak w książce i wycina po cztery zygzaczki na każdą z 60 sztuk. (Część ciastek na poniższym zdjęciu jest żółta, bo zabrakło mi żurawin i zastąpiłam je jabłkami z przyprawami.)

W niedzielę zaś zajmowaliśmy się wnuczką Alicją. Przeprowadziłam wczesną skrap-indoktrynację - w ruch poszły pieczątki, dziurkacze, klej i kredki. Oto dzieła:

Make space in your garage

2011-11-20T14:29:00.001-06:00

So you have this item that isn't quite new or practical any more, but you are emotionally attached to it, so there is no way you can throw it away. It gets redirected to the garage, where together with tools, bikes, camping gear and a variety of other stuff it joins a pile of clutter. It takes longer and longer to find anything, there is a danger things will avalanche on your vehicle, and eventually the car has to adjust to being stored outside.

To restore order in this space, you can use steel garage cabinets from Arrow Spacemaker. They are available in cost-saving combinations that fit your needs, space and budget, with pricing starting as low as $75.

Arrow Spacemaker Storage Cabinets are also a great solution for your basement, utility or laundry room. You can configure the units to match the needs of your home, even your office or home office. Preconfigured packages are available, or you can select your own set.

http://www.arrowspacemaker.com

Some of these steel storage cabinets can be easily mounted on the walls and provide storage for tools, car maintenance products, household items, craft supplies etc. Everything will be organized then, and kept safely out of the reach of children and pets.

The Base Garage Storage Cabinets are the mobile units and they will go where you work; they are equipped with heavy-duty casters so the cabinet can bi rolled to where it is needed.

The third type is the Tall Storage Cabinet, which has adjustable feet for uneven surfaces, removable netting in one of the compartments, easy-grip handles and door locks for safety and security.

1031. po przeprowadzce

2011-11-17T12:01:00.001-06:00

Wczoraj wyprodukowałam rekordową ilość torebeczek - aże trzynaście. Miało być dwanaście, ale jakoś się rozpędziłam :) Opakowania tym razem, jak już wspominałam wczoraj, stanowią recykling kartek świątecznych.

Dokończyłam minimalistyczne kartki, tylko się zagapiłam i zamiast zrobić im zdjęcia na stojąco, żeby widoczne było faliste wycięcie, pstryknęłam tak właśnie...

Przypominam zarazem o craftypantkowym wyzwaniu w listopadzie, bo barbaśnieżynki powstały w ramach Małego Craft-Chemika.

A co do przeprowadzki... przeniosłam jakieś 90% klamotów do nowej dziupli, która na wstępie poraziła mnie swoim chłodem, wręcz odpychającym. Niemniej jednak po oblepieniu jej przedmiotami nie jest chyba tak źle.

Jest też półka z eksponatami:

No i nadal posiadam okno, a nawet można powiedzieć, że nastąpił upgrade w tym zakresie, bo patrzę teraz na drzewo (no dobra, i ulicę), zamiast na parking z autami!

Przenosiny to dla mnie zawsze z jednej strony trauma, bo trzeba trochę powyrzucać, a z drugiej - okazja do dokonywania radosnych odkryć, bo, jako wzorowy chomik, zapominam o części zamelinowanych przedmiotów. A takie fajne papiery mam na składzie, oraz inne materiały! A ile obrazków do kolaży (które robię bardzo rzadko, ha ha)!

1030. finisz pewnego etapu

2011-11-16T11:27:00.001-06:00

Etap polega na tym, że jutro mam przynieść babkom w pracy świąteczności. Zapewne to nie ostatni rzut, ale trzeba się było zmotywowac na umówiony dzień.

Mamy więc skrapuszka - oto przedstawiciele grupy składającej się z jedenastu egzemplarzy o różnej tematyce, bo przecież nie można cały czas siedzieć w świętach:

Po drodze natknęłam się na uroczą ilustrację z listkami, jaką przysłał nam któryś bank w materiałach promocyjnych. Przy udziale ścinków oraz torby z Panera Bread jako głównego tła (kapitalny, grubaśny szary papier o przyjemnej szorstkości) powstała kartka, która nada się na wyzwanie w Skrapujących Polkach.

I jeszcze na koniec wips - do jutra uklei się szybciutko kilka torebeczek ze starych kartek świątecznych. Pudło pełne takowych, a zapewne w styczniu przyjdzie nowy transport... nie ode mnie, bo ja nie jestem w stanie wyrzucić żadnych otrzymanych kartek ani listów (przywlokłam nawet do Hameryki korespondencję z czasów licealnych...), ale baby w pracy pewnie naniosą.

1029. nowe śniegi

2011-11-15T10:12:00.001-06:00

Sypnęło na kraftostole śniegiem srebrzystym, pobłyskującym w świetle... chociaż na zewnątrz jesień, pachnie wilgotnymi liśćmi i, o dziwo, tu i ówdzie wisi jeszcze trochę złocistości, choć to przecież połowa listopada i zamiast gonić w sweterku (i z gołymi stopami w letnich czółenkach), powinno się paradować w kurtach z futrem na kapturze.

Mój śnieżek to brokat przylepiony na barbasolu z klejem - kontynuacja listopadowego wyzwania w Craftypantkach. Ze zdjęciami jest tak-sobie, bo fotografowanie bieli i srebrzystości nigdy nie było moją mocną stroną.

Sprawdzałam, jak zachowa się fabryczny kartonik z brokatem, kiedy dołoży się dodatkową warstwę embossingu na gorąco. Otóż zachowuje się znakomicie, można dokładać :)

I jeszcze szczegóły "ocukrowanych" drzewek:

Kiedy już śniegi wyniosły się ze stołu, nadeszła pora na świąteczne skrapuszka. Waham się, czy dokładać elementy bardziej fikuśne, trójwymiarowe, bo jak baba jakaś zacznie nosić w torebce, to się może poniszczyć... więc na razie mamy ozdóbki raczej pancerne.

No i na koniec jeszcze wips - do karteluszki z wycięciem falistym oraz barbaśniegową gwiazdką należy jeszcze dołożyć napis:

1028. śnieg na kraftostole

2011-11-14T09:34:00.001-06:00

Znów sypnęło trochę śniegiem - tym razem z dziurkacza MS, troszkę powiększonego przez zlepienie dodatkowych elementów. Popaciałam rzecz następnie gessem oraz akrylówkami - białą perłową i później akcentowo szampańską.

Śnieżynki poszły na wierzchy skrapuszek, które nie od razu mi się udały... Po kilku próbach mam chyba wreszcie odpowiednie wymiary, w które wliczona jest grubość kartonu, papieru, warunki atmosferyczne i natężenie światła na kraftostole.

A dziś rano zrobiłam sobie zapas barbaśniegu, który powinien wyschnąć w sam raz na wieczór. Następne w kolejce - renifery!

1027. maraton

2011-11-10T11:47:00.001-06:00

Mikołajenie chyba natenczas zawieszę, bo mam już cały rządek karteluch z tym motywem... bo wiem, że jest popyt.

Tagi z literkami... hm, nie za bardzo jestem zadowolona z efektu, ale niechaj będzie. Eksperyment odbyty.

Zaeksperymentowało się również z większym formatem karteczek-przylepek - oto prototyp skrapuszka, bo zdaje się, że taka nazwa powstała dla tego rodzaju "upgrade'ów".

I jeszcze proszono mnie o sporządzenie aktówki dla ośmiolatka, jako że bardzo mu sie podobały moje dziewczyńskie torebusie, co wzbudziło niepokój jego mamy :) A ponieważ chłopaczek miał akurat wczoraj urodziny, to dołożyłam mikro-karteczkę, mieszczącą się w sam raz do aktówki.

Poza tym w kolejce siedzą elementy na wytęsknione kartki śniegowe - wieczorem będzie się mieszało następną porcję barbaśniegu, bo drzewa czekają!

Podobnie, jak czeka na wysklejanie strona journalowa o czytaniu i smakowaniu słów...

I to by było na tyle :)

EDIT: Łapanie jedenastek!

1026. craftypantka poszukiwana

2011-11-09T15:47:00.000-06:00

Pora na ogłoszenie!

Jako założycielki craftypantek postanowiłyśmy, Mrouh i ja, od stycznia zaprosić więcej osóbdo prowadzenia bloga. Funkcjonujemy już jakiś czas w blogosferze (w grudniucrafypantkom stuknie rok, przedtem działałyśmy w craft-imaginarium,a jeszcze wcześniej po prostu na naszych osobistych blogach), wiecie już, czegomożna się po nas spodziewać... (choć mam nadzieję, że jeszcze nie raz uda namsię Was zaskoczyć:-))- co mniej więcej pokrywa się z tym, czego byśmyoczekiwały po kandydatkach na craftypantkę:-)

Mówiąc krótko: marzy nam się nowa załogantka...

odważna, nie bojąca się wyzwań, lubiąca eksperymenty,
entuzjastycznie nastawiona, oryginalna
z pomysłami,
chętnie z zamiłowaniem do zbierania "śmieci" iwykorzystywania ich w rękodziałaniu,
dostrzegająca w codzienności nieprzebrane pokłady craftowychmateriałów.
ktoś, kto chce się "sprawdzić", dzielić się pomysłami,rozwijać.
dla równowagi do tego szaleństwa niezbędna będzie kapka sumienności isystematyczności, odrobina czasu na prowadzenie bloga i dużo dobrych chęci.
mile widziane osoby, które nie trzymają się jednej dziedziny wmanualnych czynnościach twórczych, chętnie spróbują czegoś innego, ale odpapieru nie stronią.

Jeśli macie ochotę na szalone wyzwania i gotowe byłybyście dorzucić donich swoje trzy grosze, czyli dołączyć do craftypantkowej ekipy, napiszcie namparę słów o sobie, o tym, w jakich dziedzinach robótkowych czujecie sięnajlepiej, dorzućcie linka do bloga lub miejsca, gdzie można zobaczyć Waszeprace i wyślijcie maila na adres craftypantki@gmail.com . Czekamy do końcalistopada:-)

Big into it

2011-11-09T15:45:00.000-06:00

Thanks for the guest post by Esteban Vinson
I’m really big into travelling and I always like to go somewhere special for Christmas. I don’t really have a big family so I’m never really missing out on anything and it’s right around the time when everything’s cold and dead and I’m totally ready to head out for a vacation. Last year I went to Belize and it was the time of my life! This year I’ve been using my http://www.satelliteinternetbroadband.com internet to plan a trip to Belgium – I’ve always wanted to see that part of Europe. I plan to eat a lot of fries and chocolate and generally just walk the streets all day and night and you know, I can’t imagine a better way to get my mind off of work and spend a holiday. I bet they even decorate the streets for Christmas – what a sight that will be! I love travelling by myself which I know some people find weird but I just find relaxing, to tell you the truth. What else would I do with my time and money?

1024. jak to z barbaśniegiem było

2011-11-09T09:40:00.000-06:00

Barbaśnieg bierze się z Barbasolu (czyli pianki do golenia) i kleju. Można sobie dorzucić tam różności - farby akrylowej, barwnika spożywczego, brokatu... można i tym brokatem posypać. I ośnieżyć taki na przykład domek:

Można ciachnąć dziury w kartonie i tym sposobem sporządzić sobie szablony, a potem nakładać pędzelkiem mazidło i otrzymać w ten sposób śnieżynki trójwymiarowe, miłe w dotyku:

A wszystko to w ramach listopadowego wyzwania na Craftypantkach; wynajdujemy w domu substancje mniej i bardziej pospolite, mieszamy, patrzymy, co się dzieje - i wykorzystujemy w sztukach! Zapraszam na nasz blogasek celem obejrzenia, co też wykombinowały pozostałe dziewczyny z udziałem soli, cukru, lakieru do paznokci, oleju... gdzie nie spojrzeć, wszędzie dookoła materiały do kraftowania!

1023. pod powierzchnią

2011-11-08T11:40:00.000-06:00

W tzw. międzyczasie skleiło się artjournalową stronę o głębszym znaczeniu, w nawiązaniu do pewnej rozmowy z wakacji o tym, jak to prześlizgujemy się po życiu, bo w codziennym biegu zwyczajnie nie ma czasu na zaglądnięcie pod powierzchnię, zastanowienie się nad rzeczami wyższymi, czy też może właśnie głębszymi. A tam, pod spodem, cuda bywają, jak na rafie koralowej...

Podoba mi się "skorupka", jaka powstała przez posypanie kleju brokatem, takim grubym, przypominającym cukier rafinowany, chyba tak się nazywał. Napis, niewidoczny na skanie, głosi: "walk on the surface but look deep inside".

A w Craftypantkach nowe wyzwanie na listopad, oraz wkrótce ważne ogłoszenie. Ja zaś zmagam się z pracą 30x30. Nie z własnej woli :D

1022. intensywnie ostatnio

2011-11-06T17:52:00.000-06:00

Intensywnie dość przebiegliśmy przez te ostatnie dni... najsampierw piekąc ciasteczka snowball with mini morsels, czyli takie kuleczki z czekoladowymi kropkami w środku. Nie od początku szło dobrze, bo powstała jakaś sucha mieszanka zamiast ciasta - dopiero kolejna analiza przepisu wykazała, że dałam o połowę za mało masła. Tak się pomylić! Na szczęście dało się jeszcze naprawić i ciasteczka wyszły całkiem fajnie.

Potem trzeba się było skupić na przygotowaniach do kiermaszu. Naostatniochwilizm nie został jeszcze, niestety, całkowicie ze mnie wypleniony (miewa się w sumie całkiem dobrze), więc jeszcze w sobotę o świcie pakowałam klamoty. Kiermasz zaś przebiegł znakomicie, okazuje się, że bez pięćdziesięciu torebeczek nie ma się co pokazywać, a i mogłoby być nawet o dziesięć czy dwadzieścia więcej. Kartki natomast szły tak sobie.

Oto widok ogólny sali przy luterańskim kościele, do którego należy redakcyjna funfelka:

Moje stanowisko, wraz z malowniczym orurowaniem w tle:

Szczegóły - skrzynka sprezentowana mi kiedyś przez koleżanki wystąpiła w roli staroświeckiego kufra:

Kolejny nowy element wystroju - pióropusz na kartki, jak to nazwał T:

No i oczywiście torebusie w roli głównej i centralnej:

A koło południa grała nam jeszcze orkiesta dęta z okolicznej wioski:

Ledwo się wróciło z kiermaszu i upitrasiło szybki obiad, trzeba było lecieć do polskiego kościółka, potem dziś rano do angielskiego, potem zaś zakupy świąteczne (bo skoro mają dopłynąć do PL na święta, to czas najwyższy montować paczki). I teraz skutek jest taki, że wszędzie stoi COŚ, pudełka, skrzynki, torby, a ja... siedzę i klepię posta :D Znikam zatem i ruszam ku sprzątaniu.

1021. wipsy

2011-11-04T10:02:00.004-06:00

...czyli Work In Progress, czyli malutkie papierowe pierniczki. Część z nich wylądowała już na kartkach, ale zdjęcia poczynione rano przy lampie nie nadają się do zaprezentowania nawet z uwagą, że kiepska jakość etc.

Przygotowałam też sobie elemenciki na kartki pod hasłem JOY, z udziałem małych tagów.

I jeszcze mała zajawka, takoż w kolorach nienaturalnych, ale tu akurat można zamieszać - niedługo ogłaszamy następny temat na Craftypantkach, dość... akhem, eksperymentalny :)

1020. z tej samej sterty papieru...

2011-11-03T11:21:00.000-06:00

... wyskoczyły mikołaje, aże cztery. Wycięte z papieru z kompletu, podklejone kartonikiem, potem na kwadracikach z lepkiej gąbki przytwierdzone do podłoża, celem uzyskania efektu bardziej trójwymiarowego. No i jeszcze inwencja w postaci kuleczki z waty na czapie :)

Poza tym dzień dziś jest z tych, co to od rana trwa wieczór, półmrok, pochmurność, ogólnie przygnębiająca pogoda. Chorość jakaś mnie też nabiera, do której bakcyla pobrałam zapewne na zakładzie, bo kilka osób chyrla, że strach się do nich zbliżać. Nie za bardzo wiem, jak sobie wyobrazić bakcyle w powietrzu - myślę, że jakieś takie pchełki, ale jak daleko potrafią doskakać?

Nie ma jednak miejsca na obijactwo, bo pojutrze kiermasz i trzeba zmontować stertę wszystkiego do zabrania. Wczoraj skończyłam torebusie (poniżej część produkcji) - powstała rekordowa liczba, bo aż 51. Całe szczęście, że nie muszę już rozkminiać od zera wystroju, wizytówek i całej reszty. No i stanowczo wybijam sobie z głowy zabieranie wielkiej sterty papierów, pieczątek itd., że niby niewiadomoile mi się uda natworzyć w ciągu sześciu godzin trwania kiermaszu; szydełko, nici i kilka kamulców do obrobienia powinno wystarczyć! I może rolka papieru toaletowego oraz woda do produkcji "odlewów"?

1019. mała próbka

2011-11-01T08:45:00.000-06:00

...z otrzymanego wczoraj papieru. Na razie nic specjalnego, ot - eksperyment z nowym kształtem kartki, dopasowaniem do koperty, wzorem na gwiazdkę... a ozdobieństwa w ostatecznej wersji będą chyba jednak troche bardziej wymyślne :)

1018. w drodze do pracy

2011-10-31T10:45:00.000-06:00

Dojście do fotela też się liczy jako droga do pracy, nieprawdaż? Tak więc doznałam dziś niezwykle miłej niespodzianki, bo na krześle przy dziuplowym biurku leżała paka papieru wielkości płyty chodnikowej - o, ta paka. To tak połowicznie na urodziny jeszcze, a połowicznie, żebym się zabrała za kartki, nakleiła i przyniosła na sprzedaż. Same miłe dyrektywy, gdybym mogła, to poleciałabym od razu z powrotem do domu, ale niestety trzeba przetabelkować osiem godzin.

A trochę wcześniej, tuż po wyjściu z domu, nazbierałam sobie takich oto, późnojesiennych zdjęć:

To renovate in Toronto

2011-10-30T07:13:00.000-06:00

Greater Toronto Contractors is a general contracting business and one of the fastest-growing construction companies in Canada. Their reputation is built, among other factors, on consistent performance, maintaining the schedules, friendly and competent estimators, quick response to any job-site issues, detail-oriented design and project management, as well as passing on to the customers the company’s supplier and network discounts.

As Toronto kitchen contractors, this company will help your dream kitchen come to life. You can choose from a wide variety of finishing materials from trusted suppliers; then your kitchen will be designed using 3D rendering software, so you can clearly see what’s in the plans even before anybody lifts the hammer. Then the company will walk you through the entire process to ensure a beautiful, worry-free renovation.

Greater Toronto Contractors is also perfect for Toronto bathroom renovations and Toronto basement finishing. Updated bathrooms are a great – and commonly overlooked – way to add value to the home, and ad the same time of improving your day-to-day quality of life.

On the other hand, developing your basement is one of the best ways to utilize all the space in your home by creating rooms for guests, extra space for the kids, a games room, or just an additional space to relax after work. The cost is much lower than building an addition, and the work is likely to be relatively easy, since the walls are probably still open.

Greater Toronto Contractors also makes the process easy by providing the free estimate tool right on the website. They will respond within 24 hours, help you design, build and finance the new spaces in your home that you will truly enjoy.

1016. co się porabia w sobotę

2011-10-29T11:33:00.001-06:00

Nie leniuchuje się, oczywiście. W wolnych chwilach korzystam z przyjemności w postaci najnowszego numeru Cloth Paper Scissors, z fajną sekcją poświęconą domkom zrobionym przez czytelniczki na magazynowe wyzwanie. Trzeba było skopiować szablon z magazynu i zbudować domek. Mniam!

Kotowi magazyn też przypadł do gustu:

Na samym początku dnia zmontowałam stronę do art journala, który od dawna już leży odłogiem... chyba pora zacząć drugi tom, bo ten, zawierający 30 grubych kart, czyli 60 sklejanek, pęka już cokolwiek w szwach czyli kółkach.

A w sklejance chodzi o to, że ostatnio mnie wzięło na gotowanie i pieczenie, korzystam z eksperymentalnych przepisów, w supermarkecie nabywam ingrediencje, a nie jedzenie na przeżycie, czytam książki kucharskie dla przyjemności - a T oraz znajomi służą mi za króliki doświadczalne :)

Papier jednak nie leży odłogiem - w przyszłą sobotę jest kolejny kiermasz, więc produkuje się torebusie.

Tym razem taśmowo, w przeciwieństwie do wcześniejszych zwyczajów, gdzie każdą torebkę sklejałam od A do Z i przechodziłam dopiero do następnej. Myślę, że nowa metoda jest szybsza, a i tak dzięki urozmaiconym ozdóbkom unikam, mam nadzieję, zjawiska "na jedno kopyto" :)

I bet you'll need a battery

2011-10-28T20:58:00.000-06:00

With all the pictures taken nowadays, camera owners are bound to sooner or later need replacement batteries. A replacement Nikon digital camera battery from TechFuel can be purchased on batteryheads.com - these batteries meet and often exceed the specifications of OEM (the original equipment manufacturer). They are covered by a one-year warranty and a 30-day money-back guarantee. The price, however, is much more affordable than that of brand batteries.

A good example would be Nikon d90 batteries - they feature the latest technology, like advanced circuitry, voltage regulation and thermal circuit protection. The state-of-the-art facilities where they are manufactured are ISO 9001 Certified and RoHS compliant, so one can expect from this nikon d90 digital camera battery the assurance of product quality and safety. All that comes with Batteryhead's low price and exceptional customer service.

The website itself is well organized and customer-friendly. The search tool, crisp images and clear descriptions make it easy to find the right product. If still in doubt, the customer can call a toll-free number, or even chat with an expert. The easy way to be prepared and not to miss the once-in-a-lifetime opportunity to take that special photo!

1014. a nie pisałam jeszcze...

2011-10-26T09:08:00.001-06:00

...o kamulcach zwiezionych z Kanady i Minnesoty, i o tym, że w drodze powrotnej z ostatniej wyprawy, słuchając Grishama, narobiło im się znowu sweterków:

Kamienie niby są WSZĘDZIE, ale znalezienie ładnych, okrągłych, pasujących do dłoni - to nie taka prosta sprawa. Na szczęście Jezioro Górne spisało się i wyszlifowało całe mnóstwo takich w-sam-raz.

1013. wytwórnia hula

2011-10-25T07:03:00.001-06:00

W weekend powstał stosik kartek na cele charytatywne - pewien osiedlowy dom kultury sprzedaje recyklingowe kartki po $1, a dochód przeznacza się na dom pomocy dla ludzi w potrzebie. Stoi sobie półka z owymi kartkami, do tego skarbonka - i można wrzucać datki, oczywiście większe niż dolar również. No i chyba ludzie wrzucają więcej, bo nazbierano już blisko $6000 :)

Jedynym warunkiem jest to, że kartki mają być zrobione przy użyciu innych, używanych kartek, co trochę utrudnia sprawę, choć to może brzmi paradoksalnie. Jakoś tak od zera zaczynać jest łatwiej :)

Naprawdę przydałby mi się nowy dziurkacz brzegowy...jakaś koroneczka na przykład.

Who doesn't like chocolate?

2011-10-24T11:54:00.002-06:00

I was watching a movie yesterday and one of the characters said in it, "If someone doesn't like sweets, they probably are not a good person". While it may not be entirely true, I haven't met anybody yet that wouldn't enjoy some kind of confection!

Of course, when one thinks "sweets" or "candy", the next word to come to mind is likely "chocolate". There are some chocolate manufacturers on the market boasting long history and rich traditions, one of them being See's Candies headquartered in South San Francisco, CA, and sold in over 200 brick-and-mortar stores throughout the West.

The history of this 90-year-old company is quite fascinating: having arrived from Canada in 1921, Charles See and his wife Florence opened their first shop decorated in black and white to resemble his mother's kitchen, whose recipes they also used for their chocolate creations. The number of shops steadily grew, and the company managed to survive the depression years without compromising the quality of their products. After WWII the firm kept expanding and in the 50's took advantage of a new phenomenon - namely shopping malls, establishing stores still following the original black-and-white decor. And thus the company has continued until today, always following Charles' motto, "Quality Without Compromise".

Nowadays, of course, one does not need to travel to the West to purchase See's Candies - the company's well-organized and intuitive website provides numerous options: shopping by occasion, by category or by price. The pages are full of beautiful photos presenting wonderful, mouth-watering treats, and the only problem is which kind to choose!

1011. światło i dźwięk

2011-10-24T08:59:00.000-06:00

Dwie karteluszki były mi na dziś potrzebne - wymyśliłam je w zeszłym tygodniu i częściowo przygotowałam, ale ostateczne klejenie jakoś się zwlokło aż do dzisiejszego poranka. (Wczoraj się przykładowo czytało książkę, romansidło z nutką perfum, zamiast kleić. W sobotę się sprzątało i kleiło... ale co innego :)

Pierwsza kartka jest prościutka i towarzyszy stercie dziesięciu innych, zrobionych na cel charytatywny. Przedstawi się je przy następnej okazji.

Pierwszy raz w życiu i z pewną nieśmiałością skorzystałam z kształciku, przysłanego latem przez Szanowną Mrouh. Nie nazdziwiałam tam nic wielkiego, ot - dwie warstwy akrylówki. Zastanawiałam się nad złotym tłem w dziurkach, gdzie powinno być światło, ale zrezygnowałam. Fajne są te kształciki :)

Druga kartka jest w znacznym stopniu śmieciowa. Baza wzięła się od znajomego Artysty Tajlandczyka (Taja?), który swego czasu sprzątał w domu i wyrzucał sterty kartonu. Do tego rameczka z tekturki, którą owinięte są kubki z kawą na przykład w Starbucksie, nuty ze Sklepu Drugiej Szansy i papierowy ręcznik, sprezentowany przez znajomego dziesięciolatka, który owym ręcznikiem czyścił pędzle na plastyce. "Masz, na pewno ci się przyda" - tak powiedział, wręczając mi zmięciuchową kulkę wyjętą z kieszeni kurtki. No i przydała się :)

Medicare Part D

2011-10-21T06:56:00.000-06:00

Medicare, a government-administered social insurance program in the United States, which provides health insurance to people aged 65 and over (or who meet special criteria), consists of two main categories: the "Original Medicare Plan" and the "Medicare Advantage Plan." Each of these is further divided into four sub-categories, which are mostly associated with the following:

Part A - hospital and nursing facility care;

Part B - outpatient care, doctor's services, therapists, additional home health care;

Part C - combination of Part A and Part B (provided through private insurance companies);

Part D - drug coverage.

Medicare Part D is an insurance provided by private companies approved by Medicare, and it covers prescription drugs. Its purpose is to help lower drug costs and enable the patients to have greater access to the drugs needed in their condition. This coverage can be either added to the Original Medicare Plan, or one can join an HMO or PPO than includes Part D coverage. Depending on the situation, it may involve paying an additional premium.

Once someone joins this insurance, a membership card and some additional materials are mailed to him. While using this card, the patient will still need to pay a co-pay, co-insurance or deductible.

It is good to remember that in some Part D plans there will be a "coverage gap" - a certain stage in the process when the patient is responsible for the whole cost if prescriptions until he reaches the out-of-pocket limit. Then, for the remainder of the calendar year, only a small co-pay or co-insurance will need to be paid.

Finally, if one is unable to afford Part D costs, additional help may be available, such as Medigap or Medicaid, based on the income and resource requirements.

1009. granatowa zakładka

2011-10-20T05:55:00.000-06:00

W zeszłopiątkowym słoiku w zaprzyjaźnionej Kawiarni pojawił się owoc niezwykły, a piękny (i trochę na dodatek trudny w obsłudze.) Te kuszące pesteczki obrośnięte przezroczystą substancją, prawie jak szklane paciorki...

Z tej inspiracji została u mnie chyba tylko gama kolorów, a i to nie wiem, czy czasem nie naciągana, przynajmniej w marnym świetle dzisiejszego poranka :) W każdym razie mamy zakładkę wielce pomocną, bo zawierającą odmianę czasownika hablar, a to w celu wgryzienia się w hiszpańskie końcówki. Jak na razie, mam wrażenie, że są nie do przejścia, ale się nie zamierzam poddawać.

Wykorzystałam okładkę z jakiejś biurowej broszury, dawno już zrecyklingowanej, conieco ścinków z pudełka ścinkowego (nic a nic w nim nie ubywa, a wręcz odwrotnie), no i trochę koralików itp. do skonstruowania dyndadełka. Wszak zakładki z dyndadełkami to przyjemność.

1008. jak to z podkoszulkiem było

2011-10-19T08:51:00.000-06:00

Craftypantki wezwały w tym miesiącu do twórczego wykorzystania starych ciuchów. Na naszym blogu można obejrzeć, co wymodziły dziewczyny, a moim dziełem był podkoszulek z brzozami. Wyobraziłam sobie, że wyjdą mi śliczne białe pnie na czarnym tle.

Podkoszulek zakupiony w Sklepie Drugiej Szansy okleiłam zatem taśmą malarską, o tak:

Do środka włożyłam blachę do ciastek, zapakowaną w reklamówkę, coby wybielacz nie przesiąknął na plecy (a reklamówka po to, żeby z kolei nie zasmrodził blachy).

Następnie paciałam wybielaczem za pomocą wacika kosmetycznego:

Po zakończeniu procesu wyciągnęłam następujące wnioski:

1 - na czarnym podkoszulku wyjdą co najwyżej brzozy o zachodzie słońca :) (może na granacie wyszłyby białe pnie?)
2 - taśmę lepiej wycinać przed nalepieniem
3 - maski na wzorki tycie trzeba wyciąć z zapasem, bo potem ich nie widać
4 - taśmę trzeba bardzo starannie przyklepać do materiału, bo inaczej wyjdą zacieki
5 - może by spróbować rozwodnić wybielacz, żeby barwił subtelniej?
6 - ramkę trzeba sobie wykleić szerszą, niż na jedną taśmę, bo zawsze się coś ciapnie-chlapnie.

Eksperyment uważam jednak za udany - i zapraszam również Was do udzielania drugiego życia znoszonym ubiorom; w ten sposób nie trzeba będzie (jeszcze) ich wyrzucać :)

1007. nowy gromadziennik, czyli powrót do kleju i nożyczek

2011-10-18T07:19:00.000-06:00

Jakoś mi się bezwenie włączyło w ubiegłym tygodniu - jeszcze zmęczenie powycieczkowe, jesień itd., ale w sobotę wreszcie zasiadłam z klejem i nożyczkami, żeby wykonać okładkę Gromadziennika z Kanady oraz zredukować kupkę materiałów reklamowych, jakie właśnie czekały na wykorzystanie.

Takoż i jest okładka, oklejona mapą Jeziora Górnego oraz zdjęciami z broszur informacyjnych.

Wewnątrz jest mnóstwo pisaniny i oczywiście wklejanek rozmaitych - map i wycinków.

Tu prezentuje się zdobycze Tomkowe - te kolorowe gleby, które przyniósł mi na ręce, a potem się nie mógł domyć :) Kto wie, może z takich właśnie barwników korzystali Czerwonoskórzy? Jesteśmy własnie w parku narodowym T Roosevelta, nazbieraliśmy zatem odnośnych pieczątek. Zakupiliśmy też reprint kartki ze słynnej serii Large Letter Postcards.

Riding Mountain NP - takie tam wycinki i pisanki.

Winnipeg - spod spodu wyziera ulotka o chlebie (głodni byliśmy, kupiliśmy serowe skrętki, drogaśne, ale i najsmaczniejsze na świecie), a głównym tematem jest mennica - budynek sam w sobie ciekawy, no i przykłady pieniążków, jakie się tam bije.

A ta rozkładówka chyba jeszcze nie jest gotowa - myślę, że trzeba do niej dołożyć conieco kolorowych linii :) W każdym razie wyhaczyło się kawalątko kory brzozowej, bo brzóz w Minnesocie były niesamowite tłumy, więc tubylcy wykorzystywali je na milion sposobów.

No i miałam się potem zabrać za zakładkę, ale trzeba było naprawić lampę, bo na skutek starości klosz odłączył się od szkieletu i spadł sobie na stół, a żarówka daje mi prosto po oczach. Części klosza zostały zeszyte, więc w następnej rundzie powstanie może coś bardziej twórczego :)

2011-10-17T08:41:00.002-06:00

1005. na zachód, na północ (3/3)

2011-10-14T12:07:00.002-06:00

Ponieważ dzień wcześniej wstaliśmy o czwartej, a i w dzień bieżący przed świtem, zwyższył nam się czas. Zatem, zamiast sunąć skrótowo do Duluth w Minnesocie, postanowiliśmy podjechać jeszcze brzegiem Jeziora Górnego pod granicę kanadyjską. Kusiło nas tam narodowe miejsce historyczne w Grand Portage,
gdzie w dawnych czasach była wioska Ojibwe oraz centrum handlu futrami.

Dowiedzieliśmy się tam między innymi, że z brzozowej kory można zrobić mnóstwo rzeczy - od domku poczynając...

...na maleńkich, subtelnych pudełeczkach kończąc.

Dalej na północ, na samej granicy, są Ukryte Wodospady na Gołębiej Rzece. Zupełnie się nie spodziewaliśmy tak fantastycznej kaskady. W ogóle się tam nie spodziewaliśmy ani gór, ani wodospadów :)

Na lunch zatrzymaliśmy się w Dairy Queen - nie było łatwo znaleźć papu, bo teraz, po sezonie, ta część Minnesoty trochę zamiera. Pomaszerowałam do lady z wielkim atlasem w garści, bo zwykle w takich chwilach omawiamy mapę, a Pan od Hamburgerów zapytał, gdzie to jedziemy. Powiedziałam, że do Duluth i że chcemy się zatrzymać przy latarni. Pan na to, że radziłby jeszcze zaglądnąć nad Temperance River - szlaczek krótki, tuż obok głównej drogi, a wrażenia niezapomniane. Trochę to było tajemnicze, ale nie dowiedziałam się nic więcej, bo rozmowa skierowała się na temat braku sera szwajcarskiego i możliwości zastąpienia go amerykańskim z papryczką. Niechaj będzie, kiszki marsza grają.

O dzięki ci, Smażycielu Hamburgerów! Temperance River wciągnęła nas na dłuższą chwilę - ale jak tu nie dojść do samego końca szlaku nad krętą przepaścią, wymytą przez szalone wody? Jak nie zobaczyć miejsca, gdzie leniwa, cichutka rzeczka zmienia się w rozgniewane wiry?

Cały ten północny brzeg jest pełen przygód wizualnych. W parku stanowym Tettegouche jedzie się na Palisades Head, gdzie z pionowego urwiska ogląda się lodowate jezioro.

Do Split Rock Lighthouse zajeżdża się wtedy dość późno, kiedy latarnia jest już zamknięta (nie płacze się z tego powodu, bo latarnie od środka oglądało się już kilkakrotnie), ale można ją sfotografować.

W międzyczasie zapada zmierzch, a nad drobnymi falkami Jeziora pojawia się księżyc i sypie srebrem aż po horyzont.

Następnego dnia, już ostatniego, oczywiście nie spaliśmy do rana, tylko na wschód słońca byliśmy już niedaleko Duluth.

Nad miastem zawisły chmury - niby kiepskie światło, ale dały też możliwość zrobienia ciekawych zdjęć.

Najciekawszym obiektem był podnoszony most, gdzie całe dolne przęsło w kilka minut podjeżdża do góry i wpuszcza statki do portu. Kręciliśmy się tam dość chwilę, ale niestety przęsło nie raczyło się otworzyć.

Wyjazdu na miejską górę w ogóle nie planowaliśmy, ale T dojrzał z oddali tę wieżę i chciał z niej zobaczyć powyższy most. To i pojechaliśmy...

...i długą chwilę, pomimo świszczącego wiatru, oglądaliśmy Duluth; między innymi ogromny port z mnóstwem silosów (na zdjęciu jest tylko część!) oraz Minnesota Point, mierzeję, na którą prowadzi ten podnoszony most.

A potem obiecaliśmy sobie solennie, że nie damy się już wciągnąć w żadne zwiedzanie, pojedziemy PROŚCIUSIEŃKO do domu - i nawet nam się udało :)

The End!

1004. na zachód, na północ (2/3)

2011-10-12T07:11:00.001-06:00

Po burzliwej nocy nad jeziorem Sakakawea (którego zakręcona nazwa wyjaśni się już za moment) wyjechaliśmy w kierunku Knife River National Historic Site. Określenie "national" zwykle zwiastuje niebylejakie atrakcje, więc odczuliśmy lekkie rozczarowanie, przeleciawszy przez mikromuzeum, poniżej ukazany earthlodge, czyli wkopane nieco w ziemię indiańskie domostwo oraz dwie grupy zagłębień w gruncie - pozostałości wiosek składających się z takich właśnie konstrukcji. I tyle.

W samochodzie przeczytaliśmy jednak broszurę informacyjną - i to jednak JEST ważne miejsce! Otóż kiedy prezydent Jefferson zakupił od Francuzów ówczesną Luizjanę (o wieeeele większą od obecnej), wysłał oddział pod dowództwiem kapitanów Lewisa i Clarka, żeby zbadali, co też w tym nabytku się znajduje.

Lewis i Clark wyruszyli z St. Louis w górę rzeki Missouri i właśnie tu, koło ujścia do niej Knife River, zbudowali obóz zimowy. Wśród okolicznych Indian mieszkał francusko-kanadyjski traper, pożeniony z Indianką o imieniu Sakakawea, który spiknął się z podróżnikami i zaoferował swoje oraz żonine usługi translatorskie podczas dalszej wyprawy. Na wiosnę oboje wyruszyli wraz z oddziałem na zachód i okazali się bezcennymi pomocnikami, nie tylko umożliwiając komunikowanie się z Indianami, ale również zażegnując konflikty z tubylcami.

Sunąc dalej na północ, ku granicy z Kanadą, napotkaliśmy taki oto obrazek - łoś popyla sobie przez pola, patataj, patataj, tuż obok drogi:

Po drodze zatrzymaliśmy się w miasteczku Rugby, którego naczelną atrakcją jest słup z napisem, że to środek Ameryki Północnej. Słup fajny, ale jednocześnie mamy świadomość, że to lokalizacja jedynie przybliżona, a na dodatej tylko według jednej z kilku teorii wyjaśniających, jak ten środek należy obliczać.

W Kanadzie troszkę się znów rozczarowaliśmy, bo Riding Mountain National Park przywitał nas deszczem, a na dodatek nie jest taki znowu piorunująco ciekawy. Mają tam jednak ciekawostkę w postaci stada bizonów na pastwisku, przez które człowiek sobie jedzie autem i ma z niego nie wyłazić, szczególnie jeśli kilka metrów od niego pasie się stado tych pięknych zwierząt :)

Na koniec dnia powędrowaliśmy sobie jeszcze na szlak idący pomostem po mokradle i jeziorze. Szlak się telepał, bo platformy pływają na plastikowych bańkach, ale za to deszcz ustał i park uraczył nas przepięknym zachodem słońca.

Następnego dnia wstało się o czwartej, żeby zdążyć na popołudnie do Voyageurs National Park, już po stronie amerykańskiej. Kiedy świtało, wjeżdżaliśmy właśnie na drogę oznaczoną Trans Canada, co brzmi bardzo poważnie i jakoś tak odlegle.

Na rano dotarliśmy do Winnipeg, jednego z większych miast Kanady. Zwiedzanie zaczęliśmy od The Forks, gdzie spotykają się dwie rzeki i w tych właśnie widełkach powstał kompleks rozrywkowo-turystyczny. Zaintrygował nas okrąg otoczony tubami, na których przymocowano osobliwe żelaziwa - jakieś takie kółka, nożyczki, wiatraczki - cóż to takiego?

Zaglądaliśmy do nich, dmuchaliśmy, sądząc, że to może jakieś instrumenta muzyczne i wydadzą dźwięk. Nie wydały.

Poczytaliśmy jeszcze trochę tablice w obrębie koła... i olśniło nas! To koło, Oodena - "centrum miasta" w języku kanadyjskich Indian Kri - jest jednocześnie czymś w rodzaju obserwatorium astronomicznego! Kiedy stoi się na środku, dziwaczne kółka i nożyczki nakładają się na siebie i w określonych porach roku wskazują wybrane gwiazdy i konstelacje!

Wszystko to opisano na tablicach po angielsku, francusku i jakimś cudacznym alfabetem, który pachniał raczej Star Trekiem, niż czymkolwiek z naszej planety.

Po powrocie do domu zbadaliśmy sprawę i okazało się, że te znaczki to właśnie zapis języka Kri - sylabariusz wymyślony w połowie XIX wieku przez angielskiego misjonarza. Jest o tyle ciekawy, że ma bardzo niewiele znaków - każdy trójkącik czy haczyk to jedna spółgłoska. Kierunek położenia znaku wskazuje, jaka w tej sylabie jest samogłoska. Proste jak drut! (Troszkę mieszają w tym porządku znaki diakrytyczne, ale system cieszył się wśród Kri wielką popularnością; dało się go nauczyć w kilka godzin, a poza tym nie wyglądał jak pismo kolonialistów, więc po kilku latach znali go już wszyscy Indianie.)

Zadowoleni z rozgryzienia tajemnicy Oodena udaliśmy się jeszcze do Królewskiej Mennicy, gdzie produkuje się calusieńki kanadyjski bilon oraz walutę dla 72 innych krajów. Była sobota, więc nie udało nam się obejrzeć linii produkcyjnej w ruchu, ale i tak zdumiałam się, że taka masa kasy powstaje w tak niewielkim zakładzie - zaledwie kilka niezbyt dużych hal. No i pooglądaliśmy sobie też muzeum, łącznie ze starymi machinami do bicia monet.

W następnym odcinku udamy się na północny brzeg Jeziora Górnego i będzie ogólnie wodniście :)

1003. na zachód, na północ (1/3)

2011-10-11T12:14:00.000-06:00

Przyturlaliśmy się wczoraj pod wieczór z wyprawy, więc czas na małe sprawozdanko (w trzech częściach, bo ileż zdjęć można wytrzymać :)

Oto plan wyprawy - we wtorek wieczorem wyjechaliśmy z domu i w środę rano, po krótkiej drzemce na parkingu przydrożnym, byliśmy w Minnesocie, u źródeł Mississippi.

Mississippi na początku wygląda zupełnie niewinnie; ot, rzeczka wypływająca z ni to jeziora, ni to mokradła, odgrodzonego rządkiem kamieni:

Na pniaku-słupku obok wypisane jest, że to ważne miejsce, początek wielkiej i długiej rzeki, która następnie turla się 3700 km z okładem do Nowego Orleanu, a czyni to nader leniwie, bo różnica poziomów na tej odległości wynosi jedynie 450 metrów.

Na chwilę rzeczka staje się jeszcze węższa - przekroczyć się jej nie da, ale przejść na bosaka jak najbardziej.

W parku stanowym Itasca mają sobie też trzydziestometrową wieżę, której czubek dość mocno telepie się na wietrze. Byłam jednak dzielna, wylazłam, i sfotografowałam rozpalone jesienne ulistnienie otaczających lasów:

Potem czekał nas długi skok do południowowschodniego rogu Północnej Dakoty - można jechać na pilocie automatycznym, bo autostrada I-94 przez cały niemal stan zasuwa sobie "poziomo", wschód-zachód, prawie że nie ma okazji, żeby sobie pokręcić kierownicą :)

Odmiana nastąpiła koło Dickinson, gdzie przy autostradzie zobaczyliśmy takie coś - rzeźbę ze złomu ponoć, sygnalizującą, że należy zjechać na południe, na Enchanted Highway...

...przy którym stoi siedem takich wielkich rzeźb. Zapadał już zmierzch, co podkręciło atmosferę tajemniczości, a przy rybach poczuliśmy się, jakbyśmy wpadli na dno akwarium:

Nocleg zaplanowaliśmy w miasteczku Amidon, prawie że najmniejszym mieście powiatowym w calusieńkich Stanach, bo liczącym aże... dwadzieścioro mieszkańców. (Mniejsze jest tylko jedno w Teksasie - dziewiętnaście :) Miałam trochę wątpliwości, czy ten kamping naprawdę istnieje, a z drugiej strony było już całkiem ciemno, więc się cokolwiek zestresowałam... Kamping jednak był! I nawet były znaki, że się doń zbliżamy!
Kiedy podjechaliśmy, panowała tam głucha cisza. Niedługo zjawił się jednak zarośnięty młodzian, który na zapytanie o kawalątko ziemi pod nasz namiot machnął ręką ku trzem drzewom i pobrał $10. Podejrzewam, że była to transakcja typu z-ręki-do-kieszeni, z pominięciem urzędu podatkowego :)
Trzy drzewa jedynie troszkę chroniły przed nocnymi wichrami, które omal nie powyrywały szpilek z ziemi, ale niezmiernie wdzięczni byliśmy, że wśród dwudziestu mieszkańców Amidon znalazł się jeden, który nas przyjął na swój teren.

Rano wstaliśmy przed świtem i pojechaliśmy na pola, gdzie dawniej płonął pod ziemią węgiel. Teraz, po ponad stu latach, już wygasł, ale za to po drodze odbył się piękny wschód słońca.

Główną atrakcją dnia był Theodore Roosevelt National Park, pełen niezwykłych formacji z udziałem bentonitu (który powstał ponoć z pyłów wulkanicznych, jakie spadły na te tereny w czasach, gdy powstawały Góry Skaliste bardziej na południe)...

...oraz scorii - tu też niegdyś płonął pod ziemią węgiel, który wypalił wierzchnią warstwę piasku i gliny na cegłę (sprawdzałam - nawet dzwoni w ten miły dla ucha sposób, charakterystyczny dla cegły):

Jeden z przystanków na parkowej pętli to widok na koryto rzeki Little Missouri. Miało się tylko patrzeć, a zlazło się do kanionu... i potem się wyłaziło wąską rynną w zboczu, wyrobioną przez potok w porze bardziej deszczowej, omal nie wdepując w małego wężyka, który raczył się zwinąć na jednym z domniemanych stopni.

Na wspomnianej pętli można by się zatrzymywać co kilkaset metrów, bo zjawiska tam są zaiste niezwykłe. Trzeba jednak sunąć naprzód...

...jeśli jednak widzi się samotnego bizona spokojnie wcinającego trawę, to przecież KONIECZNIE trzeba stanąć i uwiecznić:

Noc nad sztucznym jeziorem Sakakawea, utworzonym przez tamę na Missouri, była trudna - nasz samotny, jedyny na całym polu namiotowym domek targany był wichrami i zalewany wodą. Zakończyło się to tylko jedną kałużą wewnątrz, która dała się dość łatwo wysączyć. Nic to w porównaniu z potopem podczas lipcowej wyprawy do Missouri.

Za to następny dzień zaczął się ładnie i indiańsko... ale o tym już w następnym odcinku :)

2011-10-05T13:22:00.001-06:00

Zrodla mississippi odwiedzone. Teraz fargo, bismarck (nd) i na noc do amidon.

1001. sterty wszystkiego

2011-10-04T08:06:00.001-06:00

Tysięczny post odhaczony, nagrody wysłane - jedziemy dalej. Zajmiemy się dzisiaj scenami balkonowymi (choć Romeo i Julia nie mają z tym nic wspólnego). Chodzi raczej o stertę, jako że Collage Cafe zaproponowało w ostatnim słoiku przyjrzenie się stosikom wszelkiego rodzaju.

U mnie stosów nie brak, jako że chomictwo jest jedną z moich cech wrodzonych i odziedziczonych genetycznie. Powstała więc kwestia tego, który wybrać - i postanowiłam sfotografować stosik najbardziej bieżący, a w miarę ładny, czyli przewodniki związane z wycieczką, na którą wyruszamy dziś wieczorem.

Nie wszystkie książki z nami jadą, bo zaś bez przesady, ale do wszystkich wsadziłam nos. Mamy więc z samego dołu broszury pozyskane ze stanowych stron turystycznych oraz centrów dla zwiedzających podczas niedawnej wyprawy do Minnesoty. Potem - "Scenic Wonders of America", wintażowa księga ze Sklepu Drugiej Szansy, dzięki której znaleźliśmy już wiele mniej znanych, a ciekawych miejsc. Następnie leży sobie kilka przewodników z biblioteki, a na samym czubku przewodnik po polsku, przysłany niedawno przez Teściową z Krakowa.

W to wszystko wplątał się jeszcze przewodnik po Jerozolimie i Ziemi Świętej, bo mamy taką tradycję, że pod koniec danej wyprawy zaczynamy się przygotowywać do następnej :) Czasu, co prawda, jeszcze dość sporo, bo aże do końca lutego, ale pewnie zleci jak z bicza przysłowiowego trzasł i ani się spodziejemy, a trzeba będzie pakować się do Stambułu i Tel Awiwu. Napisałam sobie nazwy, bo przesypywanie takich egzotycznych słów przez rozum sprawia mi nielichą przyjemność :)

I kiedy wytaszczyłam tę literaturę na poranny balkon celem sfotografowania, zza węgła wychyliła się pewna zdumiona twarzyczka, która zaraz uciekła, ale po chwili namysłu wróciła sprawdzić, co się dzieje, i klapnęła na oknie od kraftowni...

...a potem dopiero, niezbyt śpiesznie, opuściła nasz teren - głową w dół:

Na balkonie suszą się też papryki - w sumie jedna z dwóch rzeczy, które nam się udały w tym roku (oprócz bazylii...

...a poranną paletę uzupełnia pięknie żółciuchne drzewo, na którym po naszym powrocie nie będzie zapewne ani listeczka, bo ono zawsze tak.

Niniejszym przerywamy nadawanie mniej więcej na tydzień, zabieramy sterty (łącznie z ciuchami na wszystkie pory roku praktycznie, od krótkich portek po czapki i szaliki)... i jeszcze jedna dniówka na zakładzie i ziuuuuuu!

1000!!!!

2011-09-28T09:33:00.001-06:00

Nadeszła pora tysięcznego posta, czyli dzień losowania! Zamkneło się niniejszym listę, spisało wszystkie zgłoszenia w Excelu i skorzystało z Randoma celem wybrania osoby, do której pofrunie nagroda.

Komentarzy było aże 142, w tym jeden wymazany przez autorkę (pewnie podwójne zgłoszenie), jedno zgłoszenie podwójne i jedno potrójne. Po sprawiedliwości każdą osóbkę liczyłam tylko raz, co dało 138.

Pierwsze generowanie wybrało numer 107, czyli Arimor, autorkę malowniczego komentarza o skarbcu złotego smoka gdzieś w górach :D

Ponieważ zaś ilość zgłoszeń przeszła moje najśmielsze oczekiwania, złoty smok postanowił ułożyć jeszcze jeden stosik skarbów, zapewne trochę mniejszy, ale zawsze coś - i owa wice-nagroda pofrunie do numeru 41, czyli Scraperki.

Będę do powyższych osób wysyłać emaile i jeśli się do końca niedzieli nie zgadamy z adresami, to losowanie odbędzie się ponownie.

PS. Będzie jeszcze trzeci drobiazg... dla JaMajki, bo właśnie się wpisała na listę, podczas tworzenia tego postu, po losowaniu, a przed jego opublikowaniem. No koniec świata, co za wyczucie czasu :D

999. kwiatek zrobiłam!

2011-09-27T12:29:00.001-06:00

Mianowicie z kursiku zapodanego przez Michelle na naszym blogu craftypantkowym. Przepis na harmonijkowe kwiecie mnie był urzekł już wczoraj, więc przyniosłam sobie na lunch starą książkę, nici i guziki. (Nożyczki i klej mam standardowo na biurku :)

No i wyszło, choć dokonałam po drodze kilku odkryć - na przykład takiego, że kartki z tej starej książki ("Great Expectations") są pięknie poźółknięte, a zarazem wątłe i kiepsko znoszą składanie. Nadają się raczej do wykorzystania na płask.
Następnie - ostatni etap, czyli sklejanie płatków trzeba chyba robić stopniowo, bo inaczej to w żaden sposób się nie uda utrzymać. Mi się udało zlepić najpierw trzy, potem dodać dwa, a potem jeden na końcu.
Efekt jest jednak kapitalny i myślę, że jeszcze takie kwiatysie powstaną, tylko z jakiegoś mocniejszego papieru.

A z całkiem innej beczki - to już chyba ostatni dzwonek na zapisy na rozdawnictwo z okazji tysięcznego postu, bośmy już radośnie dojechali do 999! :)

998. deszczowo, czyli dzień kiepskich fotek

2011-09-26T09:53:00.001-06:00

Co prawda marna jakość poniższych fotek związku z dzisiejszym deszczem zbytnio nie ma, ale co tam, wykręt jest :)

Skrobnąć należy słówko o sobotnim kiermaszu, który pożarł mi cały wolny czas przez minione półtora tygodnia - i wyglądał o, tak:

A teraz czeka mnie rozpakowanie całego majdanu po powrocie, co nie nastąpiło wczoraj, bo a) kościółek, b) gotowanie i pieczenie, c) wizyta u Pisklaków d) przecież koniecznie trzeba obejrzeć "Przepis na życie" i posłuchać trochę hiszpańskiego, bo się na nadchodzący weekend kroi wydarzenie po hiszpańsku właśnie. Będę w nim uczestniczyć pasywnie, czyli słuchając, a jeśli ktoś by mnie miał zahaczyć o cokolwiek, to przygotuję sobie frazę "ja mówię tylko ciut, ale tu jest Cristina". Cristina is from Argentina i oczywiście mówi biegle, gdyż to jej pierwszy język.

A kraftownia wygląda w tej chwili tak, jak widać na poniższym zdjęciu - klozet zwymiotował i zawalił podłogę wszystkim, wymieszanym. Bo ja oczywiście nie miałam z tym bałaganem nic wspólnego.

A tak naprawdę, to sprzątam, bo w tym klozecie czyli garderobie jest multum wszystkiego i mam nadzieję, że mi się conieco uda wyrzucić, a takie przykładowo zabawki umieścić w pudłach, żeby łatwo je było wyciągnąć i schować, zależnie od potrzeby. I w ogóle zaprowadzić tam jakąś organizację, najlepiej szybko, bo za tydzień jedziemy do Kanady i czem prędzej trzeba wymyślać marszrutę.

997. mandala-la-la

2011-09-23T10:50:00.003-06:00

Craftypantki reprezentowane tym razem przez Mrouh zajęły się dziś mandalą, a to w związku z trwającym wyzwaniem piaszczysto-kamiennym. Związek mianowicie jest taki, że klasyczne mandale tybetańskie robi się właśnie z piasku.

Na blogu znalazł się wywiad ze specjalistką od przepięknych mandal w bajecznych kolorach, a także prace naszego składu. Mój wkład był poniekąd monotonny, gdyż przypięłam się do jednej pieczątki z zestawu hinduskiego i najpierw wyszły mi z niej cztery kartki świąteczne...

....potem jedna nieświąteczna, ale za to z efektem trójwymiarowości na małych, lepkich gąbeczkach...

...a na koniec resztka z powyższego znalazła się na jednej z torebeczek z żółtymi karteczkami:

Zapraszam do oglądania dzieł pozostałych dziewczyn z naszego zespołu!

996. wysyp sypie się dalej

2011-09-21T09:03:00.000-06:00

Truskawki gotowe...

...słonie gotowe...

...choinki w trakcie...

... w kolejce czeka fajny papier.

A na rozgrzewkę wystemplowałam sobie wczoraj torbki do pakowania ewentualnych zakupów.

online stock trading at Firstrade.com

2011-09-20T12:01:00.000-06:00

If you are looking for a convenient platform and low fees for your online trading, Firstrade.com would be a great option to check out. The company was created over 20 years ago, when they adopted the core values of "Low Costs, Higher Standards". Since then, Firstrade has received numerous accolades in trade publications for being one of the best in the online broker category.

Firstrade Securities, Inc. offers an opportunity to create quite a diversified portfolio with a complete suite of investment products: Online Stock Trading, Options, over 11,000 Mutual Funds, Exchange Traded Funds (ETFs), Bonds, Treasuries, Agencies and CDs. They also set up IRA accounts (both Traditional and Roth IRAs) with no additional fees.The most convenient way to place orders and monitor activity is the user-friendly and intuitive website. Another option is mobile trading - trading on-on-the go with one's internet-enabled device. You can access the site or download Firstrade's iPhone App and enjoy the flexibility, while the same low commissions are applied. There is also an option of calling a toll-free number to talk to a representative.

The Promos section of the website is always worth checking - it offers a number of incentives, such as free trades or even a cash bonus for referring a friend, as well as rebates on wire transfer fees and free Antivirus and Antispyware software. Happy trading!

994. weekendowe krafty

2011-09-19T09:41:00.002-06:00

Mała armia torebeczek z karteczkami-samoprzylepkami (nareszcie się nieco ścinków wykorzystało)...

...stertka notesów małych i dużych (z odpadków z drukarni)...

...kartki świateczne (z wykorzystaniem elementów z zeszłego roku)...

...kartki jesienne, mniamuśne papiery - K&Company, ofkors :)

Szczegóły - bo i papier fajny, z błyszczącą powłoką na niektórych elementach, i sklepowe przydasie też mi się podobają.

A to nie koniec maratonu... będzie tak do piątku, a w sobotę - kiermasz!

What in the world is WATG?

2011-09-16T06:06:00.005-06:00

A crafter can never have too many supplies and too many tools. A knitter will always be on a lookout for more yarn in new colors and textures, and an additional pair of needles is not a bad thing, either. WATG - the Wool And The Gang wool shop - will be a wonderful source in this case: you can purchase there kits of yarn, needles, patterns and accessories, from simple to sophisticated. Their wool for knitting is top quality, and it comes all the way from the heart of Peru's Andean Highlands. Other kits include everything needed to knit super soft 100% cotton sweaters and accessories.

If you are too impatient to knit your own pieces, do not despair: Wool And The Gang is not only a wool yarn shop, but they also sell ready-made knitwear. The spectrum is just as wide as the variety of yarn colors: there are models for women, men, children and animals, and also pieces for the home - they are all produced by women with exotic and magical names such as Catalina, Segundina, Graciela, Martina, Pelegrina, Esperenza, Edelmira, Efigenia etc. This already feels like a trip to a far-away land, which you can wrap around your neck as a winter shawl, or wear all day long with your favorite jeans!

WATG's collections are selections of basic pieces, and there are also seasonal extras, with specially selected designs, colors and finishes. The classic craft of hand-knitting is thus combined with high-end raw materials, which offers a wonderful product and great experience to the wearer. The website is also and adventure - apart from the obvious and described above, you can take advantage of their tutorials, and also find out about the whole idea of "The Gang", about the founders, who, by the way, came from two very different parts of the world. There is also a frequently updated blog - have a peek at their travel, inspiration, some extra tutorials and really cool photos!

992. osobliwe zjawisko

2011-09-14T10:51:00.000-06:00

Dziś zupełnie nie o kraftach, ani nawet nie o podróżowaniu - hm, chociaż właściwie jest to swego rodzaju podróż. Otóż zaczęło się od tego, że wracając wczoraj z pracy zauważyłam, że jakoś dziwnie świat jest zadymiony (i nie chodzi o to, że w aucie mam brudną szybę, bo w myjni nie było całe wieki). W okolicznej dolince siedziały jakoby mgły, więc pomyślałam sobie, że pewnie się coś nadpaliło.

Ano - pali się, od 18 sierpnia, kiedy to piorun trzasnął w las w... Minnesocie, na granicy z Kanadą. Pożar ostatnio się bardzo rozszerzył, a warunki atmosferyczne złożyły się wczoraj tak, że przepchały dym SIEDEMSET KILOMETRÓW aż do nas. Kto by pomyślał, że takie coś jest w ogóle możliwe???

TU można zobaczyć animację dymu widzianego z satelity (początkowa faza jego wędrowania), TU jest fotka z całą masą dymu, a tu mapka drogi z miasteczka Ely, koło którego trwa ten pożar, do nas. Google Maps twierdzi, że gdyby jechać drogami, odległość wyniosłaby 898 km, ale w prostej linii będzie oczywiście znacznie mniej, bo nie trzeba objeżdżać Jeziora Górnego.

Swoją drogą - właśnie się w tamte okolice wybieraliśmy w październiku... a z trzeciej strony być może wyjaśnia to tajemnicę z naszej pierwszej wyprawy, kiedy zwiedzaliśmy wulkan ostatnio wybuchnięty zylion lat temu, a ja, jak słowo honoru, czułam spaleniznę. Ognia żadnego w okolicy nie było - ale może właśnie dym przywiało, gdzieś z bardzo daleka?

991. kolekcjonowanie postaci (2)

2011-09-13T09:51:00.003-06:00

Postać trzecia sporo czasu spędza w jaskini: Jake, chudzieńki młodzieniec o szmaragdowych oczach i głowie pokrytej pierścionkami z ciemnych włosów był naszym przewodnikiem w jaskini Niagara. Jaskiń widzieliśmy już trochę, ale ta okazała się zupełnie wyjątkowa, bo chodziło się w niej wąziutkimi korytarzami między skałami, a nie w otworach wymytych przez wodę wewnątrz skał, co ma miejsce w większości przypadków. Taki korytarz ma na przykład niecały metr szerokości i jakieś 30 metrów wysokości, więc wrażenie jest niesamowite i troszkę jakby krępujące.

Największą atrakcją, jak można się spodziewać po nazwie, jest wodospad - woda spada około 20 metrów i czyni przy tym mnóstwo szumiącego hałasu, niemal uniemożliwiającego rozmowę.

W większości jest jednak cicho; nasz cherubinkowaty Jake nie musiał nawet się wysilać, żebyśmy go słyszeli. W drodze powrotnej wędrowaliśmy na samym końcu grupy - za nami był tylko przewodnik, który w określonych miejscach odmeldowywał do pudełeczek przy ścianach, że grupa wraca. Między meldunkami poopowiadał nam jeszcze różności - na przykład o tym, jak kręcono w jaskini film, niemożebnie kiczowaty: fabuła osnuta była wokół gigantycznych komarów, które zalęgły się właśnie w ich jaskini (choć tak naprawdę nie ma w nich nawet nietoperzy, życie jest jedynie śladowe), wylazły na powierzchnię i wysysały z ludzi całą zawartość. Film był wybitnie niskobudżetowy, do tego stopnia, że szkielety zakupiono w sklepie z dekoracjami na Halloween i pomalowano je farbą w sprayu :)

Ostatnia zwiedzana komora (czy raczej komórka) jaskini kończyła się drewnianym podestem, z którego zwieszała się dość wątła drabinka. Dowiedzieliśmy się od Jake'a, że schodzą po niej nurkowie, bo poniżej ostatniego ogólnie udostępnionego poziomu jest jeszcze kilkadziesiąt innych komór, w tym część zalanych wodą i bez sprzętu ani rusz. On sam nie nurkował jeszcze, ale doszedł tak daleko, jak da się "suchą" stopą, co jest wyrażeniem mocno naciąganym, bo cała jaskinia ocieka wodą. Ponieważ zaś jest taki szczuplutki, przeciska się w różne dziury, gdzie inni się nie mieszczą.

Dzięki tym pogaduchom pół mili drogi powrotnej oraz 250 schodów (!) zleciało superszybko. Na samej górze potrzebowałam chwili na złapanie oddechu, bo jednak pędziliśmy niczym podziemna kolejka, a do tego na ostatnim podeście trzeba było przyjąć na płuca jakieś dwadzieścia stopni zmiany temperatury.

Ostatnią ciekawą postacią był Dziadek na Pogłębiarce w muzeum wodnym w Dubuque, którego nawet nie mieliśmy w planie, ale widząc znak zjechaliśmy i... zawiesiliśmy się w nim na trzy godziny z okładem. Wszelkie spotkania z tematem pogłębiarkowym przypominają mi, jak to ze dwadzieścia lat temu uczyłam się angielskich słówek za pomocą programu komputerowego - ot, taka prosta przepytywanka. Ze słówka dredger zrezygnowałam, bo kiedyż mi w życiu będzie potrzebne wyrażenie pogłębiarka kanałowa?

Nie minęło kilka tygodni, a znalazłam się gdzieś w okolicach Szczecina, na statku, gdzie przewodnik opowiadał o... wszyscy domyślamy się o czym, a mnie wypadło przetłumaczyć to towarzyszącemu Amerykaninowi. Słowa oczywiście nie pamiętałam, plułam sobie w brodę i od tej pory nigdy już nie zrezygnowałam z szansy przyswojenia jakiegokolwiek wyrazu, choćby najdziwniejszego i najmniej prawdobodobnego. (To, czy owe słowa trzymają mi się rozumu, to już zupełnie inna strona zagadnienia :)

Opowiedziałam ową historyjkę Dziadkowi na Pogłębiarce, panu bardzo energicznemu i wesołemu, choć po trosze składającemu się z części zamiennych. W uszach miał aparaty słuchowe, w gębie zębiska o wiele za młode na swój wiek, a i z oczami było coś dziwnego, nie dość, że okulary, to jakby jeszcze jakieś soczewki na samych gałkach.

Oczywiście był pełen użytecznych informacji, objaśniał nam szczegóły pogłębiarkowej części statku, okraszając to żarcikami typu "bardzo skuteczny odkurzacz, a na dodatek nie trzeba wytrzepywać worka". Na pewno rozmawia z setkami ludzi, a jednak czuje się, że to my jesteśmy ważni, jakby dla nas specjalnie zachował te opowieści... mam nadzieję, że i mnie w pomarszczonym wieku pozostanie taka energia, lekkość i zapał.

Pan zaskoczył nas również tym, że kiedy rzuciliśmy, iż jesteśmy z Polski, od razu skojarzył Gdańsk i stocznie. Oczywiście wiedział, że Chicago jest wielkim skupiskiem Polaków, więc pogadaliśmy i o tym... i nawet o Lechu Wałęsie :) Potem jednak ruszyliśmy dalej, bo jeszcze zostało kilka budynków do zwiedzania, a robiło się późno. Żałuję troszkę, że nie mam odwagi trzaskać ludziom portretów, bo te postaciowe opowieści są bez nich nieco suchawe... trudno, trzeba się będzie zadowolić zilustrowaniem ich obiektami nieożywionymi :)

990. kamień na kamieniu, na kamieniu kamień...

2011-09-12T06:52:00.002-06:00

...a na tym kamieniu jeszcze jeden kamień - czyli Craftypantki zabrały się w tym miesiącu za obróbkę kamulców wszelkiego rodzaju i wielkości, aż po piasek, gdyż, jak sprytnie zauważyła Mrouh, to też kamyczki - tylko malusieńkie.

Na naszym blogu można obejrzeć, co wymyśliły Mrouh i Habka, a ja dorzuciłam kamyki w sweterkach:

Zrobienie takich ubranek chodziło za mną już od dawna i nawet nie jest to trudne. Najtrudniejsze jest zdobycie odpowiedniego kamienia, bo oczywiście najfajniej wyglądają te okrągłe i płaskie, albo przynajmniej symetryczne. Zaczyna się szydełkowanie jak przy serwetce (nie miałam przepisu, tylko improwizowałam tak, żeby pierwsze okrążenia wyszły płaskie.) Potem przymierzamy, patrzymy, gdzie kończy się powierzchnia płaska, zawijamy jak w beretce przez zmniejszenie liczby oczek, a następnie (naciągnąwszy dzieło tak, żeby było widać ażurki) pod spodem dość intensywnie zmniejszamy ilość oczek, by po kilku okrążeniach zniknęła dziura, a całość przylegała ściśle do kamulca. Gotowe!

Drugi eksponat -kamień otrzymany w prezencie w Polsce - wiąże się między innymi z historią z Księgi Sędziów (12:4-6):

"4. I zebrał Jefta wszystkich wojowników gileadzkich, i wszczął wojnę z Efraimitami, i pobili wojownicy gileadzcy Efraimitów. Ci bowiem mówili pogardliwie: Jesteście zbiegami z Efraima, wszak Gileadczycy mieszkają między Efraimitami i Manassesytami.
5. Gileadczycy zajęli wtedy Efraimitom brody jordańskie. Gdy potem zbiegowie efraimscy mówili: Pozwólcie mi przejść, wojownicy gileadzcy odpowiadali; Czy jesteś Efraimita? A gdy ten mówił: Nie!
6. Wtedy mówili do niego: Powiedz Szibbolet, a ten wymawiał Sibbolet, bo nie mógł wymówić inaczej. Wtedy go chwytano i zabijano przy brodach jordańskich. W tym czasie padło z Efraimitów czterdzieści dwa tysiące."

"Szibbolet" zaczyna się właśnie od tej literki shin, która ma i inne znaczenia, na przykład Shaddai, jedno z imion Boga, jak w tym wersecie (Gen. 28:3):

"A Bóg Wszechmogący niechaj ci błogosławi, niechaj cię rozrodzi i rozmnoży, abyś stał się zgromadzeniem ludów."

Shin pojawia się też często na mezuzach - pojemniczkach z wersetami z Tory, jakie Żydzi umieszczają na odrzwiach swoich domów; trzy "gałązki" tej litery przypominają wedle niektórych interpretacji strukturę ludzkiego serca (co łączy się z wersetem z Deut. 6:6 - "Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą w twoim sercu") lub geografię Jerozolimy, koło której znajdują się trzy doliny: Ben Hinnom, Cedron i Tyropoeńska i łączą się właśnie w kształt tej litery, a w miejscu kreski poziomej umiejscowiona była Świątynia.

I jeszcze - tu przeskok w całkowicie inną kulturę - eksponat z naszego domowego muzeum: tańczący Indianin z piasku i zamków błyskawicznych:

Zapraszamy zatem do zabawy z kamykami i do przedstawienia swoich pomysłów!

Brightening up our master bedroom decor

2011-09-09T20:14:00.005-06:00

Guest post written by Nancy Lancaster
The other day I came home from work and changed out of my office clothes and realized that our bedroom is just so dark. It's very wintry and downright depressing, the deep reds that I've picked out for the decor. So I decided that I'm going to make a change and redecorate the room with much brighter colors. I think bright colors might also be more calming and let me relax to get ready for a good night's sleep. So I'm working on picking out the things that I'm going to redecorate with.
I'm thinking that white with some soft greens as accent colors might be the best for my room. I've seen a few rooms done in those colors and I really like them. I was looking online to find a comforter along these lines to start out the decor with. While I was doing that, I saw the site http://HOMEPROIMPROVEMENT.com. I thought that it might be good to use it to lay down some much more neutral carpeting in the room.

I think that my master bedroom is going to work out as my new calming retreat, exactly what it should be.

988. delikatnie

2011-09-09T05:54:00.002-06:00

W odpowiedzi na słoik w Collage Caffe zdjęcie mam... nieoskrapowane, nie-nicporobione, i na dokładkę bezczelnie nie moje, tylko od przyjaciół, z którymi byliśmy niedawno na wycieczce i w jaskini w Missouri wśród wielu innych formacji zwisały sobie takie oto draperie.

Całkiem mi się kolorystycznie i fakturowo oraz wisząco skojarzyły z kawiarnianym oryginałem:

To tyle na dzisiaj... tęsknię do kleju, wygrzebując się z pourlopowego nawału, ale można rzec, że idzie w dobrym kierunku.

987. kolekcjonowanie postaci (1)

2011-09-07T09:49:00.000-06:00

Z ostatniej wycieczki na pogranicze Wisconsin, Minnesoty i Iowa przywiozłam sobie cztery postacie. Pierwszą z nich był starszy pan - klasyka, pomarszczony, okularki, głos taki właśnie pasujący do osoby w podeszłym wieku. Zjawił się świtkiem ledwo rozsłonecznionym, chłodnym jeszcze w parku nad Mississippi, w La Crosse, zanim dzień nabrał rozpędu; przybył tam na cudacznym rowerze, na którym pedałuje się gdzieś z przodu, niemal na wysokości nosa.

Przemknął koło nas asfaltową dróżką, wymieniliśmy standardowe good morning i nie zwróciłam na niego większej uwagi. Poszliśmy zwiedzać Ogródek Pokoju i gdy wróciliśmy, rower oparty był o ławkę, a pan siedział na niej w otoczeniu ptactwa i wiewiórek. Karmił je różnościami - przyuważyłam, że na deskach obok niego leżała bateria zakręcanych plastikowych pojemników po "ludzkim" pożywieniu, wypełnionych różnistymi ziarnami.

Zagadnęłam go, czy przychodzi co rano - owszem, niemal codziennie się tam pojawia wśród swoich skrzydlatych znajomych. Zaprosił mnie, żebym też przysiadła na tej ławce, ale się nie połakomiłam, bo musieliśmy jechać dalej. Postałam jedynie conieco, przyglądając się uśmiechniętemu staruszkowi z rzeką i niebieskimi mostami w tle. Chwilkę jeszcze porozmawialiśmy, o tym na przykład, że niektóre mewy nie są całkiem białe, tylko mają jasnobrązowe kropy - "słyszałem, że to samce, ale nie byłem jeszcze w bibliotece, żeby to sprawdzić."

No coś takiego, sprawdzanie informacji w bibliotece! Uśmiechnęłam się wewnętrznie - bo któż w dzisiejszych czasach udawałby się w taką podróż, zamiast rzecz wyguglać? Chyba, że pan chodzi do biblioteki, żeby skorzystać z internetu :p.

Postać druga to Babcia Młynowa. Spotkaliśmy ją, jak sama nazwa wskazuje, we młynie - byliśmy pierwszymi zwiedzającymi tego dnia, przyjechaliśmy zresztą niemal godzinę za wcześnie. Pozostały do otwarcia czas zabiliśmy udając się po kawę, co stanowi odrębną historię o tym, jak to GPS potrafi wysłać podróżnika w maliny, czyli w naszym przypadku w koparki (choć posiada podobno informacje o bieżących robotach drogowych); trasa wybrana przez urządzonko nie dość, że prowadziła lasem przez szlak iście motocrossowy, to kończyła się jamą wypełnioną błotem, tuż przy wjeździe na główną szosę. Bez helikoptera ani rusz. Na szczęście pojawił się lokal, za którym myknęliśmy w inną ścieżkę, która wyprowadziła nas na cywilizowaną powierzchnię.

Wracajmy jednak do Babci Młynowej. Gdy przybyliśmy, nie była jeszcze chyba całkiem obudzona, bo zakup wstępu szedł niemrawo. Następnie ugrzęźliśmy na dobre 25 minut na filmie o młynie, jaki nam zapodała i raczej nie było od tego odwołania. W międzyczasie pani włączyła młyn - przełożyła niedużą wajchę na zębatce, przez co woda zaczęła płynąć korytkiem na siedmiometrowe koło młyńskie, które z głośnym churgotem wprawiło w drżenie całą nadziemną część sześciokondygnacyjnego kamiennego budynku.

Młyn zwiedzaliśmy na własną rękę; zmartwił nas trochę napis przy wejściu, że nie wolno robić zdjęć, więc oczywiście musiałam panią zapytać, o co się rozchodzi. Niekiedy w prywatnych muzeach są takie zakazy, ale tu było inaczej: "Możecie robić zdjęcia pod warunkiem, że nie będziecie otwierać żadnych drzwi." Hm, wyjaśnienie zabrzmiało równie tajemniczo, jak zakaz... Ciekawa byłam, co to za drzwi można otwierać, ale nie należy.

Po zwiedzaniu zagadnęłam panią o różności, w tym właśnie owe drzwi. Okazało się, że we młynie jest kilka sztuk, które nie są zabezpieczone (zdumiewająca sprawa jak na ten kraj, gdzie generalnie starają się przewidzieć ataki głupoty zwiedzających i uniemożliwić uszkodzenie się). Ponoć były przypadki, że zwiedzający pootwierali owe drzwi, które prowadzą na zewnątrz (to te białe drzwi na zdjęciu, za którymi jest przepaść), nie pozamykali, potem przyszła grupa dzieci... chyba nic tragicznego się nie wydarzyło, ale było blisko. Największym skandalem było usunięcie przez zwiedzającego kratki zabezpieczającej w jednym z pięter piwnicznych, przez którą widać kręcące się koło; nawet dorosły byłby w stanie wyleźć przez ten otwór i wkręcić się w rzeczone koło, ogromne, mokre i ciężkie, a co dopiero dzieciak...

Nie do końca przekonuje mnie związek tych niebezpieczeństw z robieniem zdjęć, bo te przejawy bezmyślności nie muszą wcale wynikać z zapędów fotograficznych, ale niechaj im będzie. Dowiedzieliśmy się, że młyn jest pełen pułapek, wcale nie ograniczających się do rozpędzonych pasów, przenoszących napęd z jednej części maszynerii na drugą. (Jak to dobrze, że w dzisiejszych czasach przynajmniej te pasy się już zatrzymały.)